Hallo allemaal!

Hier weer een nieuw verhaal over de afgelopen dagen. De dagen sinds mijn vorige verhaal zaten vol met hoogtepunten, zowel letterlijk als figuurlijk!

In mijn laatste verhaal was ik gebleven bij de wandeling door Rotorua. De mudpools waren heel bijzonder om te zien en te ruiken! En het voordeel was dat dit park dat middenin Rotorua ligt geheel gratis was om doorheen te lopen! (en niet 35 dollar kostte, zols precies hetzelfde in een thermisch park buiten de stad). Ook is het heel bijzonder om te zien dat er bijna overal in Rotorua stoom uit de grond komt, in het gras langs de weg of gewoon bij mensen in de achtertuin! Het gebied daar is zo thermisch geladen dat er steeds meer van die mudpools bij komen als de grond weer eens open barst. Aan de andere kant van Rotorua was een heel mooi park, de Government Gardens, lekker Brits tintje allemaal en een schitterend museum dat daar pronkt! Sabrina en ik zijn niet naar binnen geweest, maar je kon er beneden wel een beetje doorheen lopen en dat was al erg mooi! Heel toevallig kwam ik daar weer twee meisjes tegen die ik ook in Coromandel Town en Whitianga tegen was gekomen, blijkbaar doet iedereen hier hetzelfde :P Zij sliepen in hetzelfde hostel als 2 Ierse jongens bij ons uit de bus, kleine wereld dus :) Zij zouden de volgende dag ook naar Taupo gaan en we besloten met z'n allen om daar in hetzelfde hostel te gaan zitten. Verder viel er die dag in Rotorua weinig te beleven, en heb ik nog even een dutje in het park gedaan, want dit reizen is toch best vermoeiend!

De volgende dag vertrokken we om 11.30 richting Taupo. Onderweg nog even gestopt bij wat mudpools (ja we krijgen er niet genoeg van!) en bij de Huka Falls. De Huka Falls is een waterval in de Waikato River en door de kracht van het water dat daar naar beneden stort is het water ijzig blauw, heel erg mooi om te zien! Het is overigens verboden nu om daar te raften/kayaken omdat het water zich rondpompt en je er dus nooit meer uit kan komen. Helaas hebben veel mensen die het geprobeerd hebben het dus ook niet overleefd.

We waren om 13.30 al in Taupo. Ik liep al sinds Paihia met het idee van skydiven rond (dankzij Alden, een Canadees die zo enthousiast erover was) en vandaag was er dan eindelijk het moment om ook echt de sprong te wagen! Met trillende handen heb ik me in de bus ingeschreven en waren ik, Sabrina, Podge & Barry (de 2 ieren), Dave & Geraint (uit Wales) en Claire (uit Frankrijk)om 14.30 op het vliegveld. Alle gegevens moesten ingevuld worden en ook de noodgegevens voor het geval er iets mis mocht gaan. Daarna kwam de eerste security briefing en voor mij de eerste (en gelukkig de laatste!) paniekaanval. Ik vond het zo eng op dat moment en wat als? spookte steeds door mijn hoofd. Het hielp ook niet dat in de 2 uur die we moesten wachten ik het blad the Parachutist heb zitten lezen waarin allemaal things go wrong verhalen stonden. Blijkbaar kan er nog veeeeeel meer mis gaan dan het niet opengaan van de parachute (zoals neerstortende vliegtuigen etc). Om 16.15 werden onze namen omgeroepen en mochten we ons in onze jumpsuit, harnas en zwemvest hijsen (je springt boven lake Taupo, vandaar dat een zwemvest verplicht is). Nog een security briefing over je houding tijdens de sprong en daarna werden we voorgesteld aan onze jumpmasters. Mijn jumpmaster, Elad Berger, kwam uit Israel en had al 12,000 jumps op zijn naam staan. Nou daar had ik wel vertrouwen in dus! Hij was ook heel geruststellend en grappig toen we eenmaal in het vliegtuig zaten en alle stress viel eigenlijk meteen van me af zodra de deur dichtging. Het was 15 tot 20 minuten vliegen voordat we op de juiste hoogte zaten (ong 3,7km) en Elad was meteen al druk bezig met fotos maken. Ik genoot erg van het uitzicht (het drong met de deur dicht niet tot mij door dat ik er ook echt uit zou moeten). Toen we door de wolken vlogen was er nogal wat turbulentie, wat eigenlijk het engste was! En ja hoor, toen zaten we ineens op 12,000+ feet en ging het deurtje open. Shit, het was toch best wel hoog! Sabrina en Clair waren eerst en toen was het mijn beurt. Even nog achterom kijken voor een foto, daarna mijn hoofd achterover op Elad's schouder en daar gingen we! De eerste 5 seconden waren verschrikkelijk omdat je nog niet op de juiste snelheid zit en je hele lichaam in de war is omdat je zo snel valt. Daarna zit je op 200 km/u en is het echt eigenlijk het vetste wat ik ooit heb gedaan! Er is niets waarmee ik het kan vergelijken als je met zo'n hoge snelheid naar beneden valt! Het uitzicht was echt waanzinnig met een laat middagzonnetje dat schitterde op het meer. Even spannend was het nog toen we door de wolken vielen (ik was bang dat ik dat zou voelen) en meteen onder de wolken ging de parachute al open. Niet dat ik me daar op dat moment nog zorgen over maakte.

