Hoi lieve allemaal!

Na een maandje gereisd te hebben komt mijn nieuwe reisverslag vanuit de andere kant van Australië, om precies te zijn vanuit Perth. Sinds mijn vorige verslag heb ik dus al behoorlijk wat afgereisd en ben ik inmiddels ook al over de helft van mijn reis heen. Ik heb weer heel veel meegemaakt en ben inmiddels helemaal ingeburgerd in het leven van de bushmen en heb me de laatste dagen gevoeld als Indiana Jones (compleet met (khaki) ongewassen kleren en tropische ziekte?) maar daarover later meer.

Ik wil dit volgende reisverslag graag eerst weer beginnen met een vergelijking: waar NZ beeldschoon is, is Australië vooral heel bijzonder. In NZ kwamen allerlei landschappen samen die overal ter wereld afzonderlijk te zien zijn. Met Australië is niets te vergelijken ben ik inmiddels achter gekomen. Hopelijk zal dit eerste echte reisverslag (in mijn vorige reisverhaal was ik nog niet echt in aanraking gekomen met het ‘echte' Australië) dit wat verduidelijken.

Sinds mijn vorige reisverslag ben ik eerst afgereisd naar Melbourne voor 3 dagen. Ik had de nachtbus hier naartoe gepakt. De afstanden hier zijn onvoorstelbaar, op de kaart lijkt het maar een klein stukje, maar de afstand tussen Sydney en Melbourne is 12 uur! Ik heb gelukkig goed kunnen slapen in de bus en kwam redelijk uitgerust aan in Melbourne. De eerste dag heb ik het centrum een beetje verkend en gelukkig was alles veel beter bewandelbaar dan in Sydney. Ook vond ik Melbourne meteen een veel leukere stad, compacter en wat relaxter, de mensen zijn hier lang niet zo gehaast als in Sydney. 's Avonds heb ik in het hostel een Duits meisje leren kennen die de volgende dag net als ik naar St. Kilda wilde dus hebben we besloten om samen te gaan.

St. Kilda is een badplaats net onder Melbourne, een beetje vergelijkbaar met Bath in Engeland (niet dat ik daar ooit geweest ben maar zo stel ik me het een beetje voor). Helaas was het niet bar mooi weer om op het strand te liggen dus de 4 uur die we daar hadden waren nogal aan de lange kant. Ik heb nog wel mooi een hoodie op de kop getikt die me de dagen na Melbourne heel goed van pas is gekomen.

De laatste dag in Melbourne ben ik samen met het Duitse meisje en een Nederlandse jongen naar de Botanic Gardens geweest, een schitterend groot park en heerlijk rustig na alle drukte in de grote stad. Net buiten de tuinen ligt een heel mooi monument, de Shrine of Remembrance, ter nagedachtenis aan de oorlogen waar Australië (en NZ) bij betrokken is geweest maar van origine bedoeld als herdenkingsmonument voor de eerste wereldoorlog. Op de terugweg hebben we de gratis tram gepakt om zo nog wat meer de toerist uit te hangen :)

Na Melbourne was het weer tijd voor een tour richting Adelaide. Ik had een driedaagse tour geboekt met Wildlife Tours via de Great Ocean Road en de Grampians. Na een vroege pick up waren we op pad en de hele groep lag elkaar zo goed dat we de hele weg geouwehoerd hebben op weg naar de eerste stop, Bells Beach (de laatste jongen (we waren met een groep van 7) die de bus in kwam vroeg of we elkaar allemaal al kenden omdat we al zo druk aan het praten waren). We hebben hier alleen even van een kopje koffie met een koekje (of 3) kunnen genieten, want helaas waren en op dat moment geen surfers in het water. Na Bells Beach zijn we via de Great Ocean Road doorgereden naar de lunch stop. Deze weg langs de kust is fantastisch (zolang je naar de weg kunt blijven kijken, anders kun je hier flink wagenziek worden) met al zijn bochten en schitterend uitzicht over de zee. We hadden gelukkig ook redelijk goed weer want ik had gehoord dat het lang niet zo mooi is als het zeikt van de regen. Onze lunchstop was in Apollo Bay waar we iets van het menu mochten uitzoeken. Ik had na het zien van al dat water zin in vis, dus heb een heerlijke fish 'n chips besteld. Na Apollo Bay zijn we verder gereden richting de 12 Apostles (deze bekende plek heette eerst anders maar kreeg te weinig bezoekers dat de overheid besloot om de naam in zijn huidige naam te veranderen. Een goeie zet qua toerisme maar het zijn er inmiddels 14, bijna 15, dus de naam klopt niet helemaal). Voordat we hier echter aankwamen zijn we eerst nog bij de Gibson steps naar beneden gewandeld. Heel bijzonder als je hoort dat deze onwijs steile trap vroeger gebruikt werd om het vee dat op het strand liep (vraag me niet waarom) weer omhoog naar de weilanden te krijgen. Wij hadden met deze trap al moeite als mens en voelden ons ook niet helemaal op ons gemak omdat er overal bordjes hingen dat er een tiger snake (dodelijk) gespot was en we dus erg voorzichtig moesten doen. De Oostenrijker in onze groep maakte dolleuk de opmerking dat alles hier in Australië je probeert te doden en nadat we weer terug in de bus waren zette onze gids een nummer op om deze opmerking te ondersteunen met de tekst: Come to Australia, you might accidentally get killed (voor de mensen op facebook, het nummer is te beluisteren op mijn wall).

