Walking far from home
This could be paradise
Hoi lieve allemaal!
Hier alweer mijn een-na-laatste reisverhaal vanaf Brisbane. Ik ben weer 4 weken verder en mijn thuiskomst is nu niet ver weg meer! Het is hier nog steeds super en verbazingwekkend blijft het weer hier zelfs in de winter fantastisch! Er is weer veel gebeurt deze laatste paar weken sinds ik vertrokken ben uit Darwin..
Ik had in Darwin een vroege vlucht naar Cairns geboekt, om 6 uur 's ochtends al en omdat het om een of andere rare reden gezien werd als een internationale vlucht moest ik al om 4 uur inchecken. Dit betekende voor mij dat ik een nachtje op het vliegveld heb geslapen om toch nog wat kosten te besparen:) Groot voordeel: gratis internet! Ik voelde mij net een zwerver, zo omringd door al mijn spullen en slapend op een bankje. Ik heb gelukkig wel wat kunnen slapen en tijdens mijn vlucht heb ik ook nog een uurtje mee kunnen pakken. Ik had voor de verandering namelijk eens geluk tijdens mijn vlucht, want hoewel het hele vliegtuig behoorlijk vol zat, had ik 2 lege stoelen naast mij en kon ik lekker languit liggen! Veel jaloerse blikken kreeg ik van de mensen om mij heen, zeker als je nagaat dat dit een Jetstar vlucht was, die bekend staan om hun minimale beenruimtes. Ik heb me hier lekker niets van aangetrokken en viel vrij snel na het opstijgen in slaap!
Doordat mijn vlucht als internationaal was bestempeld kreeg ik ook nog eens een mooie stempel op mijn boarding pass dat ik Australië had verlaten en in Cairns weer een nieuwe stempel met welkom in Australië.. Heel vreemd en helaas mocht ik het bewijs hiervan niet bewaren. Vanuit Cairns heb ik meteen een shuttle busje gepakt naar Port Douglas, om een paar daagjes heerlijk aan het strand te relaxen. Er was daar weinig te doen, het is echt een beetje een rijkeluis resort plaatsje, maar ik heb heerlijk 2 daagjes op het strand liggen bakken. De laatste dag ben ik 's avonds met 2 jongens uit mijn hostel naar een bar gegaan waar ze aan toad racing deden. Wij hadden geen idee wat het was, maar zoals de naam al zegt wordt daar een wedstrijd gehouden met nare cane toads. Deze padden worden hier echt als een plaag gezien, waardoor er niet heel lief met ze omgegaan wordt. Ikzelf vond het, ondanks dat het dus nare beesten zijn, heel naar om te zien, maar als ik dit tegen een Australiër uitte kreeg ik een onbegrijpelijke blik toegeworpen en een uitleg dat het echt niet zielig is hoor.
De volgende ochtend heb ik de shuttle terug naar Cairns gepakt en had ik een hele grappige Italiaanse buschauffeur die ons een verhaal vertelde dat ze op de golfbaan van het resort altijd 2 paar sokken moeten dragen. Waarom dan? Omdat er een kans bestaat op een 'hole in one'. Nou lachen dat de bus deed en de stemming zat er goed in voor het uurtje terug naar Cairns.
In Cairns heb ik de eerste dag een beetje het plaatsje verkend. Er is hier weinig te doen, behalve, als je de nodige backpackers mag geloven, je helemaal volgooien met alcohol en het Great Barrier Reef te bezoeken. Nu zag ik deze eerste optie niet zo zitten en heb ik maar voor de 2e gekozen, een tour die voor zondag gepland stond. Ik heb 2 verschillende koralen bezocht, waar ontzettend veel mooie vissen en koraal was in allerlei verschillende kleuren! Hoewel sommige mensen zeggen dat het koraal aan de westkust mooier is, vond ik zelf het GBR veel indrukwekkender. Ik heb naarstig gezocht naar Nemo, en had hem eindelijk bij het 2e koraal gevonden:) Ook heb ik een aantal grote clams gezien die als je ze binnenin aanraakt ze zichzelf dichtklappen. Het was behoorlijk winderig geworden op de terugweg met nogal wat golven, wat voor veel hilariteit zorgde aangezien de wijn op de terugweg gratis was. Met wat live entertainment erbij van Lucky Phil (een soort Keith Richards figuur) was het een gezellig tochtje terug naar de haven.
De laatste dag in Cairns ben ik 's avonds naar de BBQ van het hostel geweest waar ik de specialiteiten van Australië nogmaals kon proeven: kangaroe, barramundi (vis), krokodil en emu. Zo lekker allemaal! Hierna zijn we met een groepje naar de Mexican Night in de Woolshed gegaan, waar compleet met sombrero's, spelletjes en ja ja, een polonaise, het feestje losbarstte.
De twee dagen na Cairns had ik weer als relax tijd ingedeeld in Mission Beach. De weg hier naartoe was echt schitterend langs bergen en regenwoud. Ik heb hier eigenlijk 2 dagen lang aan het zwembad gelegen met een boek en in de avonden 2 lange strandwandelingen gemaakt. Heel toevallig kwam ik hier weer een Nederlandse jongen tegen die ik nog kende van mijn verblijf in Melbourne, wat is de wereld toch klein soms!
De stop na Mission Beach was Townsville, een plaats die ik waarschijnlijk over had geslagen ware het niet dat ik uitgenodigd was om hier een weekendje door te brengen door een stel van mijn tour aan de westkust. Tracey en Eric hebben waanzinnig goed voor mij gezorgd hier en het was zo fijn om weer eens in een huis te verblijven met mijn eigen kamer. De zondag ben ik voor 2 nachtjes naar Magnetic Island gegaan, een eilandje net van de kust af. Ik heb hier gesnorkeld en een wandeling gemaakt waar ik soort van verdwaald ben (niet echt maar ik had de verkeerde afslag genomen waardoor ik ipv naar beneden naar de strandjes ging ik de berg op liep). 'S Avonds was er bingo in het hostel en heb ik de hoofdprijs gewonnen: een $30 bar tab. Omdat ik de volgende dag toch weg ging en de bar met een half uurtje dicht ging heb ik voor iedereen aan mijn tafel maar een drankje gekocht.
De laatste ochtend heb ik nog de Forts wandeling gemaakt, waar ik door mijn fout de dag ervoor al aan begonnen was. Dit is een wandeling naar een bergje op Maggie waar tijdens de Tweede Wereld Oorlog verscheidende grote geweren en kanonnen opgesteld stonden. Heel naïef heb ik nooit echt geweten dat Australië zo betrokken is geweest bij de oorlog, en ik vond het dus heel interessant om dit te zien! Helaas zat er in het bos waar deze wandeling doorheen liep ook de welbekende (?) death adder, een slang die niet zoals andere slangen uit de weg gaat en bang is voor mensen als je aan komt lopen, maar juist meteen in de aanval gaat. Omdat ik hier in mijn eentje liep brak mij bij elk geritsel in de bosjes het zweet uit en was ik blij toen ik eenmaal weer op een verharde weg stond!
Ik heb hierna nog 1 nachtje in Townsville geslapen en heb de volgende dag weer de Greyhound naar het zuiden gepakt, naar Airlie Beach, waar ik helemaal niet gedaan heb. Ik moest hier heen omdat ik vanaf hier een 3 daagse tour langs de Whitsundays zou doen. De donderdag heb ik wederom gesnorkeld op het GBR, de 1e dag van de tour. Ik heb onderweg heel veel walvissen gezien, maar helaas was het koraal hier lang niet zo bijzonder als ik Cairns en was het ook mega toeristisch. Na deze dag ben ik naar Long Island gebracht, waar ik 2 nachtjes op het resort zou verblijven. Resort klinkt heel wat, en dat was het vast ook voor de mensen die veel betaald hebben, maar ik zat gewoon in de backpacker accommodatie. Verder prima te doen en het was hier heerlijk rustig, want behalve de 2 resorts is het eiland onbewoond. Ik had hier besloten om op mijn vrije dag 2 bushwalks te doen. Ik besloot om met de langste te beginnen en ik vond het de eerste 1,5 uur fantastisch: mooie uitzichten over zee en de Whitsundays en een lekker vlak paadje. Daarna begon het pad te kronkelen door de bossen, weg uitzicht, en tot mijn grote schrik kwam ik hier ineens wél een slang tegen! Hij was bruin en kronkelde rustig over het pad, maar de schrik zat er goed in dus ben ik snel doorgelopen naar het einde (ik was er nu bijna toch) en ben meteen weer weg gegaan. Later in het hostel hoorde ik dat meer mensen een slang tegen waren gekomen en ook omgekeerd waren. Daardoor heb ik maar besloten om de 2e bushwalk te laten voor wat ie was.
Mijn laatste dag van de tour ben ik gaan zeilen op de Whitsundays. Nog een heel gedoe want we hadden eerst 's ochtends een transfer van Long Island terug naar Shute Harbour. Daar aangekomen bleek dat onze volgende transfer al vertrokken was omdat de eerste boot vertraging had. Gelukkig was de boot pas net weg en kon ie nog omkeren om ons op te halen (dit gebeurt niet altijd, want ik heb andere mensen gesproken die hetzelfde als mij hadden geboekt en waar de boot niet terug kwam. Weg geld dus en weg een geweldige dag..). We werden met deze boot naar Daydream Island gebracht waar we een half uurtje moesten wachten tot ons bootje ons op kwam halen om ons naar de zeilboot, de Camira, te brengen. Het was zo'n fantastische dag! De Camira is een mega catamaran maar wij zaten die dag maar met 25-30 man op de boot. Het waaide in de ochtend flink hard en we hadden zo een behoorlijke vaart en overal op de boot zat je in de splash zone. Ik had gelukkig ook een hele gezellige groep aan boord (op de Aziaten die zeeziek werden na). Er waren vrij veel andere backpackers van mijn leeftijd en we hebben de hele dag samen opgetrokken, zeker toen om 11u de 'bar' (de koelbox) open ging met gratis alcohol. Lekker Jacob's Creekje erbij, in het zonnetje: genieten! We hebben onderweg een aantal stops gemaakt, zo zijn we eerst nog ergens gaan snorkelen en heb ik als enige van de boot een reuze schildpad gezien! (nee, toen was de bar nog niet open..) Daarna zijn we doorgevaren naar Whitehaven beach, het mooiste strand wat ik denk ik ooit in mijn leven heb gezien: spierwit, geen schelpen of steentjes maar puur zand, en schitterend blauw water. Woorden en foto's kunnen niet omschrijven hoe mooi het hier is en we waren met z'n allen ook even sprakeloos toen we het strand opliepen. Na Whitehaven beach hebben we verder alleen nog gezeild in het namiddag zonnetje en zette we om 18.00u weer voet aan wal. We hadden besloten om 's avonds nog met onze groep te gaan stappen.