Elad vertelde mij dat ik mijn handen door 2 gele lussen moest steken en ik dacht dat ik mocht helpen met het besturen van de parachute maar hij liet gewoon los en vertelde mij wat ik moest doen! Heel spannend, vooral toen we in een scherpe rechtse bocht naar beneden gingen! Elad deed ondertussen mijn harnas wat losser (zo eng want het voelt of je niet meer vast zit ineens!) en daarna nam hij het weer over en kon ik genieten van de vlucht naar beneden. Ik schreeuwde eigenlijk meteen dat ik nog een keer wilden, maar alas, op dit moment heb ik daar de financiën niet meer voor :( Bij de landing werd me nogmaals verteld (wat niet standaard is, he pap?) dat ik goed mijn benen op moest trekken en de landing ging eigenlijk heel soepel en we schoven zo op onze billen de grindbak in. Nog een laatste overwinningsfoto en de hele ervaring was alweer voorbij. 's Aavonds was ik zo moe door alle stress etc. dat ik al om 21.00 in mijn bed lag!

De volgende dag was het een en al regen in Taupo. Ik heb dus ook niet veel gedaan, behalve een korte wandeling langs het meer en een uitstapje naar de Pak 'n Save supermarkt (een soort Ikea voor eten). De dag daarna was het (blijkbaar) Valentijnsdag en zijn we met de hele groep (Sabrina, Podge, Barry, Dave, Geraint, Mike, Elizabeth en Christi) naar de lokale hot springs gegaan. Na een korte en mooie wandeling langs de Waikato River (die volgens mij in LotR is gebruikt) kwamen we bij een bruggetje over een rivierbedding waar wederom heet water uit de grond kwam. Heerlijk, onze persoonlijke privé hot tub! We hebben hier 2 uur in gelegen en plannen gemaakt voor een barbie 's avonds. De barbie stond om 20.00 aan met allemaal steaks, worstjes en burgers, wederom een goeie maaltijd!

De dag erna was het tijd om door te reizen naar Tongariro National Park. We reden eerst richting de westkust, naar de Waitomo Caves, een heel ondergronds netwerk waar allemaal glowworms zitten. Dave, Geraint, Mike en ik waren de enigen uit de bus die besloten ipv te gaan wandelen te gaan black water raften. Dit betekende dat we met een klein groepje van 7 mensen en een gids in de grotten afdaalden, klauterend over stenen en door nauwe doorgangen. Toen we eenmaal echt in de grot waren moesten we al onze lampjes uitdoen en konden we de glowworms voor het eerst zien. Zo bijzonder, het is net of je onder een sterrenhemel staat! De glowworms zijn in dit stadium lange sliertjes die aan het plafond hangen en het is hun ontlasting die licht geeft omdat ze het op deze manier verbranden. Na 9 maanden veranderen ze in vliegjes, planten ze zich voort en gaan ze na 5 dagen dood. Na dit verhaal was het tijd voor onze eigen ontdekkingstocht door te grot en we mochten door een hele nauwe tunnel half gevuld met water naar een ondergrondse waterval kruipen/zwemmen. Heel spannend allemaal! Hierna was het tijd voor een kleine sprong achteruit van 2 meter om in het diepe water te belanden waarna onze 'raft' begon, lekker rustig dobberen in onze tube terwijl de gids ons voort trok onder de lichtjeshemel. Op het einde was er nog een steile glijbaan langs een waterval en daarna kwam heel snel het daglicht alweer in zicht.

