Ice, Ice baby

Hoi allemaal! Na een heerlijk ontspannen paar dagen in Hokitika van mijn vorige verhaal, was het al snel weer tijd voor wat meer avontuur verder richting het zuiden. Eerste stop: Franz Josef. Onderweg hier naartoe zijn we nog even gestopt in Ross, een oud en heel erg uitgestorven goudmijn plaatsje waar de mensen die dat leuk vonden konden gaan gold-pannen. Ik ben vroeger vaak genoeg in Slagharen geweest dus ik heb deze ervaring maar aan me voorbij laten gaan. Toen ik de “buit” van de mensen zag die het wel gedaan hadden (voor 10 dollar!) was ik blij dat ik deze beslissing had genomen. Na Ross reden we in een keer door naar Franz Josef om daar even de gletsjer te bekijken. Het was helaas nogal slecht weer met veel regen en nog meer laag hangende bewolking. Vanaf het uitzichtpunt was er in de verte wel iets te zien wat op een gletsjer leek, maar echt indrukwekkend was het niet en had ook net zo goed een vlek op mijn lens kunnen zijn. Gelukkig waren we hier 3 dagen, dus de kans was groot dat het nog beter zou worden! In Franz sliep ik in Chateau Franz, een geweldige backpackers! Ik sliep hier samen met Robin en nog 4 andere meisjes (Aukje (NL), Mieke (BE), Helen en Sarah (UK)) op een kamer en we hadden zelfs onze eigen badkamer, koelkast en tv! We besloten meteen maar om hier ’s avonds gebruik van te maken en The Ring te kijken, lekker griezelen hier in de bergen! Na een verbazingwekkende goede nachtrust na de enge film (komt vast door de fantastische matrassen!) was het tijd voor een wat actievere dag. De 4 meisjes uit mijn kamer gingen de full day glacier walk doen op de gletsjer, die Robin en ik pas in Fox glacier zouden gaan doen. Maar het weer was vandaag fantastisch, zon en maar een paar wolkjes aan de lucht, dus besloten wij om alsnog naar de gletsjer te lopen. Vanuit de keuken was tijdens het ontbijt het geweldige uitzicht al te zien, besneeuwde bergtoppen! De wandeling naar de gletsjer was heel bijzonder door het regenwoud. De twee gletsjers in NZ, Franz en Fox, zijn qua ligging redelijk uniek in de wereld, want ze liggen heel dicht bij zee en aan hun voeten liggen regenwouden. Heel erg mooi om te zien! De wandeling naar de terminal duurde ongeveer 2,5 uur en het goede weer maakte het uiteindelijke aangezicht meer dan waard! Wat een geweldig gezicht, een grote vallei waar de gletsjer vroeger liep en op het einde de gletsjer zelf! Het waaide wel heel erg dus echt warm was het niet.. Robin en ik waren wel wat vermoeid na de wandeling, dus besloten we vanaf de carpark terug naar Franz te gaan hitch-hiken. De 3e campervan die langs kwam nam ons gelukkig al mee, een heel aardig Duits echtpaar. Dat scheelde nogal want nu waren we al met 20 min weer terug bij ons hostel. Niemand had iets gepland voor de volgende dag behalve Robin die ging quadbiken dus hebben we besloten om voor de lunch een korte wandeling naar top van een bergje net buiten Franz te maken, waar, zoals ons verteld was, we een mooi uitzicht zouden hebben over de omgeving en we zicht hadden op de zee en de gletsjer. Heel bijzonder om deze twee, zo tegengestelde dingen tegelijk te kunnen zien. De DOC had ons verteld dat we met lopen niet de eerste rechts moesten nemen omdat dat doodlopend was naar de rivier, maar we zagen maar 1 pad dus zijn we daar afgeslagen. Dit bleek helaas de verkeerde te zijn en we hadden iets meer geduld moeten hebben voor het juiste pad. Robin en ik hebben nog geprobeerd een zijpaadje van de rivier over te steken door grote stenen in het water te gooien en zo een brug te bouwen, maar helaas mislukte dit. Er zat niets anders op dan een stukje terug te lopen, een steile grindheuvel af te gaan en zo op het juiste pad terecht te komen. De wandeling naar de top was behoorlijk straight forward over 1 pad en met 20 minuten stonden we al bovenop! De wandeling terug naar het hostel ging een stuk sneller nu we de weg wisten en waren we mooi op tijd voor de lunch. Het was deze dag ook St. Patrick’s Day, dus besloten we dat ’s avonds goed te vieren. We zijn eerst naar the Blue Ice cafe gegaan, waar het 2 for 1 was met onze sleutels van het hostel (en waar ze chocolade Euro munten, zo heerlijk!) en daarna zijn we doorgegaan naar de Monsoon bar. Om 01.00 vond ik het wel best, want de volgende dag werden we alweer om 07.30 opgehaald door Magic om door te reizen naar Fox. De stop van Fox is geen standaard stop van Magic, maar Robin en ik wilden graag de full day gletsjer hike doen hier in Fox ipv in Franz (zowel voor de kosten als voor het grotere avontuur!). Omdat we al met een half uurtje in Fox waren konden we eerst nog niet onze kamer in. Het hostel had echter een massive tv room, ingericht als een bioscoop met een soort van loungebanken achterin, dus daarop heb ik mij genesteld met een dekentje en hebben we 2 filmpjes gekeken voordat we onze kamer op konden. De rest van de dag heb ik naast een korte wandeling door Fox (het is maar 1 straat :P) verder niets gedaan en heb ik goed uitgerust voor de glacier hike. De hike zelf de volgende dag was echt fantastisch en een van de mooiste dingen die ik tot nu toe heb gedaan. Onze gids Tyler wist ons heel veel te vertellen over de omgeving en we hebben de hele dag op het ijs rondgebracht, klimmend over crevices (die héél gevaarlijk zijn! Iets met het platdrukken van een lichaam als een tube ketchup. Ik zal het hier verder maar bij laten :)), door ijs grotten en over hoge ijspieken. Het landschap op zo’n glacier is zo bijzonder en heel anders dan ik me had voorgesteld. Het duurde bij mij wel even voordat ik gewend was aan de crampons, want ik verwachtte steeds uit te glijden op het ijs. Volgens onze gids was dit normaal maar zou het vanzelf wennen. Dit was inderdaad zo en op de terugweg naar beneden werden we al gewaarschuwd niet overmoedig te worden omdat we ons met z’n allen nogal gedroegen als een stelletje berggeiten. Ik kan verder de ervaring moeilijk samenvatten, want er is weinig waarmee ik het kan vergelijken. Ik hoop dat de foto’s op facebook genoeg zeggen in dit geval! De volgende dag zijn we nog naar Lake Matheson gelopen, wat een van de mooiste fotoplekken zou moeten zijn volgens alle gidsen. Het water is namelijk zo’n donkere kleur dat de hele omgeving, en dan met name Mt Tasman en Mt Cook hier perfect als in een spiegel in gereflecteerd zouden worden. Het was weer heel erg mooi weer maar helaas stond er teveel wind op het meer voor een mooie reflectie. Gelukkig gingen we de volgende dag met Magic op weg naar Wanaka hier weer langs. Met een opkomend zonnetje kwamen we aan bij Lake Matheson. We hadden hier een uur de tijd en onze busdriver adviseerde ons om naar de jetty viewpoint te gaan, wat maar 20 min lopen was en dus iedereen genoeg tijd zou hebben. Maar omdat wij hier gisteren al geweest waren wisten wij dat het uitzicht, mocht het nu dus wel windstil zijn, niet zo mooi was, dus besloten we te rennen naar de Reflection Island viewpoint. Dit was 50 min heen en terug lopen, dus rennen was op sommige stukken echt wel nodig. Eenmaal bij de viewpoint aangekomen bleek dat het inderdaad zo goed als windstil was en wat was het prachtig, ik denk dat ik nog nooit zo iets moois heb gezien! De perfecte reflectie van de bergen in het water met nog wat laaghangende mist was echt schitterend! Ook al had ik de vorige dag gezegd dat ik genoeg foto’s had van dit meer, was dit toch echt de moeite waard om nog wat meer plaatjes te schieten! Na deze geweldige ervaring was het tijd om verder te rijden richting Wanaka. Via een bergpas reden we door the Gates of Haast op weg naar de Otago region. Onderweg zijn we nog gestopt bij de Bridal Veil falls, zo genoemd omdat de waterval er uit ziet als een sluier, en de blue pools, een prachtig blauwe poel onder een hangbrug. De Otago region waar we de komende tijd in zitten is weer heel anders dan de West Coast. Waar de West Coast vooral heel groen is met veel bomen (zoals bijna heel NZ eigenlijk) is Otago nauwelijks bebost. Het Lake District waar Wanaka in ligt is omringd door redelijke bergen van gelig gras. In deze regio is ook een deel van LotR opgenomen, en als je je afvraagt hoe het er hier uitziet dan is Rohan de beste omschrijving. Ikzelf vind deze natuur echt schitterend, heerlijk woest en wat diverser dan al die bomen steeds. Het is hier ook heel mooi omdat de herfst zijn intrede begint te doen en alle bomen dus heel mooi kleuren bij de geel/bruine bergen. Na de lunchstop hebben we nog 2 scenic stops langs Lake Wanaka en een andere Lake (waar ik de naam niet meer van weet) gemaakt. Helaas waren dit 2 stops waar we alleen even snel de bus uit mochten om wat foto’s te maken, omdat we snel weer door moesten rijden naar het vliegveld waar een aantal mensen, waaronder Robin, wilden gaan skydiven nu het weer zo geweldig is. Ik was behoorlijk jaloers, skydiven blijft toch behoorlijk een verslaving. Maar ik weet zeker dat ik ooit nog wel een keer terug kom hier in Nieuw-Zeeland, en dan heb ik nog een mooie nieuwe skydive om naar uit te kijken! Na het vliegveld hebben we de helft van de bus bij Puzzling World afgezet, een wereld van illusies. Ik vond zelf $12 nogal veel om te betalen voor zo’n klein iets, en Queenstown komt er aan en een Fergburger is ook $12 dus besteed ik liever mijn geld aan nog een hamburger daar :) (dit bleek zeker de juiste beslissing geweest te zijn, want de mensen die ik