De volgende dag moest ik eigenlijk de hele dag wachten op mijn nachtbus naar Agnes water, dus heb ik een aantal uurtjes bij de Lagoon doorgebracht. De nachtbus vertrok ook nog eens met een uur vertraging, dus we reden pas tegen 1u 's nachts weg uit Airlie. De rest van de rit ging ook niet zo voorspoedig door de vele roadworks, maar ik heb wel lekker kunnen slapen. Toch breekt zo'n nacht je wel op en heb ik eigenlijk mijn eerste dag in Agnes Water in bed doorgebracht met een boekje:)J Ik heb alleen 's avonds nog even een strandwandeling gemaakt en met een jongen van mijn zeiltrip samen gegeten. De volgende dag heb ik de hele dag in de bieb doorgebracht met sollicitaties en de dag daarna had ik mijzelf opgegeven voor een tour met Scooter Roo. Dit zijn scooters die eruit zien als Harleys, en je compleet uitgedost wordt met leren jack, helm met vlammen op de zijkant en nep tattoo's: geweldig! Het was een 3 uur durende tocht lang allerlei highlights en als een grote bikersgroep zoefden we over de wegen. We hebben ook heel veel kangaroes gezien doordat het al begon te schemeren. Na nog 1 nachtje in Agnes Water te hebben doorgebracht was het de volgende dag tijd om weer verder te gaan. Ik was hier ook wel blij mee want mijn hostel zat vol met stoners, compleet met dreadlocks en/of ongewassen haren...
Volgende stop was Hervey Bay, vanaf waar ik een driedaagse tour naar Fraser Island zou gaan maken. De eerste dag op Fraser zijn we naar het welbekende Lake Mackenzie geweest, een schitterend meer gevuld met regenwater, heerlijk fris dus! In de middag hebben we nog 2 bushwalks gemaakt en er werd ons op het hart gedrukt dat we bij elkaar moesten blijven en geen eten mee mochten nemen vanwege de dingo's.. Lekker bemoedigend:) Op de terugweg de eerste dag kregen we nog een aanrijding met Fransen, die het nodig vonden om hun auto achterin onze bus te rijden. Nu kon onze bus daar wel tegen, hun auto iets minder. $4000 schade hoorde we later.. Dit schijnt wel veel voor te komen, omdat het rijden op Fraser toch wel een hele uitdaging is. Het is een eiland dat voor 95% uit zand bestaat en de wegen zijn niet echt wegen te noemen. Zeker omdat het nu droogte seizoen is is er veel los zand en gebeuren er nogal wat ongelukken. Ook wordt er bij de tagalong tours zodanig veel gedronken in de avonden dat veel mensen de volgende ochtend nog dronken achter het stuur zitten. Ik was blij dus dat ik zelf niet hoefde te rijden en veilig en hoog in een bus zat!
De 2e dag zijn we over 75 mile beach gereden, een snelweg en overal staan dus ook snelheidsbordjes met 80 of 30 (bij bezienswaardigheden). Heel grappig is ook dat je hier geregeld politie tegen kunt komen die met laserguns staan te flitsen. Onze eerste stop was Eli creek, een mooi beekje waar je door het water naar beneden af kunt dalen. Ik vond het erg koud en een beetje te diep zo met mijn camera, dat ik maar besloten heb om alleen aan het einde pootje te baden. Iets verderop lag hier ook een dode walvis die aangespoeld was een paar weken eerder dus daar ben ik nog even wezen kijken (heel vies en stinken!). Daarna zijn we naar het scheepswrak doorgereden, heel bijzonder om dat te zien! Bij de Pinnacles zijn we even wezen kijken naar het gekleurde zand en daarna zijn we doorgereden naar Indian Head voor een schitterend uitzicht over het strand en de zee. We hebben van hier een schildpad gezien, sting- en mantarays, dolfijnen en walvissen in de verte. We dachten ook nog haaien te zien, maar dit bleken Spanish mackarels te zijn. Als laatste zijn we nog naar de Champagne pools geweest, wat ik zelf een beetje tegen vond vallen. Normaal zijn dit allemaal poeltjes waar water wat in bubbelt, maar er lag nu zoveel zand in dat er maar 1 poeltje over bleef en geen bubbels te bekennen. Hoogtepunt was hier wel dat er ineens 6 walvissen langs kwamen zwemmen!
De laatste dag waren er nog maar 6 mensen van onze groep over, omdat de meesten een 2daagse tour geboekt hadden. We hebben die dag lekker rustig aangedaan en 2 meren bezocht en een bushwalk gemaakt. In de avond was het tijd om terug naar Hervey bay te gaan om de volgende ochtend de bus naar Rainbow Beach te pakken.
Rainbow beach is eigenlijk een andere uitvalsbasis voor Fraser Island maar ik had van mensen gehoord dat het er wel heel mooi was om een paar dagen door te brengen. In de avond dat ik aankwam ben ik mee geweest met een wandeling georganiseerd door het hostel naar de sandblow. Hier kon je, mocht je dat willen, gaan sandboarden, maar ik had geen zin om weer helemaal bedolven onder het zand te worden, dus ik heb mooi staan kijken. Vanaf hier hebben we ook de zonsondergang gezien, een heel mooi plekje! Na het eten ben ik met de mensen van mijn kamer naar de bar in het hostel naast ons gegaan waar een band zou optreden. Het bleek niet echt een band te zijn maar 2 jongens met een gitaar, maar spelen en zingen konden ze wel! Het werd voor veel mensen een ruige avond (waar haalt iedereen dat geld toch vandaan?) en ik voelde me uiteindelijk de enige nuchtere persoon nog. Ik had het dus tegen 12u ook wel gezien en ben lekker naar bed gegaan.
De volgende ochtend was voor iedereen nogal zwaar om op te staan, zeker omdat het merendeel naar Fraser zou gaan. Ik en een ander meisje bleven nog over en we zijn 's middags een paar uurtjes naar het strand geweest. Verder heb ik niets uitgespookt in Rainbow.
Na Rainbow beach was het tijd voor Noosa, een plek waar ik wederom heel weinig heb uitgevoerd:) Ik heb de 2e dag hier een wandeling gemaakt, waar ik onderweg ineens een Goanna, een mega hagedis, tegen kwam. Wel even schrikken, en dat blijft toch iets bijzonders aan dit land. Je kunt op elk moment hier een vreemd of zelfs dodelijk dier tegenkomen! Voor mijn gevoel ligt er hier altijd wel iets op de loer en ik voel me met wandelen door de bossen ook nooit 100% op mijn gemak. Na Noosa ben ik doorgegaan naar Brisbane, waar ik de afgelopen 5 dagen heb doorgebracht.
In Brisbane heb ik weer een beetje een normaal leven opgepakt ipv dat van een backpacker:) Ik sliep hier bij een oud collega van mijn moeder en haar vriend, die een appartement middenin Brisbane hebben. Het is heerlijk om weer in een huis te slapen met alle gemakken van dien! Ik heb ook bar weinig uitgevoerd, naar een marktje geweest, wezen lunchen (gedurende 4 uur!), een beetje sightsee-en, winkelen en zwemmen. Ik voel me nu weer helemaal uitgerust om aan het laatste stuk van mijn reis te beginnen!
Vanmiddag pak ik vanaf Brisbane de bus naar Byron Bay, waar ik 4 nachten in de Arts Factory ga verblijven. Byron Bay is echt een hippie plaatsje wat ik heb gehoord, en de Arts Factory des te meer als hostel met gratis yoga en meditatielessen. Ik ben heel benieuwd! Hier ga ik vrijdag nog een ochtend kayaken en dan pak ik zondag avond de nachtbus naar Sydney, waar ik dan nog maar 5 nachtjes heb voordat ik weer naar huis kom. Tegen die tijd zal ik nog wel een kleine update op mijn blog plaatsen!
Nou bedankt wederom voor het lezen en nu kan ik eindelijk zeggen: tot snel!
Veel liefs,
Gwen
Waltzing Mathilda
Op zaterdag 14 juli begon het tweede gedeelte van mijn tour, van Broom naar Darwin. De eerste dag was vrij rustig en we zijn even gestopt bij langste cattle trough (waterbak) en de boab prison tree. Daarna zijn we door naar Windjana gorge gereden voor lunch en het opzetten van ons kamp. In de namiddag zijn we naar Tunnel creek gereden, waar we een wandeling door water met veel zoetwater krokodillen hebben gemaakt. Best eng, maar ze zijn heel bang voor mensen dus we hoefden ons volgens onze gids, Paul, geen zorgen te maken. Terug op de camping zijn we nog even de kloof ingelopen voor zonsondergan.
Doordat we weer in swags sliepen werden we de volgende ochtend gewekt door de zonsopkomst. We zijn als eerste weer de gorge in gewandeld en hebben 3 krokodillen gespot. Onderweg naar de volgende camping hebben we die dag nog gezwommen in Adcock gorge en Galvans gore, super mooi! We hebben gekampeerd bij Manning gorge waar er voor de volgende ochtend de eerste langere wandeling op de planning stond.
Voor deze wandeling moesten we eerst door de rivier heen zwemmen om aan de andere kant bij de start van de wandeling te komen, lekker avontuurlijk. Hierna hebben we een uur gewandeld om uiteindelijk te eindigen bij een waterpoel met een grote waterval, het hoogtepunt voor mij van deze reis! We hebben hier de hele ochtend gezwommen en konden springen vanaf de rotsen. Niemand wilde meer weg maar helaas moesten we nog een behoorlijk stuk rijden om bij onze bushkamp uit te komen.
