Hoi allemaal!

Hier weer een nieuw verslag vanuit Windy Wellington (en winderig is het vandaag zeker!). Ik heb inmiddels weer het hele rondje over het noordeiland voltooid.

Na mijn vorige verhaal was de eerste stop waar ik naartoe ging Mt Maunganui, een heerlijke badplaats aan de oostkust! Mt Maunganui is een soort schiereilandje met een bergje op de punt (de Mount). Mijn plan was om dit bergje ook te gaan beklimmen, voor zonsondergang of -opgang, maar nadat ik eerst vrij lang op het strand gelegen had werd ik terug in het hosteldoor mijn roomie gevraagd of ik mee wilde gaan speervissen met haar en 3 vrienden. Het speervissen zelf hoefde ik nou niet perse te doen, zeker niet toen ik hoorde dat er een haai in de baai gespot was, maar het kijken ernaar leek me wel erg leuk. Dus hop, met z'n 5-en in mijn roomies stinkauto (sommige mensen bewaren echt alles in hun auto...) naar de baai. We moesten nogal wat stenen overklimmen om bij het water te komen en alle mannen gingen het water in en wij hadden besloten dat wat ze zouden vangen (niets dus..) 's avonds mooi voor ons op de barbie zou kunnen! De zee was ontzettend wild, en zelfs al was er geen haai: ik was daar mooi niet in gegaan. De mannen vonden dit ook en omdat er ook geen zicht was door alle golven zijn we naar de baai aan de andere kant van de mount gelopen. Daar was de zee een stuk rustiger en bleken er ook meer vissen te zitten. Na 3 uur kreeg ik wel erge trek dus zijn mijn roomie en ik terug gegaan naar het hostel. Er waren maar bar weinig vissen gevangen, 1 kleintje maar, dus het zou helaas niet genoeg zijn voor een barbie. Ik had wel mooi nog wat tonijn in blik (schrale troost) dus die heb ik maar opgegeten met een pastasalade.

De volgende ochtend was ik veel te moe om om 5 uur mijn bed uit te gaan om 1,5 uur naar de top te lopen voor de zonsopgang dus ben ik lekker in mijn bedje gebleven. 's Middags zou de bus mij weer oppikken om door te reizen terug naar Auckland. Ook deze bus was te laat, maar gelukkig maar een half uurtje! Over mijn nieuwe buschauffeur, Buzz, had ik al wat verhalen gehoord van Sabrina en de Ierse jongens. Hij zou erg dwingend zijn in wat wij als reizigers zouden moeten en veels te veel lullen. Nou ze hebben geen woord overdreven! Helaas zou ik de komende 5 dagen met hem opgescheept zitten, omdat ik overal maar 1 nacht zou blijven. Buzz praatte en praatte maar, vaak over morbide dingen, zoals mensen die van bruggen springen en bergbeklimmers die nooit meer terug gevonden worden. Al snel bleek dat de meeste mensen hun ipod maar op hielden, ook als er belangrijke dingen gezegd werden (wat nogal eens tot verwarring leidde). Ook wilde Buzz graag bij allerlei plaatsen de bus uit om ons wat te laten zien. Heel leuk op zich, maar daardoor duurt zo'n busreis als snel 10 uur ipv de 6 uur die de andere chauffeurs er over doen.

De avond in Auckland heb ik behalve een pubquiz niets meer gedaan. Het hostel, the Fat Camel, was echt een verschrikking, met veel te kleine kamers met teveel bedden en een te kleine keuken voor iedereen. Wel kregen we een gratis maaltijd (een minibordje chili con carne, yes!). Ik ben maar op tijd gaan slapen na nog wat gepraat te hebben met 2 meisjes uit Friesland die ook in mijn kamer sliepen en gelukkig ook vroeg op moesten.

De volgende ochtend was het weer dezelfde route naar Rotorua, met een paar extra stops die ik de eerste keer niet gehad heb. Ook de weg naar Taupo (waar Matt, mijn andere buschauffeur op dat stuk maar 2 uur over deed) was hetzelfde, dit keer 5,5 uur durend met veel sightsee-en! Wel leuk was het om nog even de Aratiatia dam dam te zien met zijn rapids. Dit stond in de Lonely Planet en ik had nog het plan om daarheen te lopen, maar wederom regende het in Taupo dus was dit een mooie oplossing!