later nog heb gesproken vonden het behoorlijk tegenvallen). Na al deze drop offs zijn we doorgereden naar Wanaka. Hier werd iedereen afgezet bij Base, wat jammer was want mijn hostel lag wat buiten de stad en bleek 15 min lopen te zijn heuvel op. Normaal geen probleem en het was ook niet zo steil, maar met die mega backpack viel dit toch wel tegen. Ik ben redelijk op tijd weer naar bed gegaan, na nog even buiten vanaf het balkon van de sterrenhemel genoten te hebben. Omdat het vandaag zo goed weer was, bleef de hele lucht ’s avonds ook kraak helder. Heel erg mooi, want op deze manier kon ik voor het eerst in mijn leven echt duidelijk de milky way en Southern Cross zien! Wat een geweldig gezicht! De Milky Way is echt een hele duidelijke witte strook in de lucht, met allemaal sterren van verschillende groottes. Het is zo bijzonder hier om alle sterren zo helder te zien, heel anders dan onze sterrenhemel in Nederland! De volgende dag was het weer nog steeds goed, wel iets meer bewolking, maar goed genoeg om een wandeling naar de top van Mt Iron te maken voor een geweldig uitzicht over de omgeving. Ik ben deze dag in mijn eentje op pad gegaan. De wandeling naar de top was behoorlijk pittig, een steile klim van ongeveer 45 minuten, maar het uitzicht was fantastisch! Ondanks dat het nog wel wat bewolkt was, kon ik de meeste toppen van de bergen in de omgeving zien en de reflectie van de zon op het meer was ook heel erg mooi! Na even wat plaatjes geschoten te hebben op de top ben ik snel weer naar beneden gegaan want het was toch best wel koud in de wind. Omdat het altijd afwachten is wat het weer de volgende dag doet, besloot ik om vanaf hier door te lopen naar het meer. Ik heb daar even heerlijk aan de waterkant mijn reis en ervaringen hier lopen overdenken en ben daarna via het bos en de waterkant teruggelopen naar het hostel. Het begint hier trouwens nu echt herfst te worden, de bladeren aan de bomen beginnen te kleuren en overal springen paddenstoelen uit de grond. David en zijn vriendjes waren ver te zoeken, maar rood-met-witte-stippen paddenstoelen waren er genoeg! Het weer was de dag erna nog steeds verbazingwekkend goed en ik was ‘s middags van plan om samen met Robin en Marie naar een winery te gaan om weer eens wat wijntjes te proeven. De winery zou tot 17.00 open zijn maar toen we om 16.40 daar aankwamen bleek hij al dicht te zijn. Helaas.. Gelukkig was het uitzicht vanaf de heuvel over Wanaka en het meer wel echt schitterend, dus was de wandeling niet helemaal voor niets. ’s Avonds zijn we nog met z’n drieën en een jongen uit Engeland, Andy, naar de film geweest, the Descendants. Wat een mooie film is dat! De bioscoop in Wanaka was ook een beleving op zich, de hele zaal is ingericht met banken, vliegtuigstoelen, schommelstoelen en zelfs een auto met bankjes er in! Wij zaten met z’n vieren op een hele relaxte bank en met een white chocolate en ginger cookie erbij was het een heerlijk avondje :) De dag erna was het dan eindelijk tijd voor Queenstown, party capital of NZ! Nu weten de mensen dat ik de laatste tijd wat minder van het stappen ben, dus ik had weinig verwachtingen bij Queenstown, maar er hangt daar zo’n bijzondere sfeer dat op dit moment Queenstown mijn favoriete stad in NZ is, en zeker een van mijn favoriete steden ter wereld! Onderweg van Wanaka naar Queenstown zijn we nog gestopt bij de bungy, want een aantal mensen bij ons uit de bus wilde graag springen. Heel leuk om te zien, maar ik ben heel blij dat ik dit niet heb gedaan, zo hoog! Vlak voor Queenstown stopten we ook nog even voor een lunchstop in Arrowtown, waar ik een heerlijke steak & cheese pie heb gehad. Om 13.00 waren we al in Queenstown en moesten Robin en ik helaas 15 min door de regen naar ons hostel lopen, die iets buiten het centrum lag. ’s Avonds zijn we nog met mensen van de bus uitgeweest in de Altitude Bar en the World Bar, waar ze drankjes serveren in theepotten. Heel erg leuk maar ook heel gevaarlijk, want er zit heel veel alcohol in. Ik heb hier verder weinig van gehad, want ik had wandelplannen voor de volgende dag en wilde wel goed uitgerust zijn. Helaas was het weer de volgende dag nog steeds slecht (het sneeuwde zelfs op de bergen om ons heen!), dus hebben we eigenlijk de hele dag in het hostel rondgebracht. We zijn ’s middags alleen even naar Fergburger gegaan, een “rite of passage for every traveller” volgens de Lonely Planet. Ik heb hier een Mr. Big Stuff burger gehad, met een halve pond vlees, streaks of bacon, aioli, sla, tomaat en ui en het was de lekkerste burger die ik ooit heb gehad! Het was wel een heel gedoe om dat hele ding op te krijgen en ik zat na afloop volledig onder de aioli. We waren hier samen met Natalie, die voorstelde om ’s avonds weer te gaan stadten. Maar omdat ik na de avond ervoor weer wat last van mijn rug had besloot ik niet mee te gaan en te kijken of mensen in het hostel zin hadden om ’s avonds wat te kaarten. Na heel onschuldig met Uno begonnen te zijn met Stephanie (DE), Eric (VS) en André (Canada), gingen we vrij snel daarna over op een drankspelletje, Ring of Fire (welbekend uit mijn tijd in Maine). Ik had wel besloten om rustig aan te doen, want die katers daar ben ik wel klaar mee, dus ik heb me heel netjes aan 2 glaasjes wijn gehouden (gelukkig had ik goeie kaarten :P). Robin en Elisabeth (NL) kwamen na 2 uurtjes ook weer binnen, dus hebben samen met hen en nog een jongen uit Brazilië de rest van de avond spelletjes gespeeld. Mijn plan van op tijd slapen mislukte dus nogal, maar ik heb wel een hele leuke avond gehad! Om 08.00 was ik de volgende dag alweer wakker na 5 uurtjes geslapen te hebben en heb ik beneden in de lounge samen met wat mensen The Hangover gekeken. André en Eric wilden om 14.00 naar the Ice Bar, waar een aanbieding voor was: voor 10 dollar entree en een cocktail (ipv 32!). Robin, Elisabeth en ik vonden het wel leuk om mee te gaan, dus stonden we om 14.00 in de kou (wel met hele dikke jassen en Uggs aan) in de Ice Bar. Het is -8 in de bar, dus na 1 cocktail vonden we het wel weer genoeg. Omdat het mooi weer was en we het na de Ice Bar behoorlijk warm hadden, hebben we de middag op het balkon doorgebracht. Robin en ik waren ’s avonds nog heel verbaasd om ineens Guido Weijers in ons hostel te zien, en wat een aardige man is dat! Hij is heel normaal, probeert (gelukkig) niet de hele tijd grappig te doen, en is heel gezellig om mee te praten! Ik ben ’s avonds nog met Eric, André en Elisabeth door Queenstown gelopen, omdat het een hele mooie avond was met een heldere sterrenhemel. We wilden eigenlijk nog de gondel omhoog pakken, maar die ging net dicht toen wij om 21.30 aankwamen, dus zijn we maar naar het meer gelopen. Om 01.30 was het voor mij weer bedtijd, want onze bus naar Milford Sound zou de volgende dag al om 07.45 gaan! Helaas regende het de hele dag tijdens onze excursie naar Milford Sound. Ons was verteld dat dit in principe niet zo heel erg is, want zo zijn er overal watervalletjes die er normaal niet zijn. Het was inderdaad heel mooi, maar ik vond het zo jammer om niet de hoge toppen van de bergen rond de fjord te kunnen zien, zeker die van Mitre Peak die in het midden van de Sound staat. Het fjordenlandschap is wel heel bijzonder en doet heel Scandinavisch aan. Het is ook heel uitgestorven daar (op de toeristenbussen na) want er wonen bijna geen mensen in het gebied. Ook was het heel bijzonder om onder de 45 graden lijn van de aarde te komen (hier is vast een meer geografisch verantwoord woord voor), waar blijkbaar maar 5% van de hele wereldbevolking ooit in zijn leven komt. Het landoppervlakte onder deze lijn is namelijk maar heel beperkt: Antarctica, een klein stukje Nieuw-Zeeland en Zuid-Amerika. Op de terugweg zijn Robin en ik in Te Anau de bus uit gegaan, waar we de komende 2 nachten verblijven. Er is in Te Anau weinig te beleven, maar wel lekker om even bij te komen na alle drukte van Queenstown. Na heel lang (nou ja, tot 10.00, wat voor dorm begrippen heel lang is) uitgeslapen te hebben zijn we vandaag wezen paardrijden. Hier in de omgeving is het de goedkoopste optie vergeleken bij de rest van NZ en ik wilde hier nog heel graag ergens gaan paardrijden. Het weer was vandaag weer prima en het was heerlijk om 3 uurtjes op een paard te zitten. Ik had wel een heel eigenwijs paard (Thomas) dat steeds voorop wilde lopen en anders ging bokken, maar zelf wel heel langzaam liep, wat dus niet goed samen ging. Hij werd wel heel blij van draf en galop (mijn rug niet), dus op de kleine stukjes dat we harder gingen ging hij helemaal los. Morgen is het alweer tijd om terug naar Queenstown te gaan voor 1 nachtje om dan de dag erna naar Dunedin te gaan. Daar blijf ik dan nog 4 nachtjes, dan door naar Lake Tekapo voor 3 en vervolgens naar Kaikoura voor nog 3 nachten. Ik heb deze week mijn ticket omgegooid om 13 april (vrijdag de 13e!) al naar Sydney te vliegen, omdat ik alles wat ik wilde doen in NZ inmiddels gedaan heb. Dit komt me verder ook wel goed uit, want ik kijk er heel erg naar uit om mijn verjaardag in Sydney te vieren. Ik verwacht dus ook dat mijn volgende verhaal alweer vanuit Australië is! Nou het is weer een heel verhaal geworden! Nog steeds allemaal bedankt voor het lezen en de lieve reacties steeds! Ik hoorde dat het in Nederland heel mooi weer is, dus geniet er allemaal van! Tot snel! Veel liefs, Gwen