Hierna was het dan tijd voor het hoogtepunt van de dag, de 12 Apostles. Dit zijn grote rotsformaties die afgebroken zijn van de kliffen en als eenzame punten in de surf staan. Heel erg mooi om te zien, zeker met een wilde zee die omhoog spatte tegen de rotsen aan. Daardoor was het helaas wel wat heiig en hadden we nogal wat tegenlicht van de ondergaande zon, maar 2 mensen in mijn groep hadden gelukkig dezelfde camera dus hebben mij geholpen met de goeie instellingen dat ik toch nog wat mooie plaatjes kon maken. Na de 12 Apostles zijn we verder gereden naar Loch Ard Gorge waar we de eerste van vele sob stories van Tom onze gids kregen (begeleid door de muziek van Titanic) over hoe hier een schip gestrand was de avond voordat ze aan zou meren. Onze laatste stop van de dag was London Bridge (Tom had overal een nummer bij helaas...), een rotsformatie in zee die er uit zag als een brug maar inmiddels links en rechts is ingestort, dus niet meer bewandelbaar. Een grappig verhaal hierbij is dat op de dag van instorten er een stel op de brug vast kwam te zitten. Toen de nieuwszenders dit hoorden en over kwamen vliegen met helicopters en video camera's gedroeg het stel zich heel raar door op hun buik op de grond te gaan liggen en hun gezichten te bedekken. Nadat ze gered waren en uit kwam wie ze waren bleek dat het een baas en zijn secretaresse waren die op hun werkdag een romantisch uitje hadden genomen maar allebei al getrouwd waren. Helaas voor hen dus nogal een publieke uiting van hun affaire.

We hebben de eerste nacht in Warrnambool overnacht, een heel fijn hostel waar we met z'n allen gekookt hebben en op tijd zijn gaan slapen na de drukke dag. De tweede dag zijn we naar een wildlife center geweest, waar we dan eindelijk de kans hadden om kangaroes (zowel Euro's als de rode), wallabies (waaronder ook 2 albino wallabies) en aapjes te voeren. De rode kangaroes zijn behoorlijk eng, super sterk en als we een van de andere, kleinere kangaroes probeerden te voeren, pakte hij ze zonder probleem op en gooide ze aan de kant. Ook hebben we hier een mega adelaar gezien (blij dat die in een kooi zat, hoe zielig ook), een wombat (net een tank), mochten we Diesel the Koala aaien (slome beesten), en mochten we een 3 meter lange python om onze nek houden! Na het wildlife center zijn we nog even naar een parkje gereden waar wilde emu's liepen, doorgereden naar een vulkaan krate (ik weet helaas de naam niet meer) en hebben we gelunched in ons volgende hostel (Ned's other beds in Halls Gap, waar we het hele hostel voor onszelf hadden). Na de lunch zijn we naar het Brambuk Aboriginal Culture Center geweest, waar we geconfronteerd werden met de massa moorden op en verschrikkelijke behandeling van de Aboriginees. Hierna hebben we een bushwalk gemaakt naar de top van de Pinnacles, waar we een schitterend uitzicht hadden over de Grampians. 's Avonds in het hostel hebben we lekker gebarbequed en heb ik mijn eerste kangaroe vlees hier gehad (yam!).

De laatste dag hebben we nog een grot met rock paintings bezocht, hebben we een korte wandeling naar de Jaws of Death, de Balconies en de McKenzie falls gemaakt waarna we om 14.00 vanaf Horsham met een directe bus naar Adelaide zijn gereden (5 uur nog!).

