Hier alweer een nieuw verhaal want er is veel gebeurd de afgelopen dagen. Na mijn vorige verhaal heb ik tijdens mijn eerste volle dag in Auckland de stad wat beter leren kennen. Ik had in mijn vorige verhaal geschreven dat ik Auckland tot dan toe niet echt bijzonder vond en hier is helaas weinig aan veranderd, ook al heeft de stad natuurlijk wel zijn mooie plekjes.

Ik heb deze eerste dag een vrij lange stadswandeling downtown gemaakt, door het Albert Park waar een Chinees festival gaande was met veel versieringen. Dit was nog vanwege het Chinese nieuwe jaar blijkbaar. Vanaf het park was het nog maar een klein stukje lopen naar the wharf, waar twee enorme cruise schepen lagen. Ik heb bij de Subway even een 6 incher gescoord en toen lekker in de haven op een ligbank mijn broodje opgegeten. Heerlijk! Na deze 2 mega boten gezien te hebben vond ik het tijd voor nog wat meer nautiek dus ben ik naar de jachthaven gelopen. Hier heb ik werkelijk de grootste en duurste bootjes gezien die je je maar voor kunt stellen! Ook gaf de jachthaven een mooi zicht op de skyline van Auckland met de altijd zichtbare Sky Tower op de achtergrond. Ik had gehoord dat je vanaf deze toren naar beneden kunt 'bungy-en' en dat wilde ik wel eens van dichtbij zien (met de nadruk op zien :P). Eenmaal daar aangekomen kwam de eerste meteen al naar beneden gezeild. Het is een soort van parachute free-fall in een harnas tussen twee koorden in. Het gaat echt mega hard en voor 140 dollar was ik vrij snel overtuigd dat dit niet een ervaring was die ik hoefde mee te maken. Ze hadden in de Sky Tower beneden in de kelder wel een Weta Cave dat een soort shrine was voor Peter Jackson en al zijn films. Wel heel cool want er stonden op ware grootte beelden van een Orc, Gollum en zo'n blauw monster uit Avatar.

Hierna ben ik maar weer richting het hostel gelopen en heb onderweg alvast een busticket naar Paihia gekocht waar ik donderdag naar toe reis. Mijn jetlag voelde ik toch nog best wel zo aan het einde van de dag dus heb ik weer lekker gekookt en ben vroeg mijn bed in gegaan.

De tweede dag ben ik naar Rangitoto Island geweest, een vulkanisch eiland op 25 min varen vanaf Auckland (leuk detail: de kapitein vermeldde nog dat we voor het verlaten van de boot goed moesten kijken of onze tassen insects and rodents-free waren). Deze vulkaan is de jongste in de regio (waar er zo'n 50 in en om Auckland liggen en er verwacht wordt dat er de komende jaren nog wel 1 bij gaat komen, eng idee!) met zijn 600 jaar en belooft volgens de Lonely Planet na een redelijke klim van een uur een prachtig uitzicht over de omgeving. Als fanatieke Nederlander liep ik er maar 40 min over en had de eerste paar minuten de top vrijwel voor mij alleen, goed voor de foto's! Rangitoto is een waanzinnig mooi eiland met verassingwekkend veel groen (ik dacht dat er niets kon groeien op een vulkaan) en een schitterend uitzicht op Auckland. Bovenop kon je nog rondom de krater lopen, waar pas op het einde iets van te zien was maar het was het wachten waard: een mega gat midden in de berg! Echt zoals je je een vulkaan voorstelt, alleen dan wel helemaal gevuld met de meest groene bomen.

Op de weg naar beneden heb ik nog even een side trip gemaakt naar de lava caves. Ik wist niet zo goed wat ik me daarbij voor moest stellen, maar blijkbaar waren dit grotten gevormd door de lava waar je door heen kon lopen/kruipen. Waar ik niet op gerekend had was dat het in deze grotten pikkedonker is en het dus met mijn teva'tjes schuifelen werd om veilig naar beneden en door deze grot te komen. Er liepen nog wel 2 Fransen in de grot dus helemaal alleen was ik gelukkig niet. Ik was wel alleen op een andere side trip, die de meesten blijkbaar niet zo interessant vonden, maar wat wel een leuke wandeling over een heel smal paadje door het bos was. Ik voelde me een echte Attenborough daar zo tussen al dat gefluit van die vreemde vogels! Wel was ik blij toen ik eenmaal weer bij een dirt road kwam want het is toch wel spannend zo helemaal alleen in het bos als je verder niets meer om je heen hoort.

's Avonds in het hostel heb ik mijn eerste kennismaking gehad met de beruchte sandflies. Verschrikkelijke beesten zijn dat. Ik dacht eerst dat ik door een mug gestoken was maar nadat ik ongeveer 20 bulten op mijn voeten bleek te hebben zei iemand dat het de sandflies waren. Volgende keer toch maar die deet uit mijn backpack opgraven! (wat ik inmiddels nog steeds niet gedaan heb maar de jeuk went). Het was wel gezellig buiten met de andere mensen uit het hostel dus het was de bulten misschien wel waard achteraf :)

De donderdag ben ik afgereisd naar het noorden, naar Paihia in the Bay of Islands. Een schitterend, bijna tropisch gebied, alleen de dagen dat ik er nu ben is het weer niet zo heel mooi geweest (maar wees niet bang, natuurlijk ben ik met mijn lichte huid ondanks de bewolking en factor 50 de eerste dag meteen al veranderd in een lobster). Ik zit hier nu in een vrij relaxed hostel met hele aardige mensen en er is hier altijd wat te beleven.