Wild Wild Westcoast

Hoi allemaal!

Hier weer een update vanaf het (eindelijk weer) zonnige zuider eiland! Het is weer een leuke en bewogen tijd geweest de afgelopen dagen.
Sinds mijn laatste verhaal heb ik nog 4 volle dagen in Wellington doorgebracht. Dit zouden er maar 3 geweest moeten zijn, maar daar kom ik zo op. Wellington is op dit moment een van mijn favoriete steden hier in NZ! De hele stad draait eigenlijk om de koffie tentjes, en daar zijn er miljarden van! Wellington staat er om bekend dat je hier de beste koffie in heel het land kunt drinken, alleen door geld besparingen heb ik deze ervaring aan mij voorbij laten gaan. 5 dollar voor een simpele zwarte koffie vind ik toch wat overdreven, en mijn hostel had tenslotte gratis (maar niet zo lekkere ga ik dan maar van uit) koffie.

De 2e en 3e dag in Wellington heb ik nog wat door de stad gewandeld want het was vrij goed weer voor Wellingtonian begrippen (de stad heeft niet voor niets de bijnaam 'Windy Wellington') en heb ik nog een tour door het Parliament gemaakt. Wat een mooi gebouw is dat! Helaas is het hele gebouw al 2 keer helemaal uitgebrand, maarde inwoners hebben iedere keer besloten om het steeds in dezelfde oude stijl te herbouwen, wat naar mijn idee een zeer goede keuze is geweest. Helaas is het gebouw ernaast echt een doorn in het oog van al dit moois. Een moderne architect had een paar jaar geleden in samenwerking met de gemeente besloten dat er nog een gebouw bij moest komen waar de officesvan de parlementsleden etc. gevestigd zouden moeten worden. De architect had zich blijkbaar laten inspireren door de bijenwereld want het gebouw ziet er uit als een nest en heeft dan ook inmiddels de bijnaam the Beehive!

Deze slechte beslissingen zijn er wel meer gemaakt. Zo is de Old St. Paul's Cathedral echt een waanzinnig mooi kerkje, van binnen helemaal van hout gemaakt en daardoor heel donker en sfeervol. De New St. Paul's Cathedral, die gebouwd is om de oude te vervangen (wat gelukkig nooit is gebeurd), is een mega betonnen object, dat er van binnen meer uitziet als een zwembad dan als een kathedraal. Heel kil en wit heeft deze kerk mij niet de verlichting gebracht die ze graag willen bereiken daar.

Ik zou zaterdag 3 maart weer vertrekken met de ferry om naar het zuider eiland te gaan, maar toen ik vrijdagmiddag in een winkeltje in de stad was, vertelde de eigenaresse mij dat er een mega storm voorspeld was voor zaterdag. Omdat ik bar weinig nieuws/weer kijk hier, was dit nogal een verassing. Ik ben dus maar terug gegaan naar het hostel en heb op internet gekeken. Een hele lijst met weerswaarschuwingen kwam mij tegemoet op het beeldscherm en toen ik naar de website van Interislander ging, stond daar helaas: All ferries are cancelled for Saturday 3 March. Shit! Ik dus maar even bellen wanneer ik dan wel met de ferry kon. Een uurtje in de wacht staan en ik kreeg te horen dat ik op de eerstvolgende ferry van zondag gezet was om 08.25, weather permitting. Er zat dus niets anders op dan nog een dag in Wellington door te brengen.

De storm was wel cool om mee te maken. Ik ben 's ochtends nog even naar de supermarkt gelopen en ben bijna omver geblazen door een windstoot van 150 km/u. 's Ochtends was de storm nog niet op zijn sterkst (volgens de berichten) en ik was blij toen ik 's middags op de bank in de tv lounge lag dat ik de beslissing had genomen om in de ochtend naar New World te gaan, want 's middags leek het even of de wereld zou vergaan. Aangezien ik nu dit verhaal typ viel het allemaal wel mee achteraf, maar ik was wel blij dat de ferries gecancelled waren.
De volgende dag was de wind wat gaan liggen, maar de bordjes bij de ferry terminal gaven wel aan dat ze nog golven van 5 meter hoog verwachtten. Ik dacht ach, dat zal wel mee vallen, maar het was een drama! De kotszakjes waren na 5 minuten al niet meer te krijgen en af en toe leek het wel of de boot om zou slaan! Ik had een Duitse jongen leren kennen in de shuttle naar de terminal en we zijn samen maar naar buiten gegaan om een frisse neus te halen, want we zagen er inmiddels allebei behoorlijk groen uit. De frisse en koude lucht buiten was zo'n opluchting! Mijn misselijkheid zakte vrij snel af en ik kon eindelijk van de overtocht genieten. Het noorder eiland was nog niet uit het zicht of het zuider eiland was alweer te zien! Zodra we de Queen Charlotte Sound in gingen voelde ik mij meteen weer helemaal goed. Het zuider eiland is zo anders dan het noorder eiland en dit is echt de natuur die ik me voorgesteld had bij NZ! Het is wild, gelukkig niet meer zo perfect groen, en zo uitgestrekt. De tocht door de Sound was net als bij een fjordenlandschap en we hebben zelfs nog dolfijnen gezien!

Ik heb hierna 2 nachten in Picton doorgebracht, een schattig vissersdorp waar de mega ferries binnen komen. The Villa, mijn hostel, zat vol met Duitsers wat wel even wennen was (de tweede dag hoorde ik ineens de eigenaresse Engels praten en ik was zo in de war over waar ik nu was..). Samen met 2 kamergenootjes heb ik maandag de Snout Track gelopen, wat een schitterend uitzicht gaf op de Queen Charlotte Sound en de binnenkomende ferries. Het weer was gelukkig ook weer prachtig, dus ik kon mooi nog wat bij kleuren :)

Dinsdag was ik weer terug bij Magic, en wat had ik het (stiekem) gemist! Dave en Geraint stapten ook nog eens uit de bus waar ik in zou stappen, en het was zo leuk om weer bekenden te zien en even bij te kletsen! Van Picton reden we naar Nelson, door de Marlborough wijn regio. We konden hier ook nog even wat wijntjes proeven bij de Bouldevines Winery: een Sauvignon Blanc, Riesling (met een heerlijke honing nasmaak), Chardonnay en een geweldige Pinot Noir. Voor 20 dollar per fles (dit was al met discount) heb ik toch maar besloten om geen fles mee te nemen, zeker ook omdat de meeste maaltijden die ik hier heb waarschijnlijk geen eer aan de wijn doen..

In Nelson sliep ik in het Paradiso Backpackers hostel, een waanzinnig mooie villa met zwembad, hot tub en sauna! Elke avond was er gratis soep met brood (en dan eindelijk eens goed brood!) en 's ochtends gratis ontbijt!

De eerste dag in Nelson ben ik samen met een Duits meisje, Hanna en een meisje uit Spanje, Marina, naar het Abel Tasman NP geweest, om 3 uur te wandelen en vervolgens 3 uur terug te kayaken. Abel Tasman NP is waanzinnig! Overal zijn kleine baaitjes met mooie zandstranden en een knalblauwe zee. De wandeling naar het begin punt van het kayaken was een mooie wandeling door het bos, maar helaas wel met weinig uitzichtspunten. Bij Watering Cove hebben we onze lunch gehad en begonnen we om 13.00 aan onze open sea kayak tocht. Ik zat samen met Hanna in een kayak en was verantwoordelijk voor het sturen (waar ik nogal wat moeite mee heb :P). We begonnen eerst aan een overtocht naar Adele's Island, waar een kolonie zeehonden zit. We mochten niet al te dicht bij komen, want er waren veel jonge zeehondjes en blijkbaar kunnen de vrouwtjes dan heel gevaarlijk zijn. Het was zo mooi om die beesten in het wild te zien, zeker alle jongen, die heerlijk aan het spelen waren. Vlak bij onze kayak zat een aantal jonkies te spetteren en te duiken in het water, heel bijzonder om daar zo dicht bij te kunnen zijn!

Van Adele's Island zijn we doorgevaren naar Fisherman's Island, een onbewoond eiland met parelwitte stranden (heel begrijpelijk dat er op een van die stranden een bruidspaar foto's aan het maken was!). Hier hebben we thee met koekjes gehad en konden we even de buurt verkennen. Er was een grote steen die net op het hoofd van Elvis leek, heel grappig! Bovenop die steen liep een wandelende tak waarvan onze gids vond dat we die allemaal moesten zien. Omhoog was geen probleem, maar naar beneden was wel weer even lastig. Ik dacht geleerd te hebben van mijn beklimming van De Rots in New Plymouth, dus ik ben weer op mijn billen gaan zitten om mij naar beneden te laten zakken. Waar ik niet op gerekend had was al het scherpe koraal en helaas gleden mijn voeten weg waardoor ik nu een mooi aandenken in de vorm van een schaafwond op mijn been heb..

Van Fisherman's Island zijn we nog naar split-apple rock gevaren en Hanna en ik waren het zo zat halverwege. Open zee kayaken is toch heel wat anders dan met de stroming mee op een rivier kayaken. We hebben natuurlijk wel doorgezet, maar we waren blij toen we eenmaal op het strand waren en we de kayak uit mochten om terug naar basis te gaan!
De 2e dag in Nelson ben ik samen met Marina naar het geografische middelpunt van NZ gelopen. Een mooi uitzicht over Nelson, maar verder was het niet zo bijzonder. Hierna hebben we nog even Nelson verkend en zijn we op tijd terug gegaan naar het hostel om nog even bij het zwembad te zonnen :)

Vrijdags gingen we weer verder met de bus. Samen met een jongen uit Doetinchem, Robin, reis ik de komende 1,5 week langs de westkust. Na Nelson zijn we begonnen in Punakaiki, dat bekend staat om zijn Pancake Rocks en blowholes. De blowholes waren helaas niet te zien, maar de Pancake Rocks waren wel heel mooi om te zien (en wederom hebben we dolfijnen gespot!). Deze stenen hebben hun naam gekregen omdat ze lijken op een stapel pannenkoeken. Beide avonden hebben we in Punakaiki Monopoly gespeeld (helaas geen 1x gewonnen :() en zaterdags hebben we samen met nog een Nederlands meisje de Gorge Walk gedaan, een mooie wandeling door een soort van regenwoud. Ons hostel lag aan het strand, dus 's avonds na de wandeling hebben we weer verse mosselen geplukt voor het avondeten.
Van Punakaiki zijn we verder gegaan naar Greymouth. Het weer was inmiddels weer omgeslagen naar regen dus ben ik eigenlijk 2 dagen lang binnen geweest. Ik heb wel echt super leuke mensen in het hostel leren kennen en de eerste avond hebben we met z'n allen gekookt. Nou ja, we hadden een kok in ons midden die voor ons gekookt heeft (rösti met een heerlijke wortelsalade, een feta salade en bbq worstjes. Als nagerecht kregen we pannenkoeken met appel en honing!) en hebben we met z'n allen gegeten :P

Nu ik al even onderweg ben kan ik wel met zekerheid zeggen dat de ontmoetingen met de mensen die ik onderweg tegen kom, het leukste van het reizen is. Ik kom zo'n diversiteit aan mensen tegen, die allemaal hetzelfde zoeken op hun reis en sommige verhalen zijn zo inspirerend! Het is wel zwaar om steeds afscheid te nemen van al deze mensen, maar gelukkig zijn er dan weer nieuwe mensen in de volgende plaats!

