Hallo lieve allemaal! Hier alweer mijn laatste verslag vanuit NZ, want morgen (vrijdag de 13e!) vlieg ik al naar Australië. De laatste paar dagen hier in NZ zijn, zoals gebruikelijk hier, weer vol met leuke en bijzondere belevenissen geweest! Sinds mijn laatste reisverhaal ben ik nog maar in een paar plaatsjes geweest. Vanaf Te Anau was het eerst weer tijd om terug te keren naar Queenstown voor 1 nachtje. Om het goed af te sluiten ben ik nog voor een laatste keer naar Fergburger geweest, want echt zin om te koken had ik niet :) De dag erna was het weer vroeg dag, want mijn bus ging al om 07.30! Nog een laatste ritje door Queenstown (oh wat ga ik deze stad missen!) en we waren op weg naar Dunedin. Onze eerste stop was in Alexandra, waar ik een heerlijke scone met dadels heb gehad en we even snel naar de New World konden lopen om wat boodschappen te doen. Daarna zijn we in 1x doorgereden naar Dunedin (op een snelle plaspauze na) waar we om 12.45 al aankwamen. In ons hostel, On Top Backpackers (midden in het centrum!) sliepen ook Maike en Nina, 2 Duitse meisjes die we in Greymouth hadden ontmoet. Heel gezellig om elkaar weer te zien, en omdat zij daar werkten bleven ze net zo lang als wij. Na de volgende dag even lekker uitgeslapen te hebben bleek het zulk mooi weer te zijn dat ik de rest van de ochtend en begin van de middag op het dakterras doorgebracht heb, mijn blog heb bijgewerkt en nog wat heb gelezen. Om 15.00 werden Robin en ik opgehaald door de Elm Wildlife tour voor onze excursie. Eerste stop: de Albatrossen! Er werd ons verteld dat het niet zeker zou zijn of we deze beesten zouden zien en dat het nogal weersafhankelijk was (vooral veel wind is belangrijk). Toen we echter op de peninsula aankwamen bleek het winderig genoeg te zijn zodat er 2 albatrossen rondvlogen. Ik dacht eerst dat ik het niet zo erg zou vinden als ik dit zou missen, want het zijn tenslotte grote meeuwen. Maar wat een mega beesten zijn het! Ze zien er heel prehistorisch uit en vliegen, of zweven eigenlijk, heel sierlijk door de lucht. Hier zijn we 45 minuten geweest en daarna gingen we door naar de wildlife reserve voor de fur seals, sea lions en yellow-eyed penguins. Het seizoen was helaas niet goed voor de blue penguins, maar dat mocht de pret niet drukken. Fur seals heb ik inmiddels al wel veel gezien, maar het was toch leuk om er zoveel bij elkaar te zien, en dan vooral de jongen die lekker aan het spelen waren in de surf. Hierna gingen we door naar een ander strand waar de penguins en de sea lions zouden zijn. Een mannetje was blijkbaar nogal erg enthousiast geworden omdat er eindelijk eens een vrouwtje bij hem op het strand kwam, maar hij joeg haar in zijn enthousiasme juist weer weg. Heel grappig om te zien maar helaas voor ons besloten de zeeleeuwen dat ze na deze consternatie wel weer genoeg hadden van rondwaggelen en gingen ze maar weer verder slapen. Onze gids vertelde dat we ons niet moesten vergissen en dat ze wel tot 20km/u kunnen rennen, en het dus gevaarlijk was te dicht bij te komen of tussen hen en de zee in te lopen. Er waren in totaal 2 zeeleeuwen op het strand, eentje zat er verstopt in de duinen (en had blijkbaar iets verkeerds gegeten, want die moest overgeven toen we langsliepen) en op weg naar de penguins werd ons pad geblokkeerd door Arnie, een jonge zeeleeuw, vernoemd naar Arnold Schwarzenegger. Om bij de penguins te komen moesten we dus om hem heen. De penguins hebben we geobserveerd vanuit een hutje, omdat ze nogal mensenschuw zijn. We hebben er 5 gezien, heel schattig! Zeker omdat deze penguins elkaar kussen als begroeting. Sommige penguins zijn hier meer van gecharmeerd dan anderen, en sommige rennen zelfs weg als eentje hen probeert te zoenen. Na nog even op het strand naar de zeeleeuwen te hebben staan kijken was het alweer tijd om terug te keren naar Dunedin. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de volgende dag niets heb uitgespookt. Het was nog steeds heerlijk weer, dus heb ik lekker liggen zonnen op het dakterras en een beetje geïnternet in de bieb. De dag erna begon hetzelfde, maar ’s middags ben ik samen met de 3 Duitsers die een auto hadden, naar de Catlins gegaan. Heel erg leuk want ik was eigenlijk van plan dit gebied over te slaan door gebrek aan vervoer. We vertrokken helaas pas om 14.30 en het was ruim 2 uur rijden om er te komen. We hebben dus alleen Nugget Point gezien, waar wederom zeehondjes en penguins zaten, en de Pura Kaunui Falls, die we helaas in het donker hebben gezien. Dit leidde wel tot erg mooie foto’s, heel surrealistisch (en op mijn camera nogal nep :)). Op de terugweg hadden we erg veel mist waardoor we niet zo op konden schieten en we waren pas om 21.30 terug in Dunedin en net op tijd om nog wat eten te halen in de supermarkt! De dag erna was het alweer tijd om te vertrekken uit Dunedin. De eerste stop die we maakten met de bus was Baldwin Street, de steilste bewoonde straat ter wereld volgens de Guinness Book of Records. Hier wordt eens per jaar een hardloop wedstrijd gehouden voor de fanatiekelingen die deze weg omhoog en weer naar beneden willen rennen. Alan, onze buschauffeur bood ons ook deze mogelijkheid. Ik zag dit zelf niet zo zitten (ja, ja, ik ben niet zó sportief :P) maar ben wel helemaal omhoog gelopen, en wat is deze straat steil! Om een beetje een indruk te geven: in die clip van Michael Jackson waar hij zo voorover hangt (en wat gemanipuleerd moet zijn omdat dat op een platte ondergrond niet mogelijk is?) is hier heel makkelijk en houd je je zelfs beter in evenwicht! Na al deze sportiviteit was het weer tijd om verder te rijden naar de Moeraki Boulders, grote, bijna perfect ronde stenen op een strand. Het weer liet het een beetje afweten, dus ik heb even snel wat foto’s gemaakt voordat ik weer in de bus ben gaan zitten. We zijn ook nog in Oamaru gestopt, een heel typisch plaatsje waar veel Victoriaanse gebouwen staan en nog meer die gebouwd zijn in Romeinse stijl. Heel raar om dit ineens middenin NZ te zien! Na Oamaru reden we weer de binnenlanden in over een fantastische weg! Het landschap is hier weer zo anders, heel uitgestrekt en woest! We hadden nog tijd voor 1 foto stop bij Lake Pukaki, waar we een geweldig uitzicht hadden op Mt Cook in de verte! Om 14.45 waren we in Lake Tekapo en zijn we nog even langs de Church of the Good Shepherd en the Dog Monument gereden. Dit kerkje is een hele gewilde plek om te trouwen, en de locatie, vlak naast het meer met een schitterend uitzicht, verklaart meteen waarom! Mijn hostel hier in Lake Tekapo lag ook vlak aan het meer, de ideale locatie om heerlijk even tot rust te komen! ’s Avonds hebben we nog een barbie met de bus gehad. Op de tweede dag in Lake Tekapo vond ik het wel weer tijd voor wat actiefs en besloot ik om Mt John te beklimmen. Ik ben samen met nog een meisje uit Nederland en een jongen uit Slowakije gegaan en het was weer een heerlijke dag om te wandelen! De wandeling naar de top duurde ongeveer 2,5 uur en onderweg hadden we steeds een schitterend uitzicht over de omgeving. Bovenop de South Summit (op de andere Summit, de North Summit neem ik dan maar even aan, staat een observatorium voor de sterrenhemel maar heb je een minder goed uitzicht over de omgeving) was het uitzicht echt adembenemend! Het gebied rondom Lake Tekapo is een grote vlakte omringd door hoge bergen en in de verste verte is er geen bebouwing meer te zien. Heerlijk vond ik het! In NZ heb je eigenlijk alle landschappen ter wereld samen in een land en ik had net een week eerder bedacht dat het maar goed is dat ik in oktober nog naar Oman ga, want een echte woestijn