De volgende ochtend zijn we als eerste naar onze volgende camping gereden, El Questro Station via de Cockburn Ranges die gebruikt zijn in de film Australia (geen Hugh Jackman te spotten helaas...). We moesten met de bus de Pentecoste river oversteken. In de middag zijn we naar Emma gorge gegaan voor een wandeling en konden we wederom bij een waterval zwemmen.
In de avond hebben we besloten om nog een nacht op deze camping te blijven zodat we wat meer van deze omgeving konden zien. We zijn de volgende ochtend als eerste naar Zebedee springs gegaan, heet water poeltjes waar het lekker druk was met bejaarden. Na een uurtje zijn we naar El Questro gorge gegaan voor een pittige wandeling met veel klimmen en klauteren. Helaas leidde deze wandeling tot veel blessures, zelfs 2 gebroken tenen, maar wonder boven wonder ben ik er onbeschadigd uitgekomen! :) Op de terugweg zijn we nog gestopt bij half moon creek (?) voor een korte zwemstop en zijn we daarna snel doorgereden want we wilden op tijd zijn voor de zonsondergang boven op een van de ranges. Het was een hele steile weg omhoog en behoorlijk spannend met zo'n grote bus, maar Paul heeft ons veilig omhoog en weer naar beneden weten te brengen. Op de camping was er een verassing voor het eten: lamb roast! Het was heerlijk, zeker na zo'n inspannende dag!
De volgende dag was weer een vroege start want we moesten ver rijden naar Purnunulu NP, oftewel de Bungle Bungles. Onderweg zijn we nog gestopt bij een aantal toeristische bordjes voor wat foto's. De weg was wederom schitterend door de Carr Boyd range. In het NP zijn we naar Echidna gorge gereden, waar allemaal ronde stenen in de kloofwand zitten. Op het einde werd het heel smal waarna het zich in een grote holle ruimte opende, heel mooi! In de avond zijn we nog naar een lookout gereden voor de zonsondergang.
Weer een vroege start de volgende dag want we hadden een lange dag voor de boeg en veel te doen. In de ochtend zijn we als eerste naar een lookout gereden over de bungles. De bungles zijn heel speciaal want het zijn allemaal losse pieken verdeeld over een ontzettend groot gebied. Het is vergelijkbaar met Bryce Canyon in de VS, en erg indrukwekkend. Ik heb moeite het te omschrijven dus ik verwijs jullie naar de foto's op mijn Facebook pagina (die ik morgen online zal zetten!). Hierna hebben we nog een wandeling via picanninny creek naar cathedral gorge gemaakt. Hier kregen we een optreden van Paul op de didgeridoo en Jared op de drums, wat een geweldige akoustiek! Na een korte stop moisten we alweer door naar het vliegveld want een aantal mensen wilden een helicopter tour maken. Ik heb hier vanwege de prijs vanaf gezien, want ik heb al zoveel moois gezien dat het soms allemaal een beetje teveel wordt. De rest van de dag moesten we rijden naar Kunanurra waar 5 mensen stopten. Daarna moesten wij nog rijden naar de camping bij lake Argyle, waar we pas heel laat aankwamen. Er stond hier ook een hele harde wind, en alleen in mijn tentje vroeg ik me steeds af of ik hetzelfde lot als Dorothy zou begaan :)
De volgende ochtend hebben we een boot cruise over lake Argyle gemaakt, een man-made lake wat veel grote is dan Sydney Harbour en daardoor heel bijzonder. Wederom een vergelijking met de VS: het is net Lake Powell. Nog steeds stond er veel wind en zat ik behoorlijk in de splash zone voorop de boot. De rest van de dag bestond wederom uit rijden naar Katherine waar we op een prive camping hebben geslapen in permanente tenten met echte bedden!
Dag 21 was de laatste dag alweer en tijd voor het laatste stuk naar Darwin. We hebben nog een wandeling gemaakt naar Edith falls waar we nog even konden zwemmen. In de middag zijn we vlak voor Darwin nog gestopt bij de Didg Hut waar ik eindelijk mijn eigen didgeridoo heb gekocht! Ik ben er zo blij mee en kan er zelfs op spelen! Hij zit nu op de post, en is hopelijk voor mij al in Nederland :)
Ik ben nu in Darwin waar ik tot de 26e blijf om dan heel vroeg in de ochtend naar cairns aan de oostkust te vliegen en aan het laatste stuk van mijn reis te beginnen! Ik zal vanaf Cairns in 6 weken naar beneden afreizen om op 4 september in Sydney te eindigen. Daar heb ik dan nog een aantal dagen voordat ik zaterdag 8 september in het vliegtuig stap om weer terug naar Nederland te vliegen.
Dank jullie wel voor het lezen wederom en tot mijn volgende reisverslag maar weer!
Veel liefs,
Gwen
The West is the best!
Hoi lieve allemaal!
Bear with me, want het is weer een lang verhaal geworden (opgesplitst in 2 delen). Sinds mijn vorige verhaal heb ik alweer heel wat kilometers afgelegd: 4510 km om precies te zijn! Ik ben nu in Darwin en heb de afgelopen 3+ weken aan de westkust doorgebracht. Mijn tour die ik had geboekt bij adventure tours bestond uit 2 delen wat betekende dat ik na 10 dagen van perth naar broome gereisd te hebben in broome van groep wisselde en met hen de laatste 9 dagen doorreisde naar Darwin.
Mede daardoor 2 hele verschillende ervaringen en 2 reisverhalen dit keer!
Na een heerlijk relaxt weekend in perth waar ik bij mensen heb geslapen die ik tijdens mijn surfkamp aan de oostkust heb ontmoet ben ik maandag 2 juli op de bus gestapt. De oppik tijd was redelijk vroeg, 6.45, maar doordat alle bussen aan de late kant waren reden we pas tegen 8.15 weg uit perth. De groep was heel uiteenlopend van jong tot oud en ik werd eigenlijk meteen geadopteerd door een gezin uit Melbourne, hele lieve mensen waar ik heel goed mee op kon schieten. Het was meteen een heel stuk rijden naar de eerste stop, de pinnacles, waar hele vreemde rotsformaties te zien zijn (voornamelijk versteende bomen) en het is net of je op een andere planeet bent. Het is ook heel typisch dat het zand waar deze formaties uit bestaan heel geel is en daardoor heel anders dan het witte zand op het strand in de verte.
Na deze stop reden we door naar Jurien voor lunch, waar we even op het strand konden kijken kijken en zijn toen door naar geraldton gereden voor boodschappen. Hierna moesten we nog verder rijden naar horrocks waar we aan het strand overnacht hebben. Het was meteen al duidelijk dat het veel rijden zou worden tijdens deze tour!
De 2e dag hadden we wederom een vroege start 6.30 weg. Na een korte stop voor het ophalen van vers brood zijn we naar kalbarri national park gereden. Daar hebben we een korte wandeling gemaakt naar de z bend, een uitkijk de kloof in die op dat punt en z vormt. De 2e wandeling van de ochtend was naar natures window, zoals de naam al aangeeft een doorkijk door de rots naar een andere kloof. Hier werd ook meteen duidelijk dat we een hele vervelende Nederlander in de groep hadden. Onze gids, Bob had duidelijk gemaakt dat iedereen om 1u van deze wandeling terug moest zijn voor de lunch omdat we nog een heel stuk te rijden hadden (400km!) en hij om half 2 uiterlijk weg wilde. Wat deed onze grote vriend? Die kwam met een andere jongen om half 2 aankakken en begon te schelden dat bijna alles van de lunch al opgeruimd was. Dit was het begin van een grote ergernis. De Nederlander, die de bijnamen, old mate en dickhead kreeg, was nogal egoistisch, hielp nergens met mee maar was er als de kippen bij als het eten klaar was. Toen een vrouw in onze groep een keer een opmerking maakte dat er nog 3 mensen moesten eten en hij maar bleef opscheppen werd zij meteen een bitch genoemd en stak hij bij elk moment dat hij haar zag zijn middelvinger op, lekker volwassen! Helaas deed hij dit nooit als Bob er bij was, dus die kon er niets van zeggen of hem zelfs naar huis sturen. De meeste mensen lieten hem dus maar links liggen en hij heeft hopelijk een hele ongezellige tour gehad!
Na de lunch zijn we naar Denham gereden waar we zouden overnachten en war tevens de meest westelijke plaats in Australië is. Onderweg zijn we nog gestopt bij shell beach, een heel bijzonder strand dat er vanaf een afstand uitziet als heel wit zand maar eigenlijk uit hele kleine witte schelpjes bestaat! Niet zo fijn dus om daar te zonnen maar wel een heel mooi gezicht. Ook zijn we nog gestopt bij een uitkijk voor een mooie zonsondergang.
Dag 3 hebben we doorgebracht in de shark bay area, een gebied dat voor alle 4 de voorwaarden op de world heritage lijst staat. In de ochtend zijn we gestopt bij Monkey mia waar elke ochtend "wilde" dolfijnen gevoerd worden tussen 7.30 en 8.00. Ik zet wild tussen aanhalingstekens want ook al zijn de dolfijnen wild, ze zijn inmiddels zo getraind dat ze eten krijgen dat het niet helemaal wild meer te noemen is. Het is wel heel leuk om te zien dat de dolfijnen tot enkel diep water komen en je ze dus van heel dichtbij kunt zien. Hierna zijn we naar de Eagle Bluff uitkijk gereden waar je soms haaien in de baai beneden kunt zien maar dat was vandaag niet het geval. Wel was er een schitterend uitzicht over de omgeving. We hebben daarna geluncht bij de Stromatolites, wat een erg oud koraal gebied is en verantwoordelijk is geweest voor het eerste leven op deze aarde, heel bijzonder dus om te zien! Na de lunch moesten we helaas nogal ver rijden naar coral bay waar we die nacht zouden slapen.