Momenteel ben ik in Hokitika, waar NZ jade vandaan komt. Het is hier heel artistiek allemaal, met allemaal arts and craft en natuurlijk veel jade. Wel heel duur allemaal en lekker toeristisch, maar heerlijk om even te window shoppen!

Morgen gaan we weer verder naar Franz Josef, eindelijk naar de omgeving van de gletsjers! Ik kan niet wachten, zeker omdat er weer heel wat leuke activiteiten op me staan te wachten daar, zoals gletsjer klimmen! Maar daarover volgende keer meer!

Nou ik vind het heel lief van jullie dat jullie steeds reageren op mijn blog en hem nog trouw lezen, want het zijn nogal wat verhalen steeds! Tot snel allemaal!

Veel liefs, Gwen

There and back again: Wellington - Wellington

Hoi allemaal!

Hier weer een nieuw verslag vanuit Windy Wellington (en winderig is het vandaag zeker!). Ik heb inmiddels weer het hele rondje over het noordeiland voltooid.

Na mijn vorige verhaal was de eerste stop waar ik naartoe ging Mt Maunganui, een heerlijke badplaats aan de oostkust! Mt Maunganui is een soort schiereilandje met een bergje op de punt (de Mount). Mijn plan was om dit bergje ook te gaan beklimmen, voor zonsondergang of -opgang, maar nadat ik eerst vrij lang op het strand gelegen had werd ik terug in het hosteldoor mijn roomie gevraagd of ik mee wilde gaan speervissen met haar en 3 vrienden. Het speervissen zelf hoefde ik nou niet perse te doen, zeker niet toen ik hoorde dat er een haai in de baai gespot was, maar het kijken ernaar leek me wel erg leuk. Dus hop, met z'n 5-en in mijn roomies stinkauto (sommige mensen bewaren echt alles in hun auto...) naar de baai. We moesten nogal wat stenen overklimmen om bij het water te komen en alle mannen gingen het water in en wij hadden besloten dat wat ze zouden vangen (niets dus..) 's avonds mooi voor ons op de barbie zou kunnen! De zee was ontzettend wild, en zelfs al was er geen haai: ik was daar mooi niet in gegaan. De mannen vonden dit ook en omdat er ook geen zicht was door alle golven zijn we naar de baai aan de andere kant van de mount gelopen. Daar was de zee een stuk rustiger en bleken er ook meer vissen te zitten. Na 3 uur kreeg ik wel erge trek dus zijn mijn roomie en ik terug gegaan naar het hostel. Er waren maar bar weinig vissen gevangen, 1 kleintje maar, dus het zou helaas niet genoeg zijn voor een barbie. Ik had wel mooi nog wat tonijn in blik (schrale troost) dus die heb ik maar opgegeten met een pastasalade.

De volgende ochtend was ik veel te moe om om 5 uur mijn bed uit te gaan om 1,5 uur naar de top te lopen voor de zonsopgang dus ben ik lekker in mijn bedje gebleven. 's Middags zou de bus mij weer oppikken om door te reizen terug naar Auckland. Ook deze bus was te laat, maar gelukkig maar een half uurtje! Over mijn nieuwe buschauffeur, Buzz, had ik al wat verhalen gehoord van Sabrina en de Ierse jongens. Hij zou erg dwingend zijn in wat wij als reizigers zouden moeten en veels te veel lullen. Nou ze hebben geen woord overdreven! Helaas zou ik de komende 5 dagen met hem opgescheept zitten, omdat ik overal maar 1 nacht zou blijven. Buzz praatte en praatte maar, vaak over morbide dingen, zoals mensen die van bruggen springen en bergbeklimmers die nooit meer terug gevonden worden. Al snel bleek dat de meeste mensen hun ipod maar op hielden, ook als er belangrijke dingen gezegd werden (wat nogal eens tot verwarring leidde). Ook wilde Buzz graag bij allerlei plaatsen de bus uit om ons wat te laten zien. Heel leuk op zich, maar daardoor duurt zo'n busreis als snel 10 uur ipv de 6 uur die de andere chauffeurs er over doen.

De avond in Auckland heb ik behalve een pubquiz niets meer gedaan. Het hostel, the Fat Camel, was echt een verschrikking, met veel te kleine kamers met teveel bedden en een te kleine keuken voor iedereen. Wel kregen we een gratis maaltijd (een minibordje chili con carne, yes!). Ik ben maar op tijd gaan slapen na nog wat gepraat te hebben met 2 meisjes uit Friesland die ook in mijn kamer sliepen en gelukkig ook vroeg op moesten.

De volgende ochtend was het weer dezelfde route naar Rotorua, met een paar extra stops die ik de eerste keer niet gehad heb. Ook de weg naar Taupo (waar Matt, mijn andere buschauffeur op dat stuk maar 2 uur over deed) was hetzelfde, dit keer 5,5 uur durend met veel sightsee-en! Wel leuk was het om nog even de Aratiatia dam dam te zien met zijn rapids. Dit stond in de Lonely Planet en ik had nog het plan om daarheen te lopen, maar wederom regende het in Taupo dus was dit een mooie oplossing!

Van Taupo naar National Park was ook erg interessant. Ik had een wat ouder echtpaar uit Glasgow in de bus leren kennen en nog een meisje uit Engeland en het bleek dat zij Buzz ook helemaal zat waren. Toen Buzz in Waitomo voorstelde om met de mensen die geen tour zouden doen nog een stukje te gaan rijden en wat te gaan wandelen, riepen we in koor: Nee! We gingen zelf wel wat wandelen en lunchen. Margaret en Billy (het echtpaar) hebben nog heel lief fish 'n chips voor mij gehaald voor de lunch (heerlijk na al die pasta!) en veel te snel werden we alweer herenigd met Buzz. In National Park zijn we nog gestopt bij Gollum's Pool uit LotR, waar de mensen die dat wilden van de waterval konden springen om een gratis Magic t-shirt te krijgen. Ik vond het wel best, zeker omdat het gletscherwater was en dus behoorlijk freezing! Een aantal mensen uit de bus heeft wel gesprongen en het was wel een erg cool gezicht. In het NPB hostel heb ik met Els uit Belgie gegeten en heeft zij mij wat verhalen over Australie verteld. Ik begin nu ook wel erg zin te krijgen om daar heen te gaan eind april!

Het was alweer vroeg dag de volgende dag om weer af te reizen naar Wellington. Ik zou alleen (eindelijk!) in Bulls de bus uit gaan om op een Intercity bus naar New Plymouth te stappen. Ik werd heel lief door de bus uitgezwaaid en kreeg dikke knuffels van Billy (don't go meeting any strange men now!), Margaret, Els en ook nog eentje van Buzz (en een gratis t-shirt! Gelukkig heb ik niet gesprongen gisteren ;)). Ik moest 2 uur wachten in Bulls op mijn aansluiting en zag tot mijn vreugde een Dutch deli shop, die bij nadere inspectie closed for business bleek te zijn.

New Plymouth en de Taranaki region staan vooral bekend om Mt Taranaki of Mt Egmont, de vulkaan die Mt Fiji was in the Last Samurai (snappen jullie het nog?) Deze vulkaan staat in het midden van de regio en domineerd eigenlijk het blikveld vanuit alle hoeken. Toen ik aankwam verborg hij zich echter in de wolken. Volgens de Maori legende stond Mt Taranaki vroeger in het midden van het noordeiland, bij de andere vulkanen. Echter, Taranaki had een affaire met Mt Pihanga, de enige vrouwelijke vulkaan. Toen haar geliefde Mt Tongariro hier achter kwam verjoeg hij Taranaki naar de westkust en liet hij hierbij een diepe wond, de Whanganui River, achter. Veel van de tijd verbergt Taranaki zijn tranen in de wolken, de enkele keer dat hij zijn top laat zien met zonsondergang is om de aandacht van Pihanga te trekken. De uitbarstingen van Tongariro worden verklaard als waarschuwing dat Taranaki nooit terug mag keren.

Ik heb gelukkig in de 3 dagen dat ik in New Plymouth was Mt Taranaki wel in zijn volledigheid kunnen zien! Ik sliep in het Sunflower Lodge hostel, een verbouwd bejaardencentrum (dat was ook nog wel te zien aan het fleurige behang op sommige plaatsen en de kitscherige badkamer). De meeste mensen in dit hostel werkten in de omgeving en hadden blijkbaar niet zo de behoefte om te socialisen met anderen. Ik ben dus ook hele dagen weg geweest, maar gelukkig was de omgeving echt schitterend! De eerste dag heb ik een stuk van de Coastal Walkway gelopen, in totaal 18 km! (Misschien volgend jaar toch maar de Vierdaagse?) Alle stranden zijn hier van zwart zand, heel bijzonder en heerlijk zacht aan de voeten! De tweede dag was de mooiste dag en heb ik maar besloten om Paritutu Rock te beklimmen, vanwaar je een prachtig uitzicht zou hebben over de omgeving. Het was echter 1,5 uur lopen om uberhaupt bij die stomme rots te komen. Bij de I-site was mij verteld dat het een prima wandeling naar de top was, maar eenmaal daar aangekomen vond ik het behoorlijk onverantwoord. Het was 15 min lopen en klimmen naar de top, en de eerste helft was helemaal vernieuwd en er was een mooie trap aangelegd. Daarna begon echter het probleem. Langs een steile rotswand moest je omhoog klimmen langs een ijzeren koord. Met handen en voeten was het klauteren naar boven en ik begon me al zorgen te maken over de weg naar beneden! Toegegeven, het uitzicht bovenop was schitterend en Mt Taranaki was in al zijn glorie te zien. Er was nog een echtpaar bovenop dat in de omgeving woonde en hier al eens eerder omhoog geklommen was. Zij waren het met mij eens dat het eigenlijk onverantwoord was, zeker in vergelijking met wat er in alle toeristenboekjes staat. Ik mocht van hen eerst naar beneden en het was verschrikkelijk! De steile rotswand duizelde mij voor mijn ogen en op mijn billen heb ik mij naar beneden laten gaan, stapje voor stapje. Beneden aan heb ik eerst maar even gezeten om het trillen van mijn benen te laten stoppen, voordat ik aan de wandeling terug naar het hostel begon.