In Adelaide had ik 2 avonden en mijn hele groep van de tour zou ook wat langer blijven dus hebben we afgesproken om de dag erna met z'n allen te gaan lunchen en 's avonds samen in mijn hostel te eten waar een gratis barbeque was. Veel meer tijd heb je ook niet nodig in Adelaide, want er is weinig te zien.

Donderdag 3 mei was het alweer tijd voor mijn volgende tour, dit keer met Heading Bush en zou betekenen 10 dagen de outback in op weg naar Alice Springs. Ik zal eerst even wat algemeens over de tour uitleggen zodat jullie snappen waarom ik me inmiddels een echte Indy voel. De tour met Heading Bush was zoals de brochure zei geen bus tour maar een expeditie. We gingen met een groep van 12 man (helaas 8 daarvan kwamen uit Nederland..) 10 dagen met een 4WD de meest afgelegen plekjes opzoeken en zouden we buiten in een swag (een slaapzak gemaakt van tentstof en daarin een dun matje) slapen. Dit betekende dus geen overkapping als het zou gaan regenen, geen verwarming voor de kou 's avonds in de woestijn, geen stromend water en dus geen douches.

Onze gids, Tony, was een echte bushman, met lange grijze baard, khaki kleren, cowboy laarzen en hoed en behoorlijk mensenvreemd. Nogal een verschil dus sinds de laatste tour. Helaas zou blijken dat onze gids de hele week mensenvreemd zou blijven en er viel niet goed met hem te praten. Ook had hij duidelijke opvatting over hoe alles moest zijn (ik ben een behoorlijke controlfreak, maar dit sloeg echt alles) en moesten we van hem steeds onze ogen openen en ons realiseren dat we zo afgelegen waren. Waar hij dus mee bedoelde dat we niet mochten zeuren als er te weinig eten was want de eerst volgende supermarkt was vaak 1 tot 3 dagen rijden weg. Nu vind ik dat geen probleem, maar we snapten met zijn allen niet zo goed waarom er dan niet bij voorbaat al meer eten gekocht werd. Zo hebben we de eerste 4 dagen behoorlijk gerationeerd en had ik steeds behoorlijke honger (hier hebben we op dag 4 wat van gezegd, waarna het wel iets beter ging maar we ons nog steeds niet begrepen voelden). Ook was Tony nogal losjes met de veiligheid, niet qua rijden maar in de avonden bij het kampvuur. Begrijpelijk zaten we met zijn allen 's avonds om het kampvuur om het warm te krijgen maar Tony trok voor het koken het vuur apart zonder te waarschuwen waardoor op dag 3 4 mensen brandwondjes hadden door rondvliegend as en 1 meisje zelfs brandend as in haar oog had gekregen. Zijn excuses en dat hij de volgende keer zou waarschuwen betekende niet zoveel want er veranderde uiteindelijk niets (en sprongen we steeds gehaast weg zodra hij in de buurt van het vuur kwam).

Maar goed, ondanks deze ergernissen was de expeditie fantastisch:) De eerste 2 dagen bevonden we ons nog in de omgeving van de Flinders Ranges, een berggebied voordat de echte outback begint. We hebben hier een aantal mooie wandelingen kunnen maken en hebben zelfs op de eerste dag een kamelentocht gemaakt met zonsondergang. De eerste avond hebben we overnacht in de Colebrook Aboriginal Community waar we in de avond rondom het kampvuur een verhaal kregen van Cheryl, een Aboriginee die ons veel vertelde over de Aboriginees in de huidige tijd. Hier hadden we gelukkig ook nog een gebouwtje met WC's en een keukentje, zodat we een niet al te grote switch hadden van hostel naar helemaal niets. De eerste nacht was het ontzettend koud en toen ik eenmaal in mijn swag lag vond ik het moeilijk om me voor te stellen dat ik de komende 9 dagen in deze kou zou moeten slapen. Gelukkig bleek dit uit eindelijk wel mee te vallen en werd het over het algemeen steeds warmer en werd de swag ook steeds comfortabeler.

De tweede dag hebben we de Kanyaka waterhole (die ongeveer 150 jaar geleden vergiftigd is om zo van de Aboriginees af te komen) en de Kanyaka homestead, een missionaris kamp. Na een steile wandeling omhoog hebben we in de Yourambulla caves hele mooie rock paintings gezien en kregen we van Tony wat meer informatie over hun tradities. In de middag hebben we in de Wilpena Pound in de Flinders Ranges nog een andere schitterende wandeling omhoog gemaakt naar een uitzichtspunt. Het verhaal achter deze pound (een natuurlijke omheining van een gebied en zo dus ideaal voor vee werd gedacht) komt uit de Aboriginal cultuur en is het verhaal van 2 reuze slangen die een van de tribe hoofden achtervolgden. Toen ze uiteindelijk aankwamen bij een viering en iedereen daar op gegeten hadden lieten ze zichzelf voldaan in de grond zakken waardoor dit gebergte is ontstaan (het ziet er net uit als 2 krullende slangen die een cirkel vormen). De campground op deze 2^e avond was al een stuk meer wildernis, waar we alleen nog maar een storttoilet hadden.