Vrijdags ben ik met een Duits meisje dat ik bij de bushalte in Paihia heb ontmoet met een tour naar Cape Reigna, het meest noordelijke puntje van NZ, meegeweest. Een leuke tour met jonge mensen en een enthousiaste reisleider genaamd Dice ('cause I'm a bit dicey). De eerste stop was in een Kauri bos, de oudste en grootste bomen in NZ (een soort van sequoia's). Vroeger was blijkbaar het hele noordelijke stuk van NZ begroeid met deze bomen maar de allereerste settlers hebben heel veel gekapt voor het vee en omdat het hout van een goede kwaliteit is. Heel jammer, zeker als je je voorstelt hoe het er anders uit had kunnen zien. Vanaf dit bos zijn we verder gereden naar Ninety Mile Beach, een strand dat in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden maar 55 mijl lang is. Het is echter wel een officiele highway, dus er gelden wel speedlimits, maar verder mag je er gewoon met de auto of in ons geval met de bus lekker over scheuren, zo geweldig! Aan het einde van het strand waren mega zandduinen waar we vanaf zijn wezen boarden, best eng zo de eerste keer maar volgens de guide lag het eraan dat ik uit NL kwam en ik niet gewend was aan zulke heuvels. Hierna zijn we via een strand aan de Pacific Ocean (wat een sterke stroming! Zwemmen was verboden maar het was al moeilijk je staande te houden als je tot je knieen in het water stond!) door gereden naar Cape Reigna. Dit is een heilige plek voor de Maori's omdat zij geloven dat, als iemand in hun stam overlijdt, zijn geest via de takken van de enige boom die daar op het noordelijkste puntje staat, afreist naar the after life. Je mocht er ook niet eten, omdat volgens de Maori's de geesten hongeren naar dit volgende leven maar het menselijke eten hen af kan leiden van de tocht (je moet het allemaal maar weten). Interessant hieraan is dat de Maori's pas een week na de begrafenis een grafsteen plaatsen omdat ze bang zijn dat de geest anders nog terug kan keren naar het lichaam. Erg boeiend vond ik het om al deze verhalen te horen! Het was vanaf de bus een klein stukje lopen naar de vuurtoren aan het einde.

Heel mooi was het ook omdat hier de Pacific en de Tasman zee bij elkaar komen, en er is een duidelijke scheidingslijn te zien. De Pacific is veel donkerder van kleur en oogt veel rustiger, de Tasman daarentegen is veel helderder blauw en veel wilder. Met een uur moesten we weer terug zijn bij de bus omdat we nog fish 'n chips (of fush 'n chups zoals de NZ'ers het noemen) zouden gaan eten in een wereldberoemd (blijkbaar) tentje in Mangonui. Wereldberoemd of niet, de vis was heerlijk, je merkt echt dat het vers gevangen is! Ik ben helaas vergeten te vragen welke vis het die dag was.

Gisteren ben ik wederom met een hele dagtour meegegaan, the Cream Trip dit keer. Dit was een hele dagtocht door the Bay of Islands en zou alle sights meenemen, inclusief de dolfijnen en als het mogelijk was zouden we ook nog kunnen zwemmen met de dolfijnen. Toen iedereen om 09.30 aan boord was werd meteen al verteld dat het een wilde dag zou worden want er stond heel veel wind en ze wisten niet of we wel alles konden doen. Met name 'The Hole in the Rock'was twijfelachtig omdat die in open zee ligt. De mensen die liever de volgende dag wilden gaan of bang waren voor zeeziekte mochten nog van boord en kregen een nieuw ticket voor de volgende dag. Ik besloot om aan boord te blijven omdat ik de forecast voor zondag had gezien en datvoorspelde niet veel beters. Na een korte tocht zagen we de eerste bottlenose dolfijnen al (zo mooi!) maar omdat de zee te wild was mochten we helaas niet zwemmen. We bleven hier echter maar een half uurtje omdat de kapitein een gap in het weer had gevonden en als we nog naar the hole wilden moesten we nu gaan. Bemoedigend zei hij nog: We're not trying to be heroes, want het zou een wild ritje worden. Ik dacht dat het wel mee zou vallen maar ik zat bovenop behoorlijk in de splash zone en na ongeveer 5 minuten kwam de crew al langs om kotszakje uit te delen. Ik heb blijkbaar behoorlijke zeebenen want ik vond het allemaal wel prima en heb zelfs nog wat koekjes lopen eten met veel groen uitziende mensen om mij heen :)