Afgelopen dinsdag moest ik weer vroeg op om de Intercity bus naar Wellington te pakken. Waar ik bij aankomst in New Plymouth netjes werd opgehaald bij de bushalte, moest ik nu maar zelf mijn weg terug vinden: 50 minuten sjouwen met mijn backpack, daypack, fototoestel en koeltas! (nooit meer!) De busreis naar Wellington duurde 7 uur, en ik begon de Magic bus en zelfs het gelul van Buzz toch wel te missen. Wat een saaie mensen zeg in de Intercity bussen, allemaal locals die niet met je willen praten! Ik hebonderweg dus maar lekker wat bijgeslapen.

De woensdag in Wellington bleek dat ik behoorlijke spierpijn had van alle wandelingen van de afgelopen dagen en had ik het plan om rustig aan te doen en alleen naar het museum te gaan. Niets zo veranderlijk als een mens, want toen ik de deur uit liep, bleek het zo'n mooie dag te zijn dat ik toch maar aan de klim naar de Botanical Gardens ben begonnen (er loopt ook een cable car naar boven, maar die is 4 dollar en ik vond dat ik dat wel kon lopen :P). De Botanical Gardens zijn heel mooi, zeker de rozentuin met zijn massale rozenstruiken! Vanaf de Gardens ben ik naar de haven gelopen, heb even een lunch bij Subway gescoord en ben toen doorgegaan naar het Te Papa Museum, het grootste museum van Nieuw-Zeeland en helemaal gratis! De grootte van het museum was indrukwekkend en het duurde even voordat ik een goeie route door het museum had bepaald. Ik denk wel dat het museum voor Nieuw-Zeelanders leuker is omdat die waarschijnlijk meer weten over de geschiedenis van NZ, en er weinig achtergrond bij de exposities werd verteld. Heel eng en vies en indrukwekkend was de Giant Squid, een octopus die toevallig door vissers in de wateren rondom het zuideiland is gevangen (voor de geinteresseerden: http://tepapa.files.wordpress.com/2008/05/top-view3.jpg). Toch ook maar niet zwemmen daar ;)

Nu is het alweer donderdag in Wellington en is het heel slecht weer, echt herfst! Zaterdag pak ik de Interislander ferry van Wellington naar Picton en zal het volgende gedeelte van mijn reis op het zuideiland beginnen! Ik kan niet wachten, na alle verhalen en foto's die ik heb gehoord en gezien moet het zuideiland echt adembenemend mooi zijn! Hopelijk blijft het weer ook nog even goed, zodat ik ook wat van die mooie plaatjes kan maken!

Voor de mensen die zich afvragen waar alle foto's zijn: het internet is bar slecht in Nieuw-Zeeland en het uploaden van foto's hier op reismee vraagt veel te veel. Daarom zet ik op dit moment alle foto's op Facebook. Dus ben je benieuwd naar de foto's, voeg me gewoon even toe!

Nou tot snel iedereen!

Veel liefs, Gwen

Such great heights!

Hallo allemaal!

Hier weer een nieuw verhaal over de afgelopen dagen. De dagen sinds mijn vorige verhaal zaten vol met hoogtepunten, zowel letterlijk als figuurlijk!

In mijn laatste verhaal was ik gebleven bij de wandeling door Rotorua. De mudpools waren heel bijzonder om te zien en te ruiken! En het voordeel was dat dit park dat middenin Rotorua ligt geheel gratis was om doorheen te lopen! (en niet 35 dollar kostte, zols precies hetzelfde in een thermisch park buiten de stad). Ook is het heel bijzonder om te zien dat er bijna overal in Rotorua stoom uit de grond komt, in het gras langs de weg of gewoon bij mensen in de achtertuin! Het gebied daar is zo thermisch geladen dat er steeds meer van die mudpools bij komen als de grond weer eens open barst. Aan de andere kant van Rotorua was een heel mooi park, de Government Gardens, lekker Brits tintje allemaal en een schitterend museum dat daar pronkt! Sabrina en ik zijn niet naar binnen geweest, maar je kon er beneden wel een beetje doorheen lopen en dat was al erg mooi! Heel toevallig kwam ik daar weer twee meisjes tegen die ik ook in Coromandel Town en Whitianga tegen was gekomen, blijkbaar doet iedereen hier hetzelfde :P Zij sliepen in hetzelfde hostel als 2 Ierse jongens bij ons uit de bus, kleine wereld dus :) Zij zouden de volgende dag ook naar Taupo gaan en we besloten met z'n allen om daar in hetzelfde hostel te gaan zitten. Verder viel er die dag in Rotorua weinig te beleven, en heb ik nog even een dutje in het park gedaan, want dit reizen is toch best vermoeiend!

De volgende dag vertrokken we om 11.30 richting Taupo. Onderweg nog even gestopt bij wat mudpools (ja we krijgen er niet genoeg van!) en bij de Huka Falls. De Huka Falls is een waterval in de Waikato River en door de kracht van het water dat daar naar beneden stort is het water ijzig blauw, heel erg mooi om te zien! Het is overigens verboden nu om daar te raften/kayaken omdat het water zich rondpompt en je er dus nooit meer uit kan komen. Helaas hebben veel mensen die het geprobeerd hebben het dus ook niet overleefd.

We waren om 13.30 al in Taupo. Ik liep al sinds Paihia met het idee van skydiven rond (dankzij Alden, een Canadees die zo enthousiast erover was) en vandaag was er dan eindelijk het moment om ook echt de sprong te wagen! Met trillende handen heb ik me in de bus ingeschreven en waren ik, Sabrina, Podge & Barry (de 2 ieren), Dave & Geraint (uit Wales) en Claire (uit Frankrijk)om 14.30 op het vliegveld. Alle gegevens moesten ingevuld worden en ook de noodgegevens voor het geval er iets mis mocht gaan. Daarna kwam de eerste security briefing en voor mij de eerste (en gelukkig de laatste!) paniekaanval. Ik vond het zo eng op dat moment en wat als? spookte steeds door mijn hoofd. Het hielp ook niet dat in de 2 uur die we moesten wachten ik het blad the Parachutist heb zitten lezen waarin allemaal things go wrong verhalen stonden. Blijkbaar kan er nog veeeeeel meer mis gaan dan het niet opengaan van de parachute (zoals neerstortende vliegtuigen etc). Om 16.15 werden onze namen omgeroepen en mochten we ons in onze jumpsuit, harnas en zwemvest hijsen (je springt boven lake Taupo, vandaar dat een zwemvest verplicht is). Nog een security briefing over je houding tijdens de sprong en daarna werden we voorgesteld aan onze jumpmasters. Mijn jumpmaster, Elad Berger, kwam uit Israel en had al 12,000 jumps op zijn naam staan. Nou daar had ik wel vertrouwen in dus! Hij was ook heel geruststellend en grappig toen we eenmaal in het vliegtuig zaten en alle stress viel eigenlijk meteen van me af zodra de deur dichtging. Het was 15 tot 20 minuten vliegen voordat we op de juiste hoogte zaten (ong 3,7km) en Elad was meteen al druk bezig met fotos maken. Ik genoot erg van het uitzicht (het drong met de deur dicht niet tot mij door dat ik er ook echt uit zou moeten). Toen we door de wolken vlogen was er nogal wat turbulentie, wat eigenlijk het engste was! En ja hoor, toen zaten we ineens op 12,000+ feet en ging het deurtje open. Shit, het was toch best wel hoog! Sabrina en Clair waren eerst en toen was het mijn beurt. Even nog achterom kijken voor een foto, daarna mijn hoofd achterover op Elad's schouder en daar gingen we! De eerste 5 seconden waren verschrikkelijk omdat je nog niet op de juiste snelheid zit en je hele lichaam in de war is omdat je zo snel valt. Daarna zit je op 200 km/u en is het echt eigenlijk het vetste wat ik ooit heb gedaan! Er is niets waarmee ik het kan vergelijken als je met zo'n hoge snelheid naar beneden valt! Het uitzicht was echt waanzinnig met een laat middagzonnetje dat schitterde op het meer. Even spannend was het nog toen we door de wolken vielen (ik was bang dat ik dat zou voelen) en meteen onder de wolken ging de parachute al open. Niet dat ik me daar op dat moment nog zorgen over maakte.

Elad vertelde mij dat ik mijn handen door 2 gele lussen moest steken en ik dacht dat ik mocht helpen met het besturen van de parachute maar hij liet gewoon los en vertelde mij wat ik moest doen! Heel spannend, vooral toen we in een scherpe rechtse bocht naar beneden gingen! Elad deed ondertussen mijn harnas wat losser (zo eng want het voelt of je niet meer vast zit ineens!) en daarna nam hij het weer over en kon ik genieten van de vlucht naar beneden. Ik schreeuwde eigenlijk meteen dat ik nog een keer wilden, maar alas, op dit moment heb ik daar de financiën niet meer voor :( Bij de landing werd me nogmaals verteld (wat niet standaard is, he pap?) dat ik goed mijn benen op moest trekken en de landing ging eigenlijk heel soepel en we schoven zo op onze billen de grindbak in. Nog een laatste overwinningsfoto en de hele ervaring was alweer voorbij. 's Aavonds was ik zo moe door alle stress etc. dat ik al om 21.00 in mijn bed lag!

De volgende dag was het een en al regen in Taupo. Ik heb dus ook niet veel gedaan, behalve een korte wandeling langs het meer en een uitstapje naar de Pak 'n Save supermarkt (een soort Ikea voor eten). De dag daarna was het (blijkbaar) Valentijnsdag en zijn we met de hele groep (Sabrina, Podge, Barry, Dave, Geraint, Mike, Elizabeth en Christi) naar de lokale hot springs gegaan. Na een korte en mooie wandeling langs de Waikato River (die volgens mij in LotR is gebruikt) kwamen we bij een bruggetje over een rivierbedding waar wederom heet water uit de grond kwam. Heerlijk, onze persoonlijke privé hot tub! We hebben hier 2 uur in gelegen en plannen gemaakt voor een barbie 's avonds. De barbie stond om 20.00 aan met allemaal steaks, worstjes en burgers, wederom een goeie maaltijd!