Op de derde dag zijn we de Flinders Ranges uitgereden via een gorge en hebben we onderweg de bedreigde yellow-footed rock wallabies gezien. Het einde van de Flinders Ranges is behoorlijk dramatisch, want van gebergte is er ineens niets meer. Het is allemaal heel plat en je kunt ontzettend ver kijken. We hebben deze dag voornamelijk langs de Old Ghan railway gereden (de hele trip was behoorlijk veel rijden, zo'n 400/500km per dag). Onderweg zijn we nog bij een van origine Nederlandse kunstenaar gestopt, Cornelis Johan Alferink, die zijn compleet eigen manier had van namen verklaren (een hele vreemde man, echt een verstrooide professor die met zijn gedachten duidelijk in de New Age is blijven steken). De derde dag was het ook tijd voor het eerste gezeik van Tony over het rantsoen omdat we de 3 brooden die hij had gekocht met de lunch opgegeten hadden en er zo dus voor het ontbijt niet overbleef dan muesli. In de middag zijn we langs South Lake Eyre gereden, een gigantisch zout meer en zijn we nog gestopt bij rockpools in heuvels, heel bijzonder om te zien. We hebben deze nacht overnacht in bij een verlaten railway service station, net een locatie uit een horror film maar heel cool om daar te slapen!

De vierde dag was het vroeg op voor een een schitterende zonsopkomst. Hierna zijn we doorgereden naar William Creek, een plaatsje met een populatie van 2 volgens het bordje (inmiddels 7) en in de middag zijn we naar Coober Pedy geweest, een relatief groot plaatsje waar alles draait om Opal mining. Heel apart want alle huizen zijn hier onder de grond gebouwd ter bescherming voor de hitte. Opal is een hele bijzondere steen, bestaande uit 3 kleuren (rood, groen, blauw) en hoe meer kleuren, hoe duurder. Hier konden we ook eindelijk voor het eerst douchen en hebben we tussen de middag pizza gegeten. Omdat we nog wat tijd over hadden zijn we met de groep naar Josephine's Gallery geweest waar ze ook een kangaroe shelter hadden en een 2 maand oude baby rode kangaroe hadden (heel schattig!).

De 5^e en 6^e dagen bestonden voornamelijk uit rijden. De 5^e dag zijn we door de Painted Desert gereden, een beetje monument valley maar dan van lichter gekleurd zand, en zijn we gestopt bij de Pink Roadhouse in Oodnadatta, de warmste en droogste plek in Australie. De plek waar we hier overnacht hadden zat vol met dodelijke spinnen en slangen en heel veel muggen. Toen ik de volgende dag wakker werd was mijn hele linker enkel opgezwollen door de vele muggenbulten (ik ben opgehouden met tellen nadat ik er 8 op mijn voorhoofd, en 39 op alleen de voorkant van mijn linker been had geteld). Blijkbaar dragen alle muggen hier ziektes met zich mee, en ik weet nog steeds niet of de zwelling en de pijn in mijn spieren door een van die ziektes of door een voorheen onbekende allergie voor muggenbulten is gekomen. We konden de ochtend van dag 6 wel even heerlijk zwemmen in een hot spring waar mijn spieren wat tot rust konden komen. Deze dag hadden we ook onze eerste klapband door het rijden over een te grote steen en moesten we in de hitte van de zon de band vervangen. Aan het einde van deze dag zijn we nog een stukje de Simpson Desert in gereden, waar we voor het eerst het welbekende rode zand hebben gezien. 's Avonds hebben we gekampeerd in het geografische middelpunt van Australie (wat eigenlijk verboden was en daardoor een nog bijzondere ervaring!).

Dag 7 draaide weer om discussie met Tony over het eten en hebben we wederom veel moeten rijden om op tijd voor zonsondergang bij Uluru (of Ayers Rock) aan te komen. Ook hadden we hier onze 2^e lekke band (en gelukkig de laatste!). Zonsondergang bij Uluru was heel bijzonder, het is echt een magische plek. Ik was heel erg bang dat het net zoals de Mona Lisa zou zijn en dus heel erg tegen zou vallen, maar het is echt een mega rots in de middle of nowhere. We moesten deze nacht helaas op een camping slapen tussen alle andere mensen wat ineens heel vreemd was (op de douches na!). 's Avonds hebben we wederom kangaroe gegeten.