The Hole in the Rock was heel cool. Met goed weer varen ze hier doorheen maar in de woorden van de kapitein vandaag: hell to the no! You must be a special kind of crazy to try that today. Na the hole zijn we naar een eiland gevaren waar we 1,5 uur de tijd hadden voor de lunch en eventueel een wandeling. Ik heb een mooie wandeling gemaakt naar het uitzichtspunt en bovenop mijn lunch gegeten. Na het eiland was er op de boot de mogelijkheid voor 'boom-netting', iets wat ik al op de foto's in het boekje had gezien en er erg ontspannen uitzag. De mensen die dit wilden doen, konden buiten de boot in een net springen en moesten dan de zijkanten goed vasthouden. De boot zou vervolgens gaan varen en je zou in het net meedrijven. Het was echter lang niet zo ontspannen als op de foto, een ontzettende druk kwam er op je armen te staan en de spray van de boot was zo hoog dat je de hele tijd bijna onder water zat. Het meisje voor mij liet ook los en toen hield ik het zelf ook niet meer en kwamen we vervolgens met de hele groep als gevangen vissen achterin het net te liggen. Een hele enge ervaring want je kunt geen lucht meer krijgen. Gelukkig had de kapitein het door en werd er gestopt. Ik en de andere vrouwen in het net vonden het toen wel mooi geweest (1 vrouw had zelfs allemaal snijwonden in haar handen van het touw). Helaas dus een wat mindere ervaring. De laatste stop die we die dag aangedaan hebben was Russell, vroeger beter bekend als the hell-hole of the pacific, omdat het vroeger echt een piraten en whalers dorp was met alleen maar kroegen en hoerententen. Nu is het een heel idyllisch dorpje. Russell was tevens ook de allereerste Europese settlement en haven in NZ. Ik ben hier niet zo lang gebleven want ik vond het net als elke andere kleine toeristische badplaats en heb toen met een half uurtje alweer de ferry terug naar Paihia gepakt.

's Avonds ben ik nog met wat mensen uit het hostel naar een bar geweest omdat het Waitangi weekend is (daarover zo meer) en er wat goeie feestjes zouden zijn. Het enige dat ik maar kon denken was dat ik me weer net 16 voelde. Heel veel dronken jongeren die om half 12 al niet meer konden staan. Ik vond er weinig aan en was blij om om half 1 alweer weg te kunnen.

Vandaag heb ik eerst wat uitgeslapen (weliswaar tot 8 uur wat in een dorm vrij bijzonder is) en heb ik rustig de was gedaan. Pas later op de dag ben ik naar de Waitangi Treaty Grounds gegaan. Dit is de geboorteplaats van Nieuw-Zeeland. Hier werd op 6 februari 1840 de Treaty of Waitangi getekend, tussen vertegenwoordigers van het Britse rijk en enkele Maori-stamhoofden. Dit verdrag was nodig omdat er een stroeve verhouding was tussen beide groepen met betrekking tot onder andere de verdeling van land.
Na het tekenen van dit verdrag werd Nieuw-Zeeland een zelfstandige Britse kolonie en waren er afspraken over de verdeling van het land. De Maori's gaven Koningin Victoria (en dus het Britse rijk) het recht om land te kopen in ruil voor privileges. De Maori werd een ongestoord bezit van hun land, wouden en wateren gegarandeerd. De Maori dachten dat heel Nieuw-Zeeland aan hen toebehoorden, maar de Britten bepaalden dat dit alleen gold voor de gebieden die al door de Maori bewerkt of bebouwd werden. Dit misverstand kon ontstaan doordat er twee verschillende versies van het verdrag bestonden, één in het Engels en één in het Maori. Tot op de dag van vandaag zijn hier nog meningsverschillen over. Het is nu dus een nationaal feestweekend om dit te 'vieren'. Er loopt alleen vanwege de nog steeds bestaande meningsverschillen heel veel politie rond en er zijn blijkbaar vandaag ook wat rellen geweest omdat de PM van NZ hier op bezoek was. Veel Maori's zijn nog boos over de voorwaarden van het verdrag. Zelf heb ik hier weinig van gemerkt en vond ik het vooral interessant om dit weekend hier te zijn en de geschiedenis zo mee te maken. De Grounds zelf zijn een mooi stukje grondgebied met een maori meeting house. De worldrecord grootste maori kano was helaas er niet vandaag omdat mensen ermee aan het oefenen waren op de rivier voor het grote feest morgen (waar ik zelf helaas niet bij ben).

Nu ben ik weer terug in het hostel en heb ik mijn backpack voor de 5e keer opnieuw ingepakt sinds ik hier ben. Ik ga zo barbecuen met iemand van het hostel en dan op tijd naar bed want morgen pak ik de bus om 08.00 uur alweer terug naar Auckland. Ik blijf hier dan maar 1 nachtje en ben van plan om dinsdag op de bus verder naar het zuiden te stappen.

Nou ik hoop dat jullie het geduld voor dit ellenlange verhaal op hebben kunnen brengen! Is het nog steeds zo koud in Nederland? En sneeuwt het nog?

Tot horens en veel liefs,

Gwen