De volgende dag was het tijd voor een bijzondere activiteit: ik ben gaan snorkelen met manta rays, mega grote roggen die in Coral Bay rondzwemmen. De zee was nogal wild in de ochtend en de eerste snorkel plek moesten we om die reden helaas overslaan. We gingen naar een andere spot waar de zee wat rustiger was maar het koraal was nog steeds prachtig, zoveel vissen in allerlei kleuren en heel veel verschillend koraal. Ook kwam er ineens een grote schildpad langs zwemmen! :) Op weg naar de tweede snorkel plek konden we in de verte steeds humpback whales zien opspringen, nog een overwacht extratje! Op de tweede snorkel plek stond mij nog een andere verassing te wachten, want hier was namelijk een shark cleaning station, de plek waar haaien zich schoon laten maken door het koraal en de vissen die daar rondzwemmen (vraag me niet hoe het precies werkt). Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik als de dood voor haaien ben dus het duurde een poosje voor ik zover was dat ik het water in durfde. Gelukkig was de haai ver van ons vandaan en nogal diep, dus was ik niet heel bang. Ook waren er genoeg andere snorkelaars dat ik me geen zorgen maakte dat ik het volgende hapje zou worden (en het was ook een reef shark en die doen niets blijkbaar.. Maar: if it looks like a shark...). De derde en vierde duiken waren met de manta's, wat een mooie en elegante beesten zijn dat! En groot! Het was een vrouwtje waar wij mee zwommen en waarschijnlijk drachtig dus nog een stukje groter dan normaal. De 2e duik kwam er ook nog eens een schildpad langszwemmen, dubbel gleuk dus. Op de weg terug zijn we nog langs de schilpad sanctuary gevaren waar we niet mochten zwemmen maar wel veel schildpadden hebben gezien. Na deze drukke dag zijn we doorgereden naar Exmouth waar we 2 nachten zouden blijven.
De eerste stop de volgende dag was bij Yardie Creek, waar we een mooi wandelingetje hebben gemaakt de kloof in en een wallabie hebben gezien. Daar hebben we ook meteen maar geluncht want dit was de laatste plek waar we nog wat schaduw zouden hebben. Na de lunch zijn we naar 3 stranden gegaan: Sandy Bay, Turquoise Bay (wat zijn naam echt eer aan doet!) en Lakeside. Bij de laatste 2 konden we weer snorkelen. De eerste keer was ik met 2 schotten uit mijn groep op pad gegaan en tot mijn grote schrik kwam er ineens een mega reefshark langs zwemmen. Ik was op dit moment wat verder van de anderen vandaan en dus de enige die hem geziien heeft. Het was voor mij behoorlijk eng want het was heel ondiep daar en dus was de haai héél dichtbij! Ik ben hierna maar meteen de zee uitgegaan :)
Op de terugweg hebben we nog gesandboard en kwam onze bus vast te zitten in het diepe zand, wat nogal wat tijd en werk vroeg voordat we weer los kwamen.
Dag 6 was weer een vroege start want we zouden bovenop een kloof de zonsopgang bekijken en daar ook ontbijten. Het was een schitterende opkomst maar behoorlijk koud! (het is winter hier nu, ook al is het overdag nog steeds 25+ graden). Verder hebben we eigenlijk de hele dag moeten rijden naar Karijini NP.
De volgende dag mochten we wat "uitslapen" tot 8.15 na een hele koude nacht, het was die nacht -3 en we vonden ijs op de tenten de volgende ochtend! We hebben lekker rustig ontbeten en vanaf de camping de eerste wandeling gemaakt via een oud herdershutje naar Joffrey gorge falls. Daar konden we steil naar beneden klimmen voor een mooi kijkje de kloof in maar het was helaas veels te koud om te zwemmen.
Na de lunch zijn we met de bus naar Weano gorge gereden voor een pittige wandeling. We moesten heel steil naar beneden en door en langs het water klimmen en klauteren. Ontzettend koud en ik vond het vooral heel eng met mijn fototoestel! We zijn hier naar de Handrail pool gegaan (wederom te koud om te zwemmen) en op de terugweg hebben we nog een kijkje genomen bij de Oxer lookout waar 4 kloven bij elkaar komen.
Dag 8 zijn we naar Dales gorge, circular pool, Fortescue falls en fern pool gegaan, een hele mooie wandeling en niet zo pittig vergeleken met de vorige dag. Na de lunch zijn we nog even gestopt bij de Visitor center en zijn we bij Kalamina gorge door de kloof heen gewandeld.
Dag 9 bestond helaas weer uit de hele dag rijden. Het was een schitterende weg, de Great Northern highway. Hier kregen we ook nog eens een lekke band en hebben we meteen maar gelunch om zo wat tijd te besparen. Daarna door naar Port Hedland voor boodschappen en een nieuwe band. Hier kwam ik ook voor de eerste keer in aanraking met een typisch Australisch fenomeen: de road trains! Mega vrachtwagens met 4 opleggers en vaak een lengte van ruim 50 meter! Ook hebben we een 2km lange trein gezien, Australie is echt een heel bijzonder land qua afstanden en transport! We hebben overnacht op pardoo station.
De volgende dag was de laatste dag van eerste tour alweer, en zijn we naar onze eindbestemming gereden: Broome. Onderweg nog gestopt bij 80 mile beach en sandfire roadhouse (een van de warmste roadhouses in Australie). Laatste stuk door roebuck plains gereden, een grote vlakte met ontzettend veel vee! Hier kwamen we ook eindelijk van dickhead af en was het een feestje voor ons allemaal! :)
Dag 11 en 12 heb ik de hele dag in Broome doorgebracht. Er was hier weinig te doen, maar met 29 graden perfect weer voor 2 dagen strand. De laatste dag zijn we nog met z'n allen naar de openlucht bios geweest, de oudste ter wereld! Mitch, een van de jongens in onze groep had die dag een scooter gehuurd en heeft ons naar de stad en terug gereden. Op de terugweg werden Mitch en ik aangehouden voor een blaastest, nogal eng zo met de politie, maar er was niets aan de hand want we hadden beiden niet gedronken.
Met deze gezellig avond ter afsluiting kwam er een einde aan mijn eerste tour. Ik heb veel ontzettend aardige mensen leren kennen en het prima naar mijn zin gehad! Mijn volgende verslag zal over het tweede deel van mijn tour gaan!
Of all the gin joints, in all the towns, in all the world
Hoi lieve allemaal!
Het is alweer een tijdje geleden sinds mijn laatste verhaal, maar omdat ik eigenlijk alleen maar aan het werk ben geweest sinds die tijd vond ik het niet heel zinvol om jullie tussendoor op de hoogte te houden :)
Ik ben inmiddels klaar met werken, 2 weken eerder dan gepland, maar ook hier in Australië zijn de bazen niet altijd de vriendelijkste.. Maar goed, ik heb weer wat extra geld en kan de laatste paar weken (nog maar 10!) weer vooruit.
Na mijn angst in mijn vorige blog dat ik geen werk zou kunnen vinden, had ik de volgende dag al meteen werk. Ik was, zoals mij opgedragen was, om 09.30 weer bij Aussiejobs om te luisteren naar het aanbod van die dag. Een van die baantjes was als barmeisje in een countrypub. Nadat alle banen voorgelezen waren vroeg ik wat ik moest doen als ik geïnteresseerd was in een van de banen. Een goede zet, want er was nog een meisje geïnteresseerd maar ik was net iets eerder. Ik moest gewoon blijven wachten (wat nog een uur duurde) en mocht toen naar voren komen. Ze namen nogmaals mijn CV door, besloten dat ik wel geschikt was ondanks dat Engels niet mijn eerste taal was (maar ik heb geen vriend wat dat andere meisje weer wel had en daardoor de voorkeur..) en hebben toen meteen de pub gebeld. 10 minuten later had ik een baan! Ik wist alleen niet waar, hoeveel ik zou gaan verdienen, wanneer ik zou moeten beginnen, dus even eng was het wel.
De pub is in Kellerberrin, ik zou meteen de volgende dag al moeten beginnen en zou 400 per week krijgen plus maaltijden en accomodatie. Nou dat klonk wel goed dus heb ik maar besloten om niet langer te wachten en deze kans aan te grijpen. De rest van de dag heb ik wat laatste dingetjes in Perth geregeld, zoals het annuleren van mijn hostel, een treinkaartje naar Kellerberrin en een nieuw telefoon abonnement omdat mijn andere daar niet zou werken.
Woensdag 16 mei was het dan zover, om 09.00u pakte ik de trein op weg naar Kellerberrin. Een treinrit van 3 uur volgde met heel veel niets. Kellerberrin ligt midden in de Wheatbelt, een groot landbouw gebied in WA. Het was even schrikken toen ik hier aankwam, want Kellerberrin is niet veel meer dan wat winkels aan de doorgaande weg en 2 zijstraten (aan de andere kant van het spoor zijn was meer straten met huizen, maar daar ben ik eigenlijk nooit geweest want had ik niets te zoeken op het ziekenhuis na, na een flinke misstap en een gekneusde enkel..).
Kellerberrin hotel/motel lag aan het einde van deze rij winkels en is redelijk groot. Toen ik binnenkwam was er niemand dus na wat roepen en rondlopen kwam er eindelijk een meisje, Steph (de vriendin van de baas) naar me toe en zei dat de baas, Steve, er zo aan zou komen. Veel moeite om verder een gesprek met me aan te knopen deed ze niet en dus was het een oncomfortabele paar minuten wachten. Steve heeft me vervolgens naar het huis gebracht waar ik zou verblijven samen met een meisje uit Engeland, Scarlett, die ook in de pub werkte. Het is een redelijk ruim huis, met een aparte keuken en slaapkamer die we deelden. Wel had ik eindelijk weer eens een dubbel bed!
Er werd mij verteld dat ik meteen om 4 uur 2 uurtjes aan het werk zou mogen om in te werken. Scarlett heeft me vervolgens wat rongeleid door Kellerberrin en hebben we geluncht bij Succulent Café, waar ik meteen nog een keertje gesolliciteerd heb om overdag wat te kunnen doen. Ik kon daar alleen pas 2 weken later beginnen, en dan op donderdag en vrijdag ochtend. Zo had ik dus ineens 2 baantjes!