De dag erna was het tijd om door te reizen naar Tongariro National Park. We reden eerst richting de westkust, naar de Waitomo Caves, een heel ondergronds netwerk waar allemaal glowworms zitten. Dave, Geraint, Mike en ik waren de enigen uit de bus die besloten ipv te gaan wandelen te gaan black water raften. Dit betekende dat we met een klein groepje van 7 mensen en een gids in de grotten afdaalden, klauterend over stenen en door nauwe doorgangen. Toen we eenmaal echt in de grot waren moesten we al onze lampjes uitdoen en konden we de glowworms voor het eerst zien. Zo bijzonder, het is net of je onder een sterrenhemel staat! De glowworms zijn in dit stadium lange sliertjes die aan het plafond hangen en het is hun ontlasting die licht geeft omdat ze het op deze manier verbranden. Na 9 maanden veranderen ze in vliegjes, planten ze zich voort en gaan ze na 5 dagen dood. Na dit verhaal was het tijd voor onze eigen ontdekkingstocht door te grot en we mochten door een hele nauwe tunnel half gevuld met water naar een ondergrondse waterval kruipen/zwemmen. Heel spannend allemaal! Hierna was het tijd voor een kleine sprong achteruit van 2 meter om in het diepe water te belanden waarna onze 'raft' begon, lekker rustig dobberen in onze tube terwijl de gids ons voort trok onder de lichtjeshemel. Op het einde was er nog een steile glijbaan langs een waterval en daarna kwam heel snel het daglicht alweer in zicht.

Na deze stop van 3 uur gingen we verder richting National Park Village, waar een grote hoosbui ons op stond te wachten. Het hele dorp en de omgeving waren in mist gehuld en er was dus weinig te zien. Dat beloofde niet veel goeds voor de volgende dag, want dan wilden Sabrina en ik de Tongariro Alpine Crossing gaan doen. We hebben ons wel gewoon ingeschreven en zijn vroeg naar bed gegaan, want het hostel was echt verschrikkelijk en er viel weinig te beleven. De volgende ochtend was het weer echter stralend! Wel wat wolkjes in de lucht en er was regen voor later op de dag voorspeld, maar dan zouden we allang terug zijn volgens de receptie. Samen met nog een meisje uit onze kamer, Marisol (Chili) zijn we om 08.00 aan de wandeling begonnen. Het was een wandeling van 6-8 uur over vulkanisch terrein en het was fantastisch! Het eerste uur was het redelijk vlak en konden onze benen mooi warm worden, want het volgende uur begonnen we aan de klim over de Devil's Staircase. Nou ik weet wel waar die naam vandaan komt, want het was een hel! 1,5 uur lang trappen lopen! Het uitzicht bovenop was het wel waard en we konden bovenop mooi even uitrusten. Daarna liepen we door een krater aan de voet van Mt Doom (arme hobbits! Wat een steile klim is dat!) en mochten we op het einde weer een uurtje klimmen naar de Red Crater. De Red Crater doet zijn naam eer aan (zoals alles hier) want het zand is vuurrood. Hierna de afdaling naar de Emerald Lakes (knalblauw water!) en de Blue Lake. Helaas kwamen er op dat moment steeds meer wolken en liepen we een groot gedeelte in de mist/regen. Op het moment dat we ons afvroegen wat het uitzicht aan die kant van de vulkaan was, braken de wolken open en konden we de laatste 2 uur zo ver als Taupo kijken. Wat een geweldig uitzicht! De afdaling was zo mogelijk nog zwaarder dan de klim, wederom met allemaal trappen. MIjn knieën konden niet meer op het einde! Om 15.30 waren we weer bij de parkeerplaats waar de bus al stond te wachten. Net op het moment dat we de bus instapten begon het weer te hozen, en dat is de hele avond niet meer opgehouden. Goeie planning dus!

De volgende dag gingen we alweer vroeg en met veel spierpijn op weg naar Wellington. Een geweldige route door allemaal kleine gehuchtjes. Elke stadje hier is hoofdstad van iets, en zo zijn we gereden door de Carrot Capitol of the World, de Gumboot (waar we nog even een gumboot (regenlaars) throwing competition hebben gehouden), en de Krokussen hoofdstad. Ook reden we door Bulls, wat misbruik maakt van de naam, zo heet bijv. het politiebureau: Consta-bull. Om 16.00 waren we pas in Wellington en zijn we nog even Mt Victoria omhooggegaanvoor een waanzinnig uitzichtover de stad! Wellington is zoveel mooier dan Auckland! Sabrina en ik zijn nog even door de stad gewandeld en toen hebben we ons klaargemaakt voor een avondje stappen in de Basebar. We sliepen ook in het Base hostel (warenverder nergens bedden meer ivm eenfestival) en dat was een hele ervaring, tussen alle 18-jarigen! Ik moest de volgende ochtend alweer om 6.00u op, dus ikvond het om 24.00 welmooi geweest, en mijn oren volgens mij ook.

De volgende dag ging ik weer op weg naar het noorden (ik heb eencirkel pas en ik ben eenNederlander en heb er voor betaald, dus maak ik er ook maar gebruik van;)) naar Turangi. Daar heb ik gisternacht geslapen in het beste hostel tot nu toe (Extreme Backpackers) en heb ik vanochtend een wandeling langs de Tongariro River gemaakt met een tussenstop bij het National Trout Centre (wat een mega vissen zijn dat!) Om 15.00 zou de bus mij oppikken maar die kwam pas om 17.45, lekker lang wachten dus (en daardoor helaas ookverbrand). Nu ben ik weer in Taupo en reis ik morgen af naar Mt Maunganui om overmorgenweer in Auckland te zijn. Dan ga ik weer naar het zuiden en is mijn planning om rondde5e naar het zuider eiland te gaan.

Sorry wederom voor een lang verhaal maarer gebeurt hier ook zoveel op een dag! Ik hoop dat jullie het nog steeds vol kunnen houden!

Ben benieuwd naar wat verhalen van thuis!

Veel liefs,

Gwen

Coromandel Peninsula, Hobbiton en Rotorua

Kia ora!

Hier ben ik dan weer met een nieuw verhaal! Ik was gebleven bij mijn vertrek uit Paihia. Helaas moest ik weer via Auckland terug om de volgende dag (dinsdag) op de Magic Bus naar de Coromandel Peninsula te gaan. Het was wel gezellig in Auckland maar ik moest er al om 05.00 uit omdat mijn bus om 7 uur zou gaan! Het was wat haasten 's ochtends en nogal een wandeling maar ik was er mooi op tijd en heb meteen wat reisplannen voor de volgende dagen vast kunnen leggen.

Om 07.00 was het dan zo ver om weer verder te reizen. Russ de buschauffeur kwam mij bij het kantoor van Magic ophalen en was meteen al heel talkative! We moesten onderweg met de bus nog wat meer mensen oppikken en zo rond 08.00 konden we echt op weg! De eerste stop zou in Thames zijn. Bij Magic kun je in de bus al je activiteiten met korting regelen voor de plaats waar je naar toe gaat. Op mij en nog iemand na ging iedereen door naar Rotorua en het uitzoeken van de activiteiten was voor iedereen blijkbaar nogal een gedoe dat bijna 1,5u heeft gekost. 1 irritante oost-Europeaan die alles bij iedereen uit de handen griste was er toen nog niet uit.

Ik moest in Thames overstappen op een busje naar Coromandel Town, wat ik extra geboekt had. Ik wilde graag naar deze regio omdat het hier heel mooi schijnt te zijn. Nou dat klopt! Ook wilde ik de volgende dag nog door naar Whitianga voor Cathedral Cove en Hot Water Beach, dus een drukke planning! Aan Coromandel Town en met name het hostelwas weinig aan maar wel goed om even bij te komen. Ik heb 's middags even gewandeld en zelfs nog even gefietst (tja, Nederlander he?). Ook hadden ze hier een klein zwembadje en een hot tub dus ik heb heerlijk al mijn spieren even wat rust kunnen geven! Ik was van plan om 's avonds nog naar de plaatselijke glowworm cave te gaan om de hoek maar ik was veels te chicken om daar in mijn eentje in het pikkedonker naar binnen te gaan! Dus ik ben maar weer terug gelopen ;)

8 februari ben ik doorgereisd naar Whitianga. Een korte rit van ong. een uurtje door een prachtig landschap. Ik weet dat ik in herhaling val en dat gaat vast nog veel vaker gebeuren maar alles is hier zo adembenemend mooi!

In Whitianga sliep ik in On the Beach Backpackers, een mooi rustig en relaxed hostel. Ik wilde de volgende dag naar Cathedral Cove en Hot Water Beach en er bleken nog een Duits meisje en een Nederlandse Jongen te zijn die hetzelfde plan hadden dus hebben wesamen een auto gehuurd voor de volgendedag. 's Middags na aankomst in het hostel heb ik nog even met Sabrina (het Duitse meisje) een mooie wandeling gemaakt door de omgeving over Shakespeare Cliff en zijn we wezen zwemmen in Lonely Bay, wat zoals de naam al zegt helemaal uitgestorven was!

De volgende dag stond om 09.00 uur het busje van het verhuurbedrijf voor de deur en na veel geregel met papierwerk, betaling en verzekering konden we om 10.00 pas echt op weg. Eerste stop: Cathedral Cove. De piepkleine parkeerplaats aan het begin van de wandeling was bomvol maar we wilden hier per se heen dus hebben we maar ergens dubbel geparkeerd. Hopelijk ligt er thuis geen bon op me te wachten! Het was een half uurtje lopen naar Cathedral Cove maar we zijn onderweg nog even naar Stingray Bay gelopen in de hoop die beesten te zien maar daarvoor moest je toch echt met een snorkel de zee in. Dus na een korte fotoshoot zijn we maar weer verder gegaan. De wandeling naar Cathedral Cove liep over de kliffen met een hele steile trap op het einde, dat zou nog leuk worden op de terugweg! Het strand beneden aan was best druk en het was moeilijk om de doorgang zonder andere mensen te fotograferen helaas. De doorgang heeft zijn naam gekregen omdat het een beetje op het schip van een kathedraal lijkt, heel hoog en bovenin eindigend in een puntdak. De zee is ook onvoorstelbaar blauw hier! De terugweg omhoog was een stuk zwaarder met alle treden waarvan sommige gemaakt zijn voor reuzen! Om half 1 was het tijd voor de lunch (hamburgerbroodjes met mayo, cheddar en komkommer) aan het strand van Hahei. Daar hebben we ook nog even gezwommen (allemaal 'kaviaar'wat aan je lijf bleef plakken) en wat gedut op het strand. De zon is hier alleen zo fel dat je je elk half uur moet insmeren (en dan nog verbrand je!).