heb je hier niet. Dat klopt ook, maar ik denk dat het gebied rondom Lake Tekapo wel het dichtst in de buurt komt! De tweede dag in Lake Tekapo vond ik het wel weer tijd om eens rustig aan te doen en heb ik behalve het bakken van een brood (met zonnebloempitjes en dadels!) verder niet zoveel gedaan. Ik heb nog wel even langs het meer gelopen en verbaas me nog steeds over de schoonheid van NZ! Het is zo mooi dat het heel onwerkelijk is, het is net of je langs allemaal schitterende, levensgrote foto’s loopt! De volgende dag was het weer tijd om verder te reizen naar Kaikoura. Ik zat deze dag bij een nieuwe buschauffeur in de bus die de route nog moest leren en dit betekende een laaaange reisdag! We vertrokken om 07.30 en we waren pas om 17.00 over! Weer veranderde het landschap onderweg en vlak voor Christchurch kreeg ik toch een beetje heimwee, want zo ver als ik kon kijken was het landschap absoluut plat en gevuld met weides en boerderijen, heel Nederlands! Het was heel druk op de weg vanwege Easter weekend en we moesten nog haasten om op tijd bij het vliegveld te komen, want een aantal mensen zou vandaag al naar huis vliegen. Vanaf Christchurch zijn we in een keer doorgereden naar Kaikoura, een klein plaatsje aan het strand waar het mogelijk is om te whale watchen, op albatros safari te gaan en met dolfijnen te zwemmen. Dat laatste wilde ik nog heel graag doen omdat ik in Paihia die mogelijkheid niet heb gehad. Dit stond gepland voor de volgende dag. Samen met nog een vrouwtje van de Magic Bus hadden we ons hiervoor opgegeven en we moesten ons al om 08.20 melden bij de receptie van de Dolphin Encouter. Na een wetsuit, een muts, snorkel, goggles en flippers toegewezen gekregen te hebben was het tijd voor een instructievideo over hoe de ochtend eruit zou gaan zien en hoe we ons moesten gedragen tussen de dolfijnen. Omdat het wilde dolfijnen zijn viel niet te voorspellen hoe zij zich zouden gedragen en of ze uberhaupt geinteresseerd zouden zijn in ons. Om hun enthousiasme wat meer op te wekken moesten we proberen met ze mee te zwemmen, ons gedragen als dolfijnen en geluiden door onze snorkel maken (wat in het filmpje voor veel hilariteit zorgde en ik nog steeds niet echt weet of het echt werkte en het niet puur ter vermaak diende voor de guides). We moesten vooral niet onze armen uitstrekken en ze proberen aan te raken. Ik was op dit moment erg bang dat het allemaal tegen zou vallen en ik maar weinig dolfijnen zou zien omdat de organisatie zich zo in probeerde te dekken. Na een uurtje was het tijd om de bus in te gaan en naar de boten te rijden. We waren met 3 boten, met ongeveer 15 man per boot, zodat de groepen niet te groot zouden zijn. De dolfijnen bevonden zich deze dag heel dicht bij het strand en we hoefden maar een kwartiertje te varen voordat we voor de eerste keer het water in mochten. De toeter ging, die aangaf dat de motoren uit stonden en als gekken sprongen we van de boot af. We vielen meteen met onze neus in de boter, want echt overal waren dolfijnen te zien! Ze zwommen om je heen, kwamen echt naar je toe en daagden je uit om met ze mee te zwemmen. Het werkte als je rondjes met ze ging zwemmen, en zeker de jonge dolfijnen vonden dit heel leuk, en wij natuurlijk ook! Soms waren de dolfijnen even weg maar vrij snel kwamen ze weer vanuit alle hoeken op je af gezwommen! (Ik heb op Facebook een filmpje gezet die ik onderwater heb gemaakt, waarop een klein beetje een indruk is te krijgen van de ervaring) Na deze eerste keer zwemmen zijn we nog 4 keer het water in geweest, 2 keer helaas met weinig dolfijnen die net weg zwommen toen wij het water in gingen, maar de overige 2 keer was het wederom fantastisch! Ik dacht na het skydiven dat niets deze ervaring meer kon overtreffen, maar dit was echt nog vele malen