Kellerberrin bestaat naast de pub, de lunchroom, een mini bieb en een supermarkt verder uit wat kleine rommelwinkeltjes waar niets te krijgen is en meer een soort van bezigheidstherapie is voor de mensen hier. Ik moest wel even lachen dat ik hier de komende 7,5 weken zou gaan doorbrengen. Maar goed, ik had gezegd dat ik een echte Australische ervaring wilde, en dit komt toch redelijk in de buurt! :)
Om 4 uur was het dan zo ver voor mijn eerste 'shift'. De kassa werd me uitgelegd en waar ik alles kon vinden en wat een beetje de bezigheden zijn als je niet bier staat te tappen, zoals poetsen, bijvullen en bestek en servetten vouwen en eten rondbrengen. Mijn eerste pint tappen ging gelukkig heel goed en ik had het werk vrij snel onder de knie. De mensen hier zijn gelukkig ook allemaal heel aardig en heel geduldig als ik iets niet meteen kon vinden.
Ik had alleen maandagen vrij, de rest van de week moest ik elke dag werken van 4 of 5 tot 12 of eerder als het niet zo druk was. Er komen veel locals en eigenlijk zie je elke avond dezelfde mensen in de pub. Ik vond dat wel heel leuk want zo krijg je toch een beetje een band met wat mensen en leer je de mensen wat beter kennen. Je leert ook wat de mensen drinken en hoe je met ze om moet gaan want veel mensen hier hebben nogal rare maniertjes. Ook heb ik goed geleerd hoe om te gaan met dronken mensen of opdringerige mannen. Het was ineens heel logisch waarom bij mijn sollicitatie gevraagd werd of ik een vriend had, want het is duidelijk dat single meisjes meer klanten aantrekken.
Overdag heb ik mijn dagen voornamelijk doorgebracht in huis, met een boek op de bank of een filmpje kijken. Ik was dus heel blij dat ik 2 weken later bij de lunchroom kon beginnen voor 2 ochtenden in de week en ik dus overdag ook iets te doen had. Bij de lunchroom werken vond ik eigenlijk nog het leukste omdat het allemaal iets verzorgder is en het wat minder gehaast werken is. Ik was hier voornamelijk bezig met het maken van koffie en kan nu een vet goeie cappucino maken (alleen kan ik het woord nog niet zo goed spellen volgens mij..).
Er zijn hier nog wel wat jonge mensen in Kellerberrin gelukkig, dus had ik toch nog wat mensen waar ik mijn vrije uurtjes mee rond kon brengen. Echte vrienden voor het leven zullen het nooit worden maar voor de tijd dat ik hier was was het wel gezellig. Op mijn vrije avond op maandag at ik altijd bij mensen bij ons om de hoek, de Morrells (waar ik nu ook verblijf omdat ik niet meer in mijn eigen huis woon omdat ik niet meer aan het werk ben). Hele lieve mensen en een soort van surrogaat familie voor alle barmeisjes hier in Kellerberrin :)
Zoals ik al eerder schreef ben ik onverwachts 2 weken eerder gestopt met werken. Afgelopen week kwam mijn baas ineens langs en vertelde mij dat ik waarschijnlijk per volgende week geen werk meer zou hebben. Het is blijkbaar voor hem nogal moeilijk om nieuw personeel te vinden en als hij nieuwe meisjes kan vinden dan wil hij die ook meteen aannemen en zou ik dus geen werk meer hebben. Dit was wel even klote om te horen, want ik had verwacht dat ik hier nog 2 weken langer zou kunnen werken en dus nog wat meer geld zou kunnen verdienen, maar helaas, de dag na dit nieuws had de baas al 2 nieuwe meisjes gevonden en zou ik per maandag 25 juni geen werk meer hebben. Het is nu woensdag en heb ik dus mijn laatste shift gehad en ik vind het heerlijk! Ik kan nu lekker even uitrusten (ik moet nog wel 2 shifts doen bij de lunchroom) voordat ik a.s maandag weer op pad ga. Ik was er ook wel weer aan toe om te gaan reizen, want ik ben hier toch om wat van het land te zien en niet in zo'n slaapstad als Kellerberrin te wonen.
Maandag ga ik met een 21-daagse tour mee van Perth helemaal langs de kust omhoog naar Darwin. Dat is ongeveer 4300km langs schitterende stranden, mooie natuurgebieden en afgelegen plekken! Ik heb hier erg veel zin in, vooral omdat ik gehoord heb dat de westkust toch het mooiste gedeelte is van Australië! Na Darwin, waar ik 4 dagen blijf, vlieg ik naar Cairns aan de oostkust, vanaf waar ik in 6 weken afreis naar beneden en terug naar Sydney. De tijd gaat dus erg snel nu merk ik en over iets meer dan 10 weken ben ik alweer in ons kikkerlandje!
Nou meer heb ik op dit moment niet te vertellen want heel spannend is mijn leven dus niet geweest de afgelopen paar weken en het is dus ook een veel korter verslag dan normaal. In mijn volgende reisverslag zal ik vast weer heel wat meer te vertellen hebben!
Tot dan en bedankt voor het lezen!
Veel liefs,
Gwen
Into the wild
Hoi lieve allemaal!
Na een maandje gereisd te hebben komt mijn nieuwe reisverslag vanuit de andere kant van Australië, om precies te zijn vanuit Perth. Sinds mijn vorige verslag heb ik dus al behoorlijk wat afgereisd en ben ik inmiddels ook al over de helft van mijn reis heen. Ik heb weer heel veel meegemaakt en ben inmiddels helemaal ingeburgerd in het leven van de bushmen en heb me de laatste dagen gevoeld als Indiana Jones (compleet met (khaki) ongewassen kleren en tropische ziekte?) maar daarover later meer.
Ik wil dit volgende reisverslag graag eerst weer beginnen met een vergelijking: waar NZ beeldschoon is, is Australië vooral heel bijzonder. In NZ kwamen allerlei landschappen samen die overal ter wereld afzonderlijk te zien zijn. Met Australië is niets te vergelijken ben ik inmiddels achter gekomen. Hopelijk zal dit eerste echte reisverslag (in mijn vorige reisverhaal was ik nog niet echt in aanraking gekomen met het ‘echte' Australië) dit wat verduidelijken.
Sinds mijn vorige reisverslag ben ik eerst afgereisd naar Melbourne voor 3 dagen. Ik had de nachtbus hier naartoe gepakt. De afstanden hier zijn onvoorstelbaar, op de kaart lijkt het maar een klein stukje, maar de afstand tussen Sydney en Melbourne is 12 uur! Ik heb gelukkig goed kunnen slapen in de bus en kwam redelijk uitgerust aan in Melbourne. De eerste dag heb ik het centrum een beetje verkend en gelukkig was alles veel beter bewandelbaar dan in Sydney. Ook vond ik Melbourne meteen een veel leukere stad, compacter en wat relaxter, de mensen zijn hier lang niet zo gehaast als in Sydney. 's Avonds heb ik in het hostel een Duits meisje leren kennen die de volgende dag net als ik naar St. Kilda wilde dus hebben we besloten om samen te gaan.
St. Kilda is een badplaats net onder Melbourne, een beetje vergelijkbaar met Bath in Engeland (niet dat ik daar ooit geweest ben maar zo stel ik me het een beetje voor). Helaas was het niet bar mooi weer om op het strand te liggen dus de 4 uur die we daar hadden waren nogal aan de lange kant. Ik heb nog wel mooi een hoodie op de kop getikt die me de dagen na Melbourne heel goed van pas is gekomen.
De laatste dag in Melbourne ben ik samen met het Duitse meisje en een Nederlandse jongen naar de Botanic Gardens geweest, een schitterend groot park en heerlijk rustig na alle drukte in de grote stad. Net buiten de tuinen ligt een heel mooi monument, de Shrine of Remembrance, ter nagedachtenis aan de oorlogen waar Australië (en NZ) bij betrokken is geweest maar van origine bedoeld als herdenkingsmonument voor de eerste wereldoorlog. Op de terugweg hebben we de gratis tram gepakt om zo nog wat meer de toerist uit te hangen :)
Na Melbourne was het weer tijd voor een tour richting Adelaide. Ik had een driedaagse tour geboekt met Wildlife Tours via de Great Ocean Road en de Grampians. Na een vroege pick up waren we op pad en de hele groep lag elkaar zo goed dat we de hele weg geouwehoerd hebben op weg naar de eerste stop, Bells Beach (de laatste jongen (we waren met een groep van 7) die de bus in kwam vroeg of we elkaar allemaal al kenden omdat we al zo druk aan het praten waren). We hebben hier alleen even van een kopje koffie met een koekje (of 3) kunnen genieten, want helaas waren en op dat moment geen surfers in het water. Na Bells Beach zijn we via de Great Ocean Road doorgereden naar de lunch stop. Deze weg langs de kust is fantastisch (zolang je naar de weg kunt blijven kijken, anders kun je hier flink wagenziek worden) met al zijn bochten en schitterend uitzicht over de zee. We hadden gelukkig ook redelijk goed weer want ik had gehoord dat het lang niet zo mooi is als het zeikt van de regen. Onze lunchstop was in Apollo Bay waar we iets van het menu mochten uitzoeken. Ik had na het zien van al dat water zin in vis, dus heb een heerlijke fish 'n chips besteld. Na Apollo Bay zijn we verder gereden richting de 12 Apostles (deze bekende plek heette eerst anders maar kreeg te weinig bezoekers dat de overheid besloot om de naam in zijn huidige naam te veranderen. Een goeie zet qua toerisme maar het zijn er inmiddels 14, bijna 15, dus de naam klopt niet helemaal). Voordat we hier echter aankwamen zijn we eerst nog bij de Gibson steps naar beneden gewandeld. Heel bijzonder als je hoort dat deze onwijs steile trap vroeger gebruikt werd om het vee dat op het strand liep (vraag me niet waarom) weer omhoog naar de weilanden te krijgen. Wij hadden met deze trap al moeite als mens en voelden ons ook niet helemaal op ons gemak omdat er overal bordjes hingen dat er een tiger snake (dodelijk) gespot was en we dus erg voorzichtig moesten doen. De Oostenrijker in onze groep maakte dolleuk de opmerking dat alles hier in Australië je probeert te doden en nadat we weer terug in de bus waren zette onze gids een nummer op om deze opmerking te ondersteunen met de tekst: Come to Australia, you might accidentally get killed (voor de mensen op facebook, het nummer is te beluisteren op mijn wall).