De weg naar Hot Water Beach mocht ik rijden wat even wennen was met links rijden en links in de auto zitten! Het was een automaat dus vrij makkelijk maar de knipperlichten en ruitenwissers zijn omgedraaid en het is moeilijk in te schatten hoe breed de auto is. Maar geen ongelukken en dit keer wel een parkeerplaats dus: so far so good! Hot Water Beach is een heel bijzonder verschijnsel. Ronald (de Nederlandse jongen) en ik dachten eerst dat we op een zomerse dag in Scheveningen waren door het grote aantal mensen dat daar aan het graven was of al in ondiepe poeltjes in het water lag. Wij hadden ook een schep bij ons en zijn bij een grote groene steen het poeltje van een Brits echtpaar verder uit gaan breiden. Ik dacht dat het water dat daar in over zou blijven lauw zou zijn door verwarming van de zon maar niets bleek minder waar! De gegraven poeltjes vullen zichzelf met warm, op sommige plekken zelfs heet (tegen het kookpunt aan!) water en zo heb je je eigen persoonlijke spa! We hebben daar heerlijk 1,5 uur in het water gelegen en naar de andere gravende mensen gekeken en gelachen om de mensen die nietsvermoedend in het heetste stuk gingen staan. Het was jammer dat we geen eieren bij ons hadden want die had je vast kunnen koken! Toen we dachten dat we te rood werden door de zon (maar uiteindelijk door het warme water bleek te komen) zijn we maar verder gegaan.

We wilden nog wel goed gebruik maken van de auto (wat achteraf dom was want benzine is best kostbaar!) dus we besloten om nog een scenic route te rijden. Ik wilde nog wel meer rijden dus ik heb onze Nissan over een dirt road (met veel single lanes met passing places en af en toe een hele nauwe bijna aanvaring met een rostwand/andere auto. De NZ'ers rijden als gekken!) over een schitterende bergpas gereden. Weer jammer van de eieren want bovenop was de moter behoorlijk oververhit!

Toen we weer beneden waren vond ik het wel mooi geweest en heeft Ronald ons terug naar Whitianga gescheurd. 's Avonds was het wederom tijd voor een barbie, heerlijk met sirloin steak en 2 flessen rode wijn (Merlot en Shiraz uit OZ). Er was ons nog verteld dat er een maansopkomst zou zijn maar daarvoor was het te bewolkt en het heeft ons alleen maar nog meer bultjes van de sandflies opgeleverd. Om 24.00 was het bedtijd want de volgende dag zouden Sabrina en ik al om 07.30 doorgaan naar Rotorua.

De tocht naar Rotorua was erg gezellig met onze actieve buschauffeur Kate die veel info gaf over de omgeving waar we doorheen reden! De eerste plaspauze was in een plaatsje waar L&P vandaan komt. Dat is een soort van sprite dat daar gemaakt wordt omdat er daar een bron is waar sodawater uit komt. Met een beetje citroen erbij heb je dan een heerlijk drankje! Er is daar ook een pratende wc die je vertelt wat er gebeurt: Door locked. You have ten minutes.

De lunchstop zou in Matamata zijn, beter bekend als Hobbiton. We zijn daar op de farm waar Hobbiton is gefilmd gestopt en de mensen die dat wilden konden voor 55 euro een tour doen. Ik vond alleen de omgeving wel mooi en alles was wel herkenbaar uit de films dus ik heb die 55 euro bespaard (ik moet er nog een keer langs, dus als het budgetair kan doe ik het misschien dan alsnog). Daarna was het door naar Rotorua, dat bekend staat om zijn thermische activiteit en 'heerlijke' geur (rotte eieren en baby luiers zijn er niets bij!). Ik zit hier met Sabrina en nog 2 andere meisje uit de bus op een kamer en 's avonds zijn we met z'n allen en nog 4 bussen vol naar Tamaki Maori Village gegaan. Hier werden we begroet door de Maori stam met een challenge voor onze eigen gekozen Chiefs. Daarna mochten we rondkijken in het nagebouwde dorpje en lieten alle Maori's hun skills zien, zoals vechtkunst, vlechtwerk, koken etc. Ook konden we even met de Maori's poseren :) In de meeting house kregen we nog een show met Maori dans, zang en natuurlijk een haka! Heel indrukwekkend allemaal, ik kreeg er kippenvel van! Ter afsluiting was er een hangi, dat is een ondergrondse barbecue. Heerlijke kip, biefstuk, sweet potatoes, snapper en mega mosselen! Wij backpackers hebben ons heerlijk even vol kunnen stouwen! De terugweg was hilarisch met onze buschauffeur Darren, met wie we steeds bij elke rotonde 2x rond gingen (we like to round things off).

Nu is het alweer de volgende ochtend en ga ik zo met Sabrina een wandeling door Rotorua maken om de mudpools etc. te bekijken. Morgen gaan we weer verder richting Taupo waar ik 3 nachten blijf en Sabrina na 2 alweer doorgaat. In Taupo volgt ook meer nieuws!

Nou laat me weten hoe het met jullie is en tot snel allemaal!

Veel liefs,Gwen

Auckland, Rangitoto & the Northland

Hier alweer een nieuw verhaal want er is veel gebeurd de afgelopen dagen. Na mijn vorige verhaal heb ik tijdens mijn eerste volle dag in Auckland de stad wat beter leren kennen. Ik had in mijn vorige verhaal geschreven dat ik Auckland tot dan toe niet echt bijzonder vond en hier is helaas weinig aan veranderd, ook al heeft de stad natuurlijk wel zijn mooie plekjes.

Ik heb deze eerste dag een vrij lange stadswandeling downtown gemaakt, door het Albert Park waar een Chinees festival gaande was met veel versieringen. Dit was nog vanwege het Chinese nieuwe jaar blijkbaar. Vanaf het park was het nog maar een klein stukje lopen naar the wharf, waar twee enorme cruise schepen lagen. Ik heb bij de Subway even een 6 incher gescoord en toen lekker in de haven op een ligbank mijn broodje opgegeten. Heerlijk! Na deze 2 mega boten gezien te hebben vond ik het tijd voor nog wat meer nautiek dus ben ik naar de jachthaven gelopen. Hier heb ik werkelijk de grootste en duurste bootjes gezien die je je maar voor kunt stellen! Ook gaf de jachthaven een mooi zicht op de skyline van Auckland met de altijd zichtbare Sky Tower op de achtergrond. Ik had gehoord dat je vanaf deze toren naar beneden kunt 'bungy-en' en dat wilde ik wel eens van dichtbij zien (met de nadruk op zien :P). Eenmaal daar aangekomen kwam de eerste meteen al naar beneden gezeild. Het is een soort van parachute free-fall in een harnas tussen twee koorden in. Het gaat echt mega hard en voor 140 dollar was ik vrij snel overtuigd dat dit niet een ervaring was die ik hoefde mee te maken. Ze hadden in de Sky Tower beneden in de kelder wel een Weta Cave dat een soort shrine was voor Peter Jackson en al zijn films. Wel heel cool want er stonden op ware grootte beelden van een Orc, Gollum en zo'n blauw monster uit Avatar.

Hierna ben ik maar weer richting het hostel gelopen en heb onderweg alvast een busticket naar Paihia gekocht waar ik donderdag naar toe reis. Mijn jetlag voelde ik toch nog best wel zo aan het einde van de dag dus heb ik weer lekker gekookt en ben vroeg mijn bed in gegaan.

De tweede dag ben ik naar Rangitoto Island geweest, een vulkanisch eiland op 25 min varen vanaf Auckland (leuk detail: de kapitein vermeldde nog dat we voor het verlaten van de boot goed moesten kijken of onze tassen insects and rodents-free waren). Deze vulkaan is de jongste in de regio (waar er zo'n 50 in en om Auckland liggen en er verwacht wordt dat er de komende jaren nog wel 1 bij gaat komen, eng idee!) met zijn 600 jaar en belooft volgens de Lonely Planet na een redelijke klim van een uur een prachtig uitzicht over de omgeving. Als fanatieke Nederlander liep ik er maar 40 min over en had de eerste paar minuten de top vrijwel voor mij alleen, goed voor de foto's! Rangitoto is een waanzinnig mooi eiland met verassingwekkend veel groen (ik dacht dat er niets kon groeien op een vulkaan) en een schitterend uitzicht op Auckland. Bovenop kon je nog rondom de krater lopen, waar pas op het einde iets van te zien was maar het was het wachten waard: een mega gat midden in de berg! Echt zoals je je een vulkaan voorstelt, alleen dan wel helemaal gevuld met de meest groene bomen.

Op de weg naar beneden heb ik nog even een side trip gemaakt naar de lava caves. Ik wist niet zo goed wat ik me daarbij voor moest stellen, maar blijkbaar waren dit grotten gevormd door de lava waar je door heen kon lopen/kruipen. Waar ik niet op gerekend had was dat het in deze grotten pikkedonker is en het dus met mijn teva'tjes schuifelen werd om veilig naar beneden en door deze grot te komen. Er liepen nog wel 2 Fransen in de grot dus helemaal alleen was ik gelukkig niet. Ik was wel alleen op een andere side trip, die de meesten blijkbaar niet zo interessant vonden, maar wat wel een leuke wandeling over een heel smal paadje door het bos was. Ik voelde me een echte Attenborough daar zo tussen al dat gefluit van die vreemde vogels! Wel was ik blij toen ik eenmaal weer bij een dirt road kwam want het is toch wel spannend zo helemaal alleen in het bos als je verder niets meer om je heen hoort.