Van Taupo naar National Park was ook erg interessant. Ik had een wat ouder echtpaar uit Glasgow in de bus leren kennen en nog een meisje uit Engeland en het bleek dat zij Buzz ook helemaal zat waren. Toen Buzz in Waitomo voorstelde om met de mensen die geen tour zouden doen nog een stukje te gaan rijden en wat te gaan wandelen, riepen we in koor: Nee! We gingen zelf wel wat wandelen en lunchen. Margaret en Billy (het echtpaar) hebben nog heel lief fish 'n chips voor mij gehaald voor de lunch (heerlijk na al die pasta!) en veel te snel werden we alweer herenigd met Buzz. In National Park zijn we nog gestopt bij Gollum's Pool uit LotR, waar de mensen die dat wilden van de waterval konden springen om een gratis Magic t-shirt te krijgen. Ik vond het wel best, zeker omdat het gletscherwater was en dus behoorlijk freezing! Een aantal mensen uit de bus heeft wel gesprongen en het was wel een erg cool gezicht. In het NPB hostel heb ik met Els uit Belgie gegeten en heeft zij mij wat verhalen over Australie verteld. Ik begin nu ook wel erg zin te krijgen om daar heen te gaan eind april!

Het was alweer vroeg dag de volgende dag om weer af te reizen naar Wellington. Ik zou alleen (eindelijk!) in Bulls de bus uit gaan om op een Intercity bus naar New Plymouth te stappen. Ik werd heel lief door de bus uitgezwaaid en kreeg dikke knuffels van Billy (don't go meeting any strange men now!), Margaret, Els en ook nog eentje van Buzz (en een gratis t-shirt! Gelukkig heb ik niet gesprongen gisteren ;)). Ik moest 2 uur wachten in Bulls op mijn aansluiting en zag tot mijn vreugde een Dutch deli shop, die bij nadere inspectie closed for business bleek te zijn.

New Plymouth en de Taranaki region staan vooral bekend om Mt Taranaki of Mt Egmont, de vulkaan die Mt Fiji was in the Last Samurai (snappen jullie het nog?) Deze vulkaan staat in het midden van de regio en domineerd eigenlijk het blikveld vanuit alle hoeken. Toen ik aankwam verborg hij zich echter in de wolken. Volgens de Maori legende stond Mt Taranaki vroeger in het midden van het noordeiland, bij de andere vulkanen. Echter, Taranaki had een affaire met Mt Pihanga, de enige vrouwelijke vulkaan. Toen haar geliefde Mt Tongariro hier achter kwam verjoeg hij Taranaki naar de westkust en liet hij hierbij een diepe wond, de Whanganui River, achter. Veel van de tijd verbergt Taranaki zijn tranen in de wolken, de enkele keer dat hij zijn top laat zien met zonsondergang is om de aandacht van Pihanga te trekken. De uitbarstingen van Tongariro worden verklaard als waarschuwing dat Taranaki nooit terug mag keren.