Hierna was het dan tijd voor het hoogtepunt van de dag, de 12 Apostles. Dit zijn grote rotsformaties die afgebroken zijn van de kliffen en als eenzame punten in de surf staan. Heel erg mooi om te zien, zeker met een wilde zee die omhoog spatte tegen de rotsen aan. Daardoor was het helaas wel wat heiig en hadden we nogal wat tegenlicht van de ondergaande zon, maar 2 mensen in mijn groep hadden gelukkig dezelfde camera dus hebben mij geholpen met de goeie instellingen dat ik toch nog wat mooie plaatjes kon maken. Na de 12 Apostles zijn we verder gereden naar Loch Ard Gorge waar we de eerste van vele sob stories van Tom onze gids kregen (begeleid door de muziek van Titanic) over hoe hier een schip gestrand was de avond voordat ze aan zou meren. Onze laatste stop van de dag was London Bridge (Tom had overal een nummer bij helaas...), een rotsformatie in zee die er uit zag als een brug maar inmiddels links en rechts is ingestort, dus niet meer bewandelbaar. Een grappig verhaal hierbij is dat op de dag van instorten er een stel op de brug vast kwam te zitten. Toen de nieuwszenders dit hoorden en over kwamen vliegen met helicopters en video camera's gedroeg het stel zich heel raar door op hun buik op de grond te gaan liggen en hun gezichten te bedekken. Nadat ze gered waren en uit kwam wie ze waren bleek dat het een baas en zijn secretaresse waren die op hun werkdag een romantisch uitje hadden genomen maar allebei al getrouwd waren. Helaas voor hen dus nogal een publieke uiting van hun affaire.
We hebben de eerste nacht in Warrnambool overnacht, een heel fijn hostel waar we met z'n allen gekookt hebben en op tijd zijn gaan slapen na de drukke dag. De tweede dag zijn we naar een wildlife center geweest, waar we dan eindelijk de kans hadden om kangaroes (zowel Euro's als de rode), wallabies (waaronder ook 2 albino wallabies) en aapjes te voeren. De rode kangaroes zijn behoorlijk eng, super sterk en als we een van de andere, kleinere kangaroes probeerden te voeren, pakte hij ze zonder probleem op en gooide ze aan de kant. Ook hebben we hier een mega adelaar gezien (blij dat die in een kooi zat, hoe zielig ook), een wombat (net een tank), mochten we Diesel the Koala aaien (slome beesten), en mochten we een 3 meter lange python om onze nek houden! Na het wildlife center zijn we nog even naar een parkje gereden waar wilde emu's liepen, doorgereden naar een vulkaan krate (ik weet helaas de naam niet meer) en hebben we gelunched in ons volgende hostel (Ned's other beds in Halls Gap, waar we het hele hostel voor onszelf hadden). Na de lunch zijn we naar het Brambuk Aboriginal Culture Center geweest, waar we geconfronteerd werden met de massa moorden op en verschrikkelijke behandeling van de Aboriginees. Hierna hebben we een bushwalk gemaakt naar de top van de Pinnacles, waar we een schitterend uitzicht hadden over de Grampians. 's Avonds in het hostel hebben we lekker gebarbequed en heb ik mijn eerste kangaroe vlees hier gehad (yam!).
De laatste dag hebben we nog een grot met rock paintings bezocht, hebben we een korte wandeling naar de Jaws of Death, de Balconies en de McKenzie falls gemaakt waarna we om 14.00 vanaf Horsham met een directe bus naar Adelaide zijn gereden (5 uur nog!).
In Adelaide had ik 2 avonden en mijn hele groep van de tour zou ook wat langer blijven dus hebben we afgesproken om de dag erna met z'n allen te gaan lunchen en 's avonds samen in mijn hostel te eten waar een gratis barbeque was. Veel meer tijd heb je ook niet nodig in Adelaide, want er is weinig te zien.
Donderdag 3 mei was het alweer tijd voor mijn volgende tour, dit keer met Heading Bush en zou betekenen 10 dagen de outback in op weg naar Alice Springs. Ik zal eerst even wat algemeens over de tour uitleggen zodat jullie snappen waarom ik me inmiddels een echte Indy voel. De tour met Heading Bush was zoals de brochure zei geen bus tour maar een expeditie. We gingen met een groep van 12 man (helaas 8 daarvan kwamen uit Nederland..) 10 dagen met een 4WD de meest afgelegen plekjes opzoeken en zouden we buiten in een swag (een slaapzak gemaakt van tentstof en daarin een dun matje) slapen. Dit betekende dus geen overkapping als het zou gaan regenen, geen verwarming voor de kou 's avonds in de woestijn, geen stromend water en dus geen douches.
Onze gids, Tony, was een echte bushman, met lange grijze baard, khaki kleren, cowboy laarzen en hoed en behoorlijk mensenvreemd. Nogal een verschil dus sinds de laatste tour. Helaas zou blijken dat onze gids de hele week mensenvreemd zou blijven en er viel niet goed met hem te praten. Ook had hij duidelijke opvatting over hoe alles moest zijn (ik ben een behoorlijke controlfreak, maar dit sloeg echt alles) en moesten we van hem steeds onze ogen openen en ons realiseren dat we zo afgelegen waren. Waar hij dus mee bedoelde dat we niet mochten zeuren als er te weinig eten was want de eerst volgende supermarkt was vaak 1 tot 3 dagen rijden weg. Nu vind ik dat geen probleem, maar we snapten met zijn allen niet zo goed waarom er dan niet bij voorbaat al meer eten gekocht werd. Zo hebben we de eerste 4 dagen behoorlijk gerationeerd en had ik steeds behoorlijke honger (hier hebben we op dag 4 wat van gezegd, waarna het wel iets beter ging maar we ons nog steeds niet begrepen voelden). Ook was Tony nogal losjes met de veiligheid, niet qua rijden maar in de avonden bij het kampvuur. Begrijpelijk zaten we met zijn allen 's avonds om het kampvuur om het warm te krijgen maar Tony trok voor het koken het vuur apart zonder te waarschuwen waardoor op dag 3 4 mensen brandwondjes hadden door rondvliegend as en 1 meisje zelfs brandend as in haar oog had gekregen. Zijn excuses en dat hij de volgende keer zou waarschuwen betekende niet zoveel want er veranderde uiteindelijk niets (en sprongen we steeds gehaast weg zodra hij in de buurt van het vuur kwam).
Maar goed, ondanks deze ergernissen was de expeditie fantastisch:) De eerste 2 dagen bevonden we ons nog in de omgeving van de Flinders Ranges, een berggebied voordat de echte outback begint. We hebben hier een aantal mooie wandelingen kunnen maken en hebben zelfs op de eerste dag een kamelentocht gemaakt met zonsondergang. De eerste avond hebben we overnacht in de Colebrook Aboriginal Community waar we in de avond rondom het kampvuur een verhaal kregen van Cheryl, een Aboriginee die ons veel vertelde over de Aboriginees in de huidige tijd. Hier hadden we gelukkig ook nog een gebouwtje met WC's en een keukentje, zodat we een niet al te grote switch hadden van hostel naar helemaal niets. De eerste nacht was het ontzettend koud en toen ik eenmaal in mijn swag lag vond ik het moeilijk om me voor te stellen dat ik de komende 9 dagen in deze kou zou moeten slapen. Gelukkig bleek dit uit eindelijk wel mee te vallen en werd het over het algemeen steeds warmer en werd de swag ook steeds comfortabeler.
De tweede dag hebben we de Kanyaka waterhole (die ongeveer 150 jaar geleden vergiftigd is om zo van de Aboriginees af te komen) en de Kanyaka homestead, een missionaris kamp. Na een steile wandeling omhoog hebben we in de Yourambulla caves hele mooie rock paintings gezien en kregen we van Tony wat meer informatie over hun tradities. In de middag hebben we in de Wilpena Pound in de Flinders Ranges nog een andere schitterende wandeling omhoog gemaakt naar een uitzichtspunt. Het verhaal achter deze pound (een natuurlijke omheining van een gebied en zo dus ideaal voor vee werd gedacht) komt uit de Aboriginal cultuur en is het verhaal van 2 reuze slangen die een van de tribe hoofden achtervolgden. Toen ze uiteindelijk aankwamen bij een viering en iedereen daar op gegeten hadden lieten ze zichzelf voldaan in de grond zakken waardoor dit gebergte is ontstaan (het ziet er net uit als 2 krullende slangen die een cirkel vormen). De campground op deze 2e avond was al een stuk meer wildernis, waar we alleen nog maar een storttoilet hadden.
Op de derde dag zijn we de Flinders Ranges uitgereden via een gorge en hebben we onderweg de bedreigde yellow-footed rock wallabies gezien. Het einde van de Flinders Ranges is behoorlijk dramatisch, want van gebergte is er ineens niets meer. Het is allemaal heel plat en je kunt ontzettend ver kijken. We hebben deze dag voornamelijk langs de Old Ghan railway gereden (de hele trip was behoorlijk veel rijden, zo'n 400/500km per dag). Onderweg zijn we nog bij een van origine Nederlandse kunstenaar gestopt, Cornelis Johan Alferink, die zijn compleet eigen manier had van namen verklaren (een hele vreemde man, echt een verstrooide professor die met zijn gedachten duidelijk in de New Age is blijven steken). De derde dag was het ook tijd voor het eerste gezeik van Tony over het rantsoen omdat we de 3 brooden die hij had gekocht met de lunch opgegeten hadden en er zo dus voor het ontbijt niet overbleef dan muesli. In de middag zijn we langs South Lake Eyre gereden, een gigantisch zout meer en zijn we nog gestopt bij rockpools in heuvels, heel bijzonder om te zien. We hebben deze nacht overnacht in bij een verlaten railway service station, net een locatie uit een horror film maar heel cool om daar te slapen!
De vierde dag was het vroeg op voor een een schitterende zonsopkomst. Hierna zijn we doorgereden naar William Creek, een plaatsje met een populatie van 2 volgens het bordje (inmiddels 7) en in de middag zijn we naar Coober Pedy geweest, een relatief groot plaatsje waar alles draait om Opal mining. Heel apart want alle huizen zijn hier onder de grond gebouwd ter bescherming voor de hitte. Opal is een hele bijzondere steen, bestaande uit 3 kleuren (rood, groen, blauw) en hoe meer kleuren, hoe duurder. Hier konden we ook eindelijk voor het eerst douchen en hebben we tussen de middag pizza gegeten. Omdat we nog wat tijd over hadden zijn we met de groep naar Josephine's Gallery geweest waar ze ook een kangaroe shelter hadden en een 2 maand oude baby rode kangaroe hadden (heel schattig!).