Na deze stop van 3 uur gingen we verder richting National Park Village, waar een grote hoosbui ons op stond te wachten. Het hele dorp en de omgeving waren in mist gehuld en er was dus weinig te zien. Dat beloofde niet veel goeds voor de volgende dag, want dan wilden Sabrina en ik de Tongariro Alpine Crossing gaan doen. We hebben ons wel gewoon ingeschreven en zijn vroeg naar bed gegaan, want het hostel was echt verschrikkelijk en er viel weinig te beleven. De volgende ochtend was het weer echter stralend! Wel wat wolkjes in de lucht en er was regen voor later op de dag voorspeld, maar dan zouden we allang terug zijn volgens de receptie. Samen met nog een meisje uit onze kamer, Marisol (Chili) zijn we om 08.00 aan de wandeling begonnen. Het was een wandeling van 6-8 uur over vulkanisch terrein en het was fantastisch! Het eerste uur was het redelijk vlak en konden onze benen mooi warm worden, want het volgende uur begonnen we aan de klim over de Devil's Staircase. Nou ik weet wel waar die naam vandaan komt, want het was een hel! 1,5 uur lang trappen lopen! Het uitzicht bovenop was het wel waard en we konden bovenop mooi even uitrusten. Daarna liepen we door een krater aan de voet van Mt Doom (arme hobbits! Wat een steile klim is dat!) en mochten we op het einde weer een uurtje klimmen naar de Red Crater. De Red Crater doet zijn naam eer aan (zoals alles hier) want het zand is vuurrood. Hierna de afdaling naar de Emerald Lakes (knalblauw water!) en de Blue Lake. Helaas kwamen er op dat moment steeds meer wolken en liepen we een groot gedeelte in de mist/regen. Op het moment dat we ons afvroegen wat het uitzicht aan die kant van de vulkaan was, braken de wolken open en konden we de laatste 2 uur zo ver als Taupo kijken. Wat een geweldig uitzicht! De afdaling was zo mogelijk nog zwaarder dan de klim, wederom met allemaal trappen. MIjn knieën konden niet meer op het einde! Om 15.30 waren we weer bij de parkeerplaats waar de bus al stond te wachten. Net op het moment dat we de bus instapten begon het weer te hozen, en dat is de hele avond niet meer opgehouden. Goeie planning dus!

De volgende dag gingen we alweer vroeg en met veel spierpijn op weg naar Wellington. Een geweldige route door allemaal kleine gehuchtjes. Elke stadje hier is hoofdstad van iets, en zo zijn we gereden door de Carrot Capitol of the World, de Gumboot (waar we nog even een gumboot (regenlaars) throwing competition hebben gehouden), en de Krokussen hoofdstad. Ook reden we door Bulls, wat misbruik maakt van de naam, zo heet bijv. het politiebureau: Consta-bull. Om 16.00 waren we pas in Wellington en zijn we nog even Mt Victoria omhooggegaanvoor een waanzinnig uitzichtover de stad! Wellington is zoveel mooier dan Auckland! Sabrina en ik zijn nog even door de stad gewandeld en toen hebben we ons klaargemaakt voor een avondje stappen in de Basebar. We sliepen ook in het Base hostel (warenverder nergens bedden meer ivm eenfestival) en dat was een hele ervaring, tussen alle 18-jarigen! Ik moest de volgende ochtend alweer om 6.00u op, dus ikvond het om 24.00 welmooi geweest, en mijn oren volgens mij ook.

De volgende dag ging ik weer op weg naar het noorden (ik heb eencirkel pas en ik ben eenNederlander en heb er voor betaald, dus maak ik er ook maar gebruik van;)) naar Turangi. Daar heb ik gisternacht geslapen in het beste hostel tot nu toe (Extreme Backpackers) en heb ik vanochtend een wandeling langs de Tongariro River gemaakt met een tussenstop bij het National Trout Centre (wat een mega vissen zijn dat!) Om 15.00 zou de bus mij oppikken maar die kwam pas om 17.45, lekker lang wachten dus (en daardoor helaas ookverbrand). Nu ben ik weer in Taupo en reis ik morgen af naar Mt Maunganui om overmorgenweer in Auckland te zijn. Dan ga ik weer naar het zuiden en is mijn planning om rondde5e naar het zuider eiland te gaan.

Sorry wederom voor een lang verhaal maarer gebeurt hier ook zoveel op een dag! Ik hoop dat jullie het nog steeds vol kunnen houden!

Ben benieuwd naar wat verhalen van thuis!

Veel liefs,

Gwen