De 8^e dag hebben we genoten van de zonsopkomst bij Uluru en hebben we het Culture Center bezocht. Daarna mochten we door de slechte planning van Tony op het heetst van de dag de 10km wandeling rondom Uluru maken. Ik en een Amerikaans meisje hebben deze wandeling echt gepowerwalked want we konden wel wat beweging gebruiken na het zitten in de auto van de afgelopen dagen. Na Uluru zijn we nog doorgereden naar Kata Tjuta waar we een korte wandeling de kloof in hebben gemaakt. Helaas was dit wel zo'n volle dag dat we in het pikke donker nog opzoek moesten naar hout voor het kampvuur en we pas om 20.30 aankwamen op onze kampeerplek. Dit was wel de mooiste plek waar we de hele week gekampeerd hebben, namelijk op een droogstaand zoutmeer, onder miljoenen sterren. De volle maan was op dag 4 geweest en sinds die dag kwam de maan steeds pas rond een uurtje of 22.00 op, dus konden we mooi van de sterren genieten voordat het te licht werd door de maan (een maansopkomst is wel heel erg bijzonder!).

Dag 9 hebben we een rustige ochtend gehad omdat we die dag niet zo ver hoefden te rijden en we alleen maar een wandeling in Kings Canyon zouden gaan maken. Ik had helaas door de drukke dag ervoor ontzettend last van mijn rug, dus deze wandeling van 4 uur viel mij behoorlijk tegen. Het was wel heel erg schitterend en heel zonde als je bedenkt dat de meeste toeristen deze plek over slaan als ze central Australia bezoeken (we mooi voor ons want zo was het niet heel druk). We hebben hier gelunched in de Garden of Eden, een hele mooie tropische waterhole. 's Avonds hebben we gekampeerd tussen de dingo's wat ik vrij eng vond want toen ik midden in de nacht wakker werd hoorde ik ze overal huilen.

De laatste dag hadden we weer een rustig begin en hebben we kangaroe staart geprobeerd (super lekker!). Daarna zijn we op ons gemak via 2 water holes naar Alice Springs gereden waar we rond 17.00 aankwamen. Alice Springs was ineens een grote plaats na de eenzaamheid van de afgelopen dagen. Helaas ook een hele criminele plaats door het grote aantal Aboriginees die hier wonen. De meesten (het is heel moeilijk om na AS niet te generaliseren) zijn verslaafd aan drank, drugs of allebei en zorgen nogal voor wat overlast. We hadden van Tony al gehoord dat het steeds erger werd in AS, met stenen gooiende pubers naar de indiaase taxi chauffeurs, maar de dag voor onze aankomst werd ons verteld dat we absoluut 's avonds niet meer over straat moesten gaan, omdat er 2 Duitse meisjes verkracht waren terwijl ze onder vuur gehouden werden. Heel naar om dit te horen, vooral als backpacker omdat iets wat een geweldige ervaring had moeten zijn zo verschrikkelijk eindigt. We schrokken hier allemaal heel erg van, en waren blij dat ons hostel zowel een restaurant als een bar had dat we niet de straat meer op hoeften. In het hostel werden we overal geconfronteerd met deze criminaliteit want overal hingen bordjes dat de kamers 's nachts hermetisch afgesloten moesten worden en hadden al onze ramen tralies. Needless to say, heb ik de 2 nachten niet goed geslapen.

Het hostel zelf was verder echt fantastisch. Het was een backpacker resort en deed veel meer aan als een motel dan een hostel. Ik sliep met 2 meisjes van de tour op de kamer en we hadden onze eigen badkamer en keukentje. Ook kregen we een echte handdoek (!) wat een verademing was na het gebruiken van een sneldrogende handdoek de afgelopen 3,5 maand.

Gisteren ben ik vanaf Alice Springs naar Perth gevlogen en ben ik 's middags meteen op zoek gegaan naar werk. Na 2,5 uur gewacht te hebben bij het job center werd mij verteld dat ze op dit moment niets voor me hebben en het advies was om vandaag terug te komen. Dus voorlopig even geen sightsee-en maar druk op zoek naar werk. Hopelijk heb ik tegen de tijd van mijn volgende reisverslag wat gevonden!

Ik ben benieuwd hoe het in Nederland is op dit moment, want na 10 dagen outback moet ik zeggen dat ik weinig weet van wat er gaande is.

Bedankt weer voor het lezen en tot het volgende verslag!

Veel liefs,

Gwen