De 5e en 6e dagen bestonden voornamelijk uit rijden. De 5e dag zijn we door de Painted Desert gereden, een beetje monument valley maar dan van lichter gekleurd zand, en zijn we gestopt bij de Pink Roadhouse in Oodnadatta, de warmste en droogste plek in Australie. De plek waar we hier overnacht hadden zat vol met dodelijke spinnen en slangen en heel veel muggen. Toen ik de volgende dag wakker werd was mijn hele linker enkel opgezwollen door de vele muggenbulten (ik ben opgehouden met tellen nadat ik er 8 op mijn voorhoofd, en 39 op alleen de voorkant van mijn linker been had geteld). Blijkbaar dragen alle muggen hier ziektes met zich mee, en ik weet nog steeds niet of de zwelling en de pijn in mijn spieren door een van die ziektes of door een voorheen onbekende allergie voor muggenbulten is gekomen. We konden de ochtend van dag 6 wel even heerlijk zwemmen in een hot spring waar mijn spieren wat tot rust konden komen. Deze dag hadden we ook onze eerste klapband door het rijden over een te grote steen en moesten we in de hitte van de zon de band vervangen. Aan het einde van deze dag zijn we nog een stukje de Simpson Desert in gereden, waar we voor het eerst het welbekende rode zand hebben gezien. 's Avonds hebben we gekampeerd in het geografische middelpunt van Australie (wat eigenlijk verboden was en daardoor een nog bijzondere ervaring!).
Dag 7 draaide weer om discussie met Tony over het eten en hebben we wederom veel moeten rijden om op tijd voor zonsondergang bij Uluru (of Ayers Rock) aan te komen. Ook hadden we hier onze 2e lekke band (en gelukkig de laatste!). Zonsondergang bij Uluru was heel bijzonder, het is echt een magische plek. Ik was heel erg bang dat het net zoals de Mona Lisa zou zijn en dus heel erg tegen zou vallen, maar het is echt een mega rots in de middle of nowhere. We moesten deze nacht helaas op een camping slapen tussen alle andere mensen wat ineens heel vreemd was (op de douches na!). 's Avonds hebben we wederom kangaroe gegeten.
De 8e dag hebben we genoten van de zonsopkomst bij Uluru en hebben we het Culture Center bezocht. Daarna mochten we door de slechte planning van Tony op het heetst van de dag de 10km wandeling rondom Uluru maken. Ik en een Amerikaans meisje hebben deze wandeling echt gepowerwalked want we konden wel wat beweging gebruiken na het zitten in de auto van de afgelopen dagen. Na Uluru zijn we nog doorgereden naar Kata Tjuta waar we een korte wandeling de kloof in hebben gemaakt. Helaas was dit wel zo'n volle dag dat we in het pikke donker nog opzoek moesten naar hout voor het kampvuur en we pas om 20.30 aankwamen op onze kampeerplek. Dit was wel de mooiste plek waar we de hele week gekampeerd hebben, namelijk op een droogstaand zoutmeer, onder miljoenen sterren. De volle maan was op dag 4 geweest en sinds die dag kwam de maan steeds pas rond een uurtje of 22.00 op, dus konden we mooi van de sterren genieten voordat het te licht werd door de maan (een maansopkomst is wel heel erg bijzonder!).
Dag 9 hebben we een rustige ochtend gehad omdat we die dag niet zo ver hoefden te rijden en we alleen maar een wandeling in Kings Canyon zouden gaan maken. Ik had helaas door de drukke dag ervoor ontzettend last van mijn rug, dus deze wandeling van 4 uur viel mij behoorlijk tegen. Het was wel heel erg schitterend en heel zonde als je bedenkt dat de meeste toeristen deze plek over slaan als ze central Australia bezoeken (we mooi voor ons want zo was het niet heel druk). We hebben hier gelunched in de Garden of Eden, een hele mooie tropische waterhole. 's Avonds hebben we gekampeerd tussen de dingo's wat ik vrij eng vond want toen ik midden in de nacht wakker werd hoorde ik ze overal huilen.
De laatste dag hadden we weer een rustig begin en hebben we kangaroe staart geprobeerd (super lekker!). Daarna zijn we op ons gemak via 2 water holes naar Alice Springs gereden waar we rond 17.00 aankwamen. Alice Springs was ineens een grote plaats na de eenzaamheid van de afgelopen dagen. Helaas ook een hele criminele plaats door het grote aantal Aboriginees die hier wonen. De meesten (het is heel moeilijk om na AS niet te generaliseren) zijn verslaafd aan drank, drugs of allebei en zorgen nogal voor wat overlast. We hadden van Tony al gehoord dat het steeds erger werd in AS, met stenen gooiende pubers naar de indiaase taxi chauffeurs, maar de dag voor onze aankomst werd ons verteld dat we absoluut 's avonds niet meer over straat moesten gaan, omdat er 2 Duitse meisjes verkracht waren terwijl ze onder vuur gehouden werden. Heel naar om dit te horen, vooral als backpacker omdat iets wat een geweldige ervaring had moeten zijn zo verschrikkelijk eindigt. We schrokken hier allemaal heel erg van, en waren blij dat ons hostel zowel een restaurant als een bar had dat we niet de straat meer op hoeften. In het hostel werden we overal geconfronteerd met deze criminaliteit want overal hingen bordjes dat de kamers 's nachts hermetisch afgesloten moesten worden en hadden al onze ramen tralies. Needless to say, heb ik de 2 nachten niet goed geslapen.
Het hostel zelf was verder echt fantastisch. Het was een backpacker resort en deed veel meer aan als een motel dan een hostel. Ik sliep met 2 meisjes van de tour op de kamer en we hadden onze eigen badkamer en keukentje. Ook kregen we een echte handdoek (!) wat een verademing was na het gebruiken van een sneldrogende handdoek de afgelopen 3,5 maand.
Gisteren ben ik vanaf Alice Springs naar Perth gevlogen en ben ik 's middags meteen op zoek gegaan naar werk. Na 2,5 uur gewacht te hebben bij het job center werd mij verteld dat ze op dit moment niets voor me hebben en het advies was om vandaag terug te komen. Dus voorlopig even geen sightsee-en maar druk op zoek naar werk. Hopelijk heb ik tegen de tijd van mijn volgende reisverslag wat gevonden!
Ik ben benieuwd hoe het in Nederland is op dit moment, want na 10 dagen outback moet ik zeggen dat ik weinig weet van wat er gaande is.
Bedankt weer voor het lezen en tot het volgende verslag!
Veel liefs,
Gwen
Everybody's gone surfing!
Hallo lieve allemaal!
Hier dan mijn eerste reisverhaal vanuit Australië! Ook hier is het weer fantastisch, maar heel anders dan in NZ!
Vrijdag de 13e ben ik vertrokken vanuit Christchurch en heel toevallig zat er een jongen van de Magic Bus bij mij in het vliegtuig, dus het wachten op het vliegveld ging redelijk snel. De vlucht duurde maar 3 uurtjes en ik heb weer mooi een filmpje kunnen kijken. We hadden helaas wel een medisch geval in het vliegtuig want er werd druk gezocht naar een arts. Voordeel hiervan was wel dat we meteen mochten landen (het was namelijk erg druk in Sydney en de bedoeling was eerst dat we nog een kwartiertje in de holding moesten). Op het vliegveld moest ik weer helemaal door de security omdat ik op mijn papiertje voor de immigratiedienst overal 'ja' in had gevuld, want ik had medicijnen, eten, stenen, schelpen, bladeren en modder bij me (de modder onder mijn schoenen dan, niet in een bakje). Alles was geen probleem op mijn fern leaf na. Maar met mijn zielige puppy ogen kreeg de mevrouw toch medelijden en drukte me het blad snel weer in de handen met de woorden: 'Don't open it, don't look at it, don't tell anyone and go now'. Mijn souvenirtje heb ik dus mooi kunnen behouden!
Na een ritje van een half uur was ik dan in downtown Sydney en bij mijn hostel. Wat een tegenvaller zeg! Ik ben behoorlijk verwend in NZ en dit hostel is veel meer zoals ik hem in mijn nachtmerries had voorgesteld: vies, stinkend met kakkerlakken op de muren en veel lawaai. Daar komt nog eens bij dat dit hostel vlak naast de hoerenbuurt ligt (Kings Cross, een stuk minder gezellig dan zijn naamgenoot in Londen). Ik heb het wel overleefd maar voor mijn terugkomst in Sydney heb ik meteen maar even een ander hostel geboekt in een andere buurt!
De eerste avond heb ik helaas ook meteen een slechte ervaring met de Goon hier gehad, wijn in een 4 liter kartonnen doos. Goon is een beetje Russisch Roulette, het kan goed gaan, het kan heel erg mis gaan. Helaas ging het bij mij heel erg mis en heb ik de hele nacht boven de wc gehangen. Wijze les, want ik betaal volgende keer wel wat meer voor een kwalitatief goed wijntje!
Hierdoor heb ik helaas mijn eerste volle dag in Sydney voornamelijk in bed doorgebracht. Ik heb mij even m'n bed uitgesleept voor een kleine wandeling naar het centrum en 's middags ben ik langs Australian Backpackers geweest voor informatie over het aanvragen van een bankpas, mijn tax file number en het regelen van wat activiteiten. 's Avonds was er vuurwerk in Darling Harbour (als ik inmiddels iets geleerd heb is het dat de Sydney'ers dol zijn op vuurwerk!) waar ik met mijn roomies heen ben geweest en daarna hebben we nog even een wandeling naar de Opera House gemaakt zodat ik toch nog iets van Sydney heb gezien op mijn eerste dag!