geweldiger! Verder heb ik lekker uit kunnen rusten in Kaikoura en mijn hele reis hier nog eens goed kunnen overdenken. De laatste dag heb ik nog wel een wandeling van 3 uur gemaakt, langs de Peninsula. Een schitterende wandeling en een echte aanrader in dit gebied. Zoals op veel plaatsen hier aan de oostkust zaten ook hier weer zeehondjes, maar ik heb er maar weinig kunnen spotten vanaf bovenop de kliffen. Na deze heerlijke dagen in Kaikoura was het weer tijd om terug te reizen naar Christchurch voor mijn laatste daagjes hier in NZ. Gisteren heb ik in de regen door de stad gelopen en heb ik een paar uurtjes in het Canterbury Museum doorgebracht. Het is heel indrukwekkend om de ravage in Christchurch te zien. Ik had gedacht (misschien heel naïef) dat er inmiddels al wel wat meer opgeruimd en misschien zelf al wat herbouwd zou zijn. Maar het hele centrum is nog afgezet met grote hekken met daarop: Extreme Danger, keep out! Overal waar je kijkt ligt nog puin en de hele dag door zijn bouwvakkers bezig om de kapotte gebouwen te slopen. Het ziet er nu echt uit als een oorlogsgebied en je kunt echt zien hoe plotseling zo’n aardbeving op komt zetten. In sommige gebouwen waar je naar binnen kunt kijken is het net of het leven stil is gezet. De mensen in Christchurch hebben inmiddels hun leven weer opgepakt en zijn zo mogelijk nog trotser op hun stad. Het is heel mooi om te zien hoe sterk deze mensen zijn na zo’n grote ramp die eigenlijk iedereen hier geraakt heeft. Gisteren in het Canterbury museum was er een speciale expositie over de aardbeving waar ook een aantal video’s te zien was van beveiligingscamera’s op het moment van de aardbeving: heel indrukwekkend om te zien. Het komt echt vanuit het niets op zetten en laat een totale ravage achter. De interviews met mensen uit Christchurch waren ook heel mooi en ontroerend en ook heel inspirerend. Ik ben blij dat ik toch 2 dagen in deze stad ben geweest om dit mee te maken! Vlak bij het centrum is een nieuw klein winkelcentrum opgezet gemaakt van zeecontainers, met veel mooie planten en bloemen en het was er zelfs in de stromende regen heel gezellig. Toen ik iets verderop bij een van de hekken stond te kijken naar de ravage in het centrum kwam er een mevrouw van the City Council op me af om een praatje te maken. In de verte was de Kathedraal te zien, die hoogstwaarschijnlijk helemaal gesloopt gaat worden (zo jammer!). Van deze mevrouw kreeg ik voordat ik weg ging, heel aardig, een onderzetter met een mooie foto van Christchurch in de zomer daarvoor (van voor de aardbeving) en gaf ze me de woorden mee: “To remind you that our Christchurch is still beautiful”. Vandaag is alweer mijn laatste dag hier en het weer is nu stukken beter. Ik ga dezelfde wandeling als gisteren door de stad maken en wat foto’s proberen te maken. Morgen is mijn vlucht om 15.55 en zal ik om 17.50 plaatselijke tijd in Sydney aankomen. Ik vind het heel spannend om weer aan een nieuw avontuur te gaan beginnen, mede ook omdat ik nu weer op zoek moet naar werk :) Maar ik heb er veel zin in, en als het maar half zo leuk is als hier in NZ, dan is het al helemaal geweldig! Ik heb zo’n leuke tijd gehad hier in NZ, zoveel mooie dingen gezien en meegemaakt en heb ontzettend veel leuke en lieve mensen leren kennen. De herinneringen die ik aan dit deel van mijn reis heb overgehouden zijn dingen die me mijn hele leven bij zullen blijven. Sommige van jullie weten dat ik in Nederland nog een beetje twijfelde of ik er wel goed aan zou doen om te gaan reizen ipv aan het werk te gaan, maar ik weet nu zeker dat dit het beste is dat ik ooit had kunnen doen! Ik vind het nog steeds heel leuk en lief van jullie dat jullie mijn blog lezen en hoop dat jullie dit ook blijven doen tijdens mijn avonturen in Australië! Tot snel allemaal! Veel liefs, Gwen