Ik heb gelukkig in de 3 dagen dat ik in New Plymouth was Mt Taranaki wel in zijn volledigheid kunnen zien! Ik sliep in het Sunflower Lodge hostel, een verbouwd bejaardencentrum (dat was ook nog wel te zien aan het fleurige behang op sommige plaatsen en de kitscherige badkamer). De meeste mensen in dit hostel werkten in de omgeving en hadden blijkbaar niet zo de behoefte om te socialisen met anderen. Ik ben dus ook hele dagen weg geweest, maar gelukkig was de omgeving echt schitterend! De eerste dag heb ik een stuk van de Coastal Walkway gelopen, in totaal 18 km! (Misschien volgend jaar toch maar de Vierdaagse?) Alle stranden zijn hier van zwart zand, heel bijzonder en heerlijk zacht aan de voeten! De tweede dag was de mooiste dag en heb ik maar besloten om Paritutu Rock te beklimmen, vanwaar je een prachtig uitzicht zou hebben over de omgeving. Het was echter 1,5 uur lopen om uberhaupt bij die stomme rots te komen. Bij de I-site was mij verteld dat het een prima wandeling naar de top was, maar eenmaal daar aangekomen vond ik het behoorlijk onverantwoord. Het was 15 min lopen en klimmen naar de top, en de eerste helft was helemaal vernieuwd en er was een mooie trap aangelegd. Daarna begon echter het probleem. Langs een steile rotswand moest je omhoog klimmen langs een ijzeren koord. Met handen en voeten was het klauteren naar boven en ik begon me al zorgen te maken over de weg naar beneden! Toegegeven, het uitzicht bovenop was schitterend en Mt Taranaki was in al zijn glorie te zien. Er was nog een echtpaar bovenop dat in de omgeving woonde en hier al eens eerder omhoog geklommen was. Zij waren het met mij eens dat het eigenlijk onverantwoord was, zeker in vergelijking met wat er in alle toeristenboekjes staat. Ik mocht van hen eerst naar beneden en het was verschrikkelijk! De steile rotswand duizelde mij voor mijn ogen en op mijn billen heb ik mij naar beneden laten gaan, stapje voor stapje. Beneden aan heb ik eerst maar even gezeten om het trillen van mijn benen te laten stoppen, voordat ik aan de wandeling terug naar het hostel begon.

Afgelopen dinsdag moest ik weer vroeg op om de Intercity bus naar Wellington te pakken. Waar ik bij aankomst in New Plymouth netjes werd opgehaald bij de bushalte, moest ik nu maar zelf mijn weg terug vinden: 50 minuten sjouwen met mijn backpack, daypack, fototoestel en koeltas! (nooit meer!) De busreis naar Wellington duurde 7 uur, en ik begon de Magic bus en zelfs het gelul van Buzz toch wel te missen. Wat een saaie mensen zeg in de Intercity bussen, allemaal locals die niet met je willen praten! Ik hebonderweg dus maar lekker wat bijgeslapen.

De woensdag in Wellington bleek dat ik behoorlijke spierpijn had van alle wandelingen van de afgelopen dagen en had ik het plan om rustig aan te doen en alleen naar het museum te gaan. Niets zo veranderlijk als een mens, want toen ik de deur uit liep, bleek het zo'n mooie dag te zijn dat ik toch maar aan de klim naar de Botanical Gardens ben begonnen (er loopt ook een cable car naar boven, maar die is 4 dollar en ik vond dat ik dat wel kon lopen :P). De Botanical Gardens zijn heel mooi, zeker de rozentuin met zijn massale rozenstruiken! Vanaf de Gardens ben ik naar de haven gelopen, heb even een lunch bij Subway gescoord en ben toen doorgegaan naar het Te Papa Museum, het grootste museum van Nieuw-Zeeland en helemaal gratis! De grootte van het museum was indrukwekkend en het duurde even voordat ik een goeie route door het museum had bepaald. Ik denk wel dat het museum voor Nieuw-Zeelanders leuker is omdat die waarschijnlijk meer weten over de geschiedenis van NZ, en er weinig achtergrond bij de exposities werd verteld. Heel eng en vies en indrukwekkend was de Giant Squid, een octopus die toevallig door vissers in de wateren rondom het zuideiland is gevangen (voor de geinteresseerden: http://tepapa.files.wordpress.com/2008/05/top-view3.jpg). Toch ook maar niet zwemmen daar ;)

Nu is het alweer donderdag in Wellington en is het heel slecht weer, echt herfst! Zaterdag pak ik de Interislander ferry van Wellington naar Picton en zal het volgende gedeelte van mijn reis op het zuideiland beginnen! Ik kan niet wachten, na alle verhalen en foto's die ik heb gehoord en gezien moet het zuideiland echt adembenemend mooi zijn! Hopelijk blijft het weer ook nog even goed, zodat ik ook wat van die mooie plaatjes kan maken!

Voor de mensen die zich afvragen waar alle foto's zijn: het internet is bar slecht in Nieuw-Zeeland en het uploaden van foto's hier op reismee vraagt veel te veel. Daarom zet ik op dit moment alle foto's op Facebook. Dus ben je benieuwd naar de foto's, voeg me gewoon even toe!

Nou tot snel iedereen!

Veel liefs, Gwen