De tweede dag ben ik naar de Blue Mountains geweest, een schitterende dagtocht! De Blue Mountains zijn een National Park net buiten Sydney en kunnen een beetje omschreven worden als de Grand Canyon van Australië (hoewel Zion NP wat meer toepasselijk is). Hier hebben we met de bus eerst een wandeling naar Wentworth Falls gemaakt, langs steile kliffen en nog steilere trappen. Ik was weer helemaal in mijn nopjes, ik ben denk ik toch meer een natuurmeisje dan een stadsmeisje! Na deze stop was het tijd voor de lunch (heerlijke pie!) en daarna zijn we doorgereden naar het gebied van de Three Sisters (Katoomba). De Three Sisters hebben hun naam gekregen omdat het drie steenformaties zijn en ze eigenlijk als losse pilaren daar staan. De Aboriginal legende gaat dat de vader van de Three Sisters hen altijd bovenop de klif liet staan als hij ging jagen uit veiligheid, omdat er in de kloof een Bunyip leefde (een soort van Yeti stel ik me voor). Het was dus voor de vader en de 3 dochters erg gevaarlijk. Op een dag toen de vader aan het jagen was schrok 1 van de dochters zo erg van een duizendpoot dat ze een steen er naartoe gooide. De steen viel echter over de rand en maakte de Bunyip heel boos door het lawaai. De Bunyip zorgde ervoor dat er links van de 3 zusters een gat in de rotsen ontstond, waardoor zijn geïsoleerd werden op hun klif. Gelukkig had de vader dit door en voordat de Bunyip bij zijn dochters kon komen veranderde hij hen in steen met zijn toverbotje. Hierdoor werd de Bunyip nog bozer zodat hij achter de vader aanging. De vader veranderde zichzelf in een vogel, een Lyre bird (voor de fans van Attenborough wel bekend, anders hier de link: http://www.youtube.com/watch?v=OFDdtRD5ED8) maar liet hierdoor zijn botje vallen die hij nooit meer heeft teruggevonden. Heel mooi is ook dat als je een Lyre bird ziet, deze vogel bijna altijd aan het graven is en de Aboriginals zeggen dat dit dus de vader is die nog steeds op zoek is naar zijn toverbotje om zichzelf en zijn dochters weer terug te veranderen.
In het gebied loopt ook 's werelds steilste treintje de vallei in, maar wij hebben met de gids de wandeling naar beneden gemaakt. De mensen die wilden, konden of naar boven lopen of het treintje pakken, maar als echte Nederlander heb ik besloten om weer omhoog te lopen (bijna 1000 treden!). Helaas hadden we een Argentijnse moeder en zoon in onze groep en die zoon wilde blijkbaar niet graag bij zijn moeder blijven dus bij de wandeling omhoog liet hij ons al vrij snel achter zich. Erger was dat hij bijna geen Engels verstond en dus de aanwijzing van de gids om altijd links te houden bij elke afslag niet begrepen had. Bovenaan was hij nergens te vinden en hebben we ruim 1,5 uur moeten wachten tot hij weer gevonden was. Onze gids pissed off, wij pissed off, dus een echte mooie afsluiting was het niet. Op de terugweg zijn we nog bij 2 scenic stops gestopt voor wat foto's.
De derde dag was het mijn verjaardag! Ik had met 3 meisjes van de Magic Bus afgesproken om naar de Royal Easter Show te gaan in het Olympic Park, een festival met voornamelijk als thema boerderij dieren (kwamen we pas later achter). Een groot gedeelte van het park was ingericht als kermis, in de rest van het park stonden voornamelijk standjes met eten en grote tenten met kraampjes met van alles en nog wat. In de grootste hall waren allerlei showbags te koop, een heel bijzonder iets, een soort van goodie-bag met daarin allerlei hebbedingetjes. Het was vooral erg leuk hoe verwend alle kinderen werden, sommige ouders liepen wel met 15 van die tassen rond! Op de lijst met alle shows stond dat er om half 4 een Grand Parade in het stadium zou zijn, dus dat wilden we wel graag zien. Ik heb de beelden van Disney's lichtjesparade nog steeds in mijn geheugen staan, dus ik had hoge verwachtingen. Helaas. De Grand Parade was een grote optocht van alle dieren die hier wel en geen prijs hadden gewonnen, van paarden, tot koeien, tot alpaca's en varkens. Gelukkig was de rest van het entertainment die avond wel een stuk beter. Er was een optreden van de politie te paard, compleet in traditionele kleding, een motorcross show, een rodeo (hoe cool!) en als afsluiting een schitterende vuurwerkshow! Ik heb dus een geweldige verjaardag gehad, want vuurwerk en een vee parade maken niet zoveel mensen mee op hun verjaardag! ;)
Helaas heeft het de dagen erna in Sydney alleen maar geregend, zodat ik verder weinig heb gedaan. Ik had helaas de dag na mijn verjaardag heel erg last gekregen van een ontsteking in mijn tandvlees waar ik al een paar dagen mee rond liep, zodat ik 's ochtends op zoek ben geweest naar een tandarts want ik wilde er toch maar even naar laten kijken. Er zat gelukkig een tandarts heel dicht bij (een privé kliniek, dus lekker chique en prijzig!) waar ik dezelfde dag nog terecht kon. Er bleek een grote ontsteking te zitten op de plek waar mijn verstandskies zat, dus die is weggesneden en ik heb een antibiotica kuurtje gekregen voor 7 dagen. Inmiddels ben ik alweer van het kuurtje af en gaat het heel erg goed! Verder heb ik die laatste dagen in Sydney nog wat dingetjes voor de komende tijd geregeld en heb ik een beetje uitgerust ter voorbereiding op het surf kamp waar ik afgelopen vrijdag met mee ben geweest: 5 dagen met Mojo Surf. Het was vrijdags vroeg dag want we zouden al om 06.00 vertrekken vanuit Sydney. Helaas was de bus te laat dus werd het pas 06.45. Het was ook een lange busrit, 7 uur om bij Crescent Head aan te komen! Crescent head was het eerste surfkamp waar we 3 nachten zouden verblijven. Een heel leuk kamp, eigenlijk een groot huis met 2 grote slaapzalen. Wij waren dus ook alleen met onze groep daar. Na het inchecken was het kort tijd voor een praatje over het kamp, de omgeving en het surfen. Daarna moesten we ons snel omkleden want het was al tijd voor onze eerste surfles!
Ik had al eens in Engeland gesurft, maar toen ik hier op het strand stond moest ik toch toegeven dat de golven daar totaal niet te vergelijken zijn met hier! De surf was ontzettend wild, met de golven op de achtergrond wel zo groot als een huis! Maar gelukkig heb ik nog iets van mijn lessen daar kunnen onthouden en kon ik tijdens de eerste les al wel op mijn plank staan. Het surfen hier was wel heel zwaar, want er stond een mega onderstroming die je elke keer een andere kant op sleurde. Het kostte dus nogal wat energie om je in de zee staande te houden. Om die reden mochten we ook niet verder dan tot heuphoogte het water in omdat het anders te gevaarlijk was.
Na 2 uur gesurft te hebben was het tijd om het water uit te gaan en terug te lopen naar het kamp voor de avondmaaltijd. Ik had me hier weinig van voorgesteld, maar het eten tijdens het hele kamp was fantastisch! We hebben nooit 2 keer hetzelfde gegeten en er was steeds genoeg keus met vlees en groente en (eindelijk) lekker veel fruit!
Tijdens het surfkamp moesten we elke dag om 07.15 op want we hadden om 08.30 steeds onze ochtendles. Dit betekende voor mij dat ik het 's avonds nooit zo heel laat heb gemaakt, maar zonder alcohol bleek dat ook niet zo erg te zijn. Na de lessen in de ochtend hadden we om 12 uur de lunch waarna we tot 14.00 konden relaxen voor onze middagles. Heel veel surfen dus deze 5 dagen, maar wel heerlijk om zo lekker actief bezig te zijn! Het voordeel van surfen is ook dat je hele hoofd leeg is, je kunt nergens aan denken als je in de zee ligt of op je plank staat. Ik voel me dus ook helemaal een nieuw mens (met wat flinke blauwe plekken) nu ik weer terug ben!
Op maandagmiddag zijn we naar het tweede kamp gegaan, Spot X, voor de laatste nacht. Op de heenweg reden we via Coffs Harbour, waar een groot aantal Nederlanders woont, dus ze hadden daar ook een klompenfabriek en een grote molen. Heel typisch om dat in Australie te zien.
Spot X is een heel ander soort kamp, veel groter en daardoor vond ik het ook veel minder persoonlijk. We werden hier opgedeeld in kleine groepjes en sliepen in zeecontainers met 6 man. Heel jammer dat de groep zo opgedeeld werd. Ook het eten daar was een stuk minder goed, het merendeel was koud en je kon niet zoveel eten als je maar wilde (en geen vers fruit :(). Het was gelukkig maar voor 1 avond en een halve dag. De dinsdag ochtend hadden we al om 07.00 uur surf les! Vroeg opstaan dus, maar dat ben ik inmiddels wel gewend! Het water hier was wel een stuk warmer, dus het was niet zo heel erg om al zo vroeg in het water te liggen. We mochten tijdens deze laatste surfles ook verder naar achter omdat de zee hier minder wild was, maar ik vond die hoge golven alsnog heel eng zodat ik mooi in de surf vooraan ben gebleven en bij elke golf heb kunnen staan!
Om 14.00 vertrok ik aan de terugrit naar Sydney. De rest van mijn groep ging verder omhoog, maar ik doe het rondje Australie juist andersom, dus vandaar dat ik weer terug ben gegaan naar Sydney, een rit van 10 uur! Ik heb lekker in de bus kunnen lezen en een beetje geslapen.
Vandaag is het weer heerlijk weer in Sydney, dus ik heb besloten om alle sights die ik vorige week heb overgeslagen vanwege het slechte weer nu te gaan bekijken. Vanavond stap ik op de nachtbus naar Melbourne waar ik dan morgen ochtend om 08.00 aan kom. Ik zal daar tot zondag ochtend blijven, waarna ik op een tour langs de Great Ocean Road en de Grampians stap om vervolgens dinsdag in Adelaide aan te komen. Daar stap ik dan donderdagochtend op de Heading Bush outback tour, 10 dagen lang door de red center crossen en buiten onder de sterrenhemel slapen op weg naar Alice Springs waar ik dan 12 mei aankom!
Tegen die tijd zal ik wederom weer een heel verhaal te vertellen hebben denk ik! Bedankt voor het lezen wederom en tot snel!
Veel liefs,
Gwen