's Avonds in het hostel heb ik mijn eerste kennismaking gehad met de beruchte sandflies. Verschrikkelijke beesten zijn dat. Ik dacht eerst dat ik door een mug gestoken was maar nadat ik ongeveer 20 bulten op mijn voeten bleek te hebben zei iemand dat het de sandflies waren. Volgende keer toch maar die deet uit mijn backpack opgraven! (wat ik inmiddels nog steeds niet gedaan heb maar de jeuk went). Het was wel gezellig buiten met de andere mensen uit het hostel dus het was de bulten misschien wel waard achteraf :)

De donderdag ben ik afgereisd naar het noorden, naar Paihia in the Bay of Islands. Een schitterend, bijna tropisch gebied, alleen de dagen dat ik er nu ben is het weer niet zo heel mooi geweest (maar wees niet bang, natuurlijk ben ik met mijn lichte huid ondanks de bewolking en factor 50 de eerste dag meteen al veranderd in een lobster). Ik zit hier nu in een vrij relaxed hostel met hele aardige mensen en er is hier altijd wat te beleven.

Vrijdags ben ik met een Duits meisje dat ik bij de bushalte in Paihia heb ontmoet met een tour naar Cape Reigna, het meest noordelijke puntje van NZ, meegeweest. Een leuke tour met jonge mensen en een enthousiaste reisleider genaamd Dice ('cause I'm a bit dicey). De eerste stop was in een Kauri bos, de oudste en grootste bomen in NZ (een soort van sequoia's). Vroeger was blijkbaar het hele noordelijke stuk van NZ begroeid met deze bomen maar de allereerste settlers hebben heel veel gekapt voor het vee en omdat het hout van een goede kwaliteit is. Heel jammer, zeker als je je voorstelt hoe het er anders uit had kunnen zien. Vanaf dit bos zijn we verder gereden naar Ninety Mile Beach, een strand dat in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden maar 55 mijl lang is. Het is echter wel een officiele highway, dus er gelden wel speedlimits, maar verder mag je er gewoon met de auto of in ons geval met de bus lekker over scheuren, zo geweldig! Aan het einde van het strand waren mega zandduinen waar we vanaf zijn wezen boarden, best eng zo de eerste keer maar volgens de guide lag het eraan dat ik uit NL kwam en ik niet gewend was aan zulke heuvels. Hierna zijn we via een strand aan de Pacific Ocean (wat een sterke stroming! Zwemmen was verboden maar het was al moeilijk je staande te houden als je tot je knieen in het water stond!) door gereden naar Cape Reigna. Dit is een heilige plek voor de Maori's omdat zij geloven dat, als iemand in hun stam overlijdt, zijn geest via de takken van de enige boom die daar op het noordelijkste puntje staat, afreist naar the after life. Je mocht er ook niet eten, omdat volgens de Maori's de geesten hongeren naar dit volgende leven maar het menselijke eten hen af kan leiden van de tocht (je moet het allemaal maar weten). Interessant hieraan is dat de Maori's pas een week na de begrafenis een grafsteen plaatsen omdat ze bang zijn dat de geest anders nog terug kan keren naar het lichaam. Erg boeiend vond ik het om al deze verhalen te horen! Het was vanaf de bus een klein stukje lopen naar de vuurtoren aan het einde.

Heel mooi was het ook omdat hier de Pacific en de Tasman zee bij elkaar komen, en er is een duidelijke scheidingslijn te zien. De Pacific is veel donkerder van kleur en oogt veel rustiger, de Tasman daarentegen is veel helderder blauw en veel wilder. Met een uur moesten we weer terug zijn bij de bus omdat we nog fish 'n chips (of fush 'n chups zoals de NZ'ers het noemen) zouden gaan eten in een wereldberoemd (blijkbaar) tentje in Mangonui. Wereldberoemd of niet, de vis was heerlijk, je merkt echt dat het vers gevangen is! Ik ben helaas vergeten te vragen welke vis het die dag was.

Gisteren ben ik wederom met een hele dagtour meegegaan, the Cream Trip dit keer. Dit was een hele dagtocht door the Bay of Islands en zou alle sights meenemen, inclusief de dolfijnen en als het mogelijk was zouden we ook nog kunnen zwemmen met de dolfijnen. Toen iedereen om 09.30 aan boord was werd meteen al verteld dat het een wilde dag zou worden want er stond heel veel wind en ze wisten niet of we wel alles konden doen. Met name 'The Hole in the Rock'was twijfelachtig omdat die in open zee ligt. De mensen die liever de volgende dag wilden gaan of bang waren voor zeeziekte mochten nog van boord en kregen een nieuw ticket voor de volgende dag. Ik besloot om aan boord te blijven omdat ik de forecast voor zondag had gezien en datvoorspelde niet veel beters. Na een korte tocht zagen we de eerste bottlenose dolfijnen al (zo mooi!) maar omdat de zee te wild was mochten we helaas niet zwemmen. We bleven hier echter maar een half uurtje omdat de kapitein een gap in het weer had gevonden en als we nog naar the hole wilden moesten we nu gaan. Bemoedigend zei hij nog: We're not trying to be heroes, want het zou een wild ritje worden. Ik dacht dat het wel mee zou vallen maar ik zat bovenop behoorlijk in de splash zone en na ongeveer 5 minuten kwam de crew al langs om kotszakje uit te delen. Ik heb blijkbaar behoorlijke zeebenen want ik vond het allemaal wel prima en heb zelfs nog wat koekjes lopen eten met veel groen uitziende mensen om mij heen :)

The Hole in the Rock was heel cool. Met goed weer varen ze hier doorheen maar in de woorden van de kapitein vandaag: hell to the no! You must be a special kind of crazy to try that today. Na the hole zijn we naar een eiland gevaren waar we 1,5 uur de tijd hadden voor de lunch en eventueel een wandeling. Ik heb een mooie wandeling gemaakt naar het uitzichtspunt en bovenop mijn lunch gegeten. Na het eiland was er op de boot de mogelijkheid voor 'boom-netting', iets wat ik al op de foto's in het boekje had gezien en er erg ontspannen uitzag. De mensen die dit wilden doen, konden buiten de boot in een net springen en moesten dan de zijkanten goed vasthouden. De boot zou vervolgens gaan varen en je zou in het net meedrijven. Het was echter lang niet zo ontspannen als op de foto, een ontzettende druk kwam er op je armen te staan en de spray van de boot was zo hoog dat je de hele tijd bijna onder water zat. Het meisje voor mij liet ook los en toen hield ik het zelf ook niet meer en kwamen we vervolgens met de hele groep als gevangen vissen achterin het net te liggen. Een hele enge ervaring want je kunt geen lucht meer krijgen. Gelukkig had de kapitein het door en werd er gestopt. Ik en de andere vrouwen in het net vonden het toen wel mooi geweest (1 vrouw had zelfs allemaal snijwonden in haar handen van het touw). Helaas dus een wat mindere ervaring. De laatste stop die we die dag aangedaan hebben was Russell, vroeger beter bekend als the hell-hole of the pacific, omdat het vroeger echt een piraten en whalers dorp was met alleen maar kroegen en hoerententen. Nu is het een heel idyllisch dorpje. Russell was tevens ook de allereerste Europese settlement en haven in NZ. Ik ben hier niet zo lang gebleven want ik vond het net als elke andere kleine toeristische badplaats en heb toen met een half uurtje alweer de ferry terug naar Paihia gepakt.

's Avonds ben ik nog met wat mensen uit het hostel naar een bar geweest omdat het Waitangi weekend is (daarover zo meer) en er wat goeie feestjes zouden zijn. Het enige dat ik maar kon denken was dat ik me weer net 16 voelde. Heel veel dronken jongeren die om half 12 al niet meer konden staan. Ik vond er weinig aan en was blij om om half 1 alweer weg te kunnen.

Vandaag heb ik eerst wat uitgeslapen (weliswaar tot 8 uur wat in een dorm vrij bijzonder is) en heb ik rustig de was gedaan. Pas later op de dag ben ik naar de Waitangi Treaty Grounds gegaan. Dit is de geboorteplaats van Nieuw-Zeeland. Hier werd op 6 februari 1840 de Treaty of Waitangi getekend, tussen vertegenwoordigers van het Britse rijk en enkele Maori-stamhoofden. Dit verdrag was nodig omdat er een stroeve verhouding was tussen beide groepen met betrekking tot onder andere de verdeling van land.
Na het tekenen van dit verdrag werd Nieuw-Zeeland een zelfstandige Britse kolonie en waren er afspraken over de verdeling van het land. De Maori's gaven Koningin Victoria (en dus het Britse rijk) het recht om land te kopen in ruil voor privileges. De Maori werd een ongestoord bezit van hun land, wouden en wateren gegarandeerd. De Maori dachten dat heel Nieuw-Zeeland aan hen toebehoorden, maar de Britten bepaalden dat dit alleen gold voor de gebieden die al door de Maori bewerkt of bebouwd werden. Dit misverstand kon ontstaan doordat er twee verschillende versies van het verdrag bestonden, één in het Engels en één in het Maori. Tot op de dag van vandaag zijn hier nog meningsverschillen over. Het is nu dus een nationaal feestweekend om dit te 'vieren'. Er loopt alleen vanwege de nog steeds bestaande meningsverschillen heel veel politie rond en er zijn blijkbaar vandaag ook wat rellen geweest omdat de PM van NZ hier op bezoek was. Veel Maori's zijn nog boos over de voorwaarden van het verdrag. Zelf heb ik hier weinig van gemerkt en vond ik het vooral interessant om dit weekend hier te zijn en de geschiedenis zo mee te maken. De Grounds zelf zijn een mooi stukje grondgebied met een maori meeting house. De worldrecord grootste maori kano was helaas er niet vandaag omdat mensen ermee aan het oefenen waren op de rivier voor het grote feest morgen (waar ik zelf helaas niet bij ben).

Nu ben ik weer terug in het hostel en heb ik mijn backpack voor de 5e keer opnieuw ingepakt sinds ik hier ben. Ik ga zo barbecuen met iemand van het hostel en dan op tijd naar bed want morgen pak ik de bus om 08.00 uur alweer terug naar Auckland. Ik blijf hier dan maar 1 nachtje en ben van plan om dinsdag op de bus verder naar het zuiden te stappen.

Nou ik hoop dat jullie het geduld voor dit ellenlange verhaal op hebben kunnen brengen! Is het nog steeds zo koud in Nederland? En sneeuwt het nog?

Tot horens en veel liefs,

Gwen

Auckland en de crazy long trip

Hallo allemaal!

Eindelijk ben ik er dan! Na een enerverende en mega lange reis van 48 uur was ik dan toch eindelijk gisteren om 16.30 plaatselijke tijd in mijn hostel. De reis hier naar toe is redelijk voorspoedig verlopen, ondanks dat het echt te lang was :) Ik ben via Dubai naar Brisbane gereisd. De eerste vlucht van A'dam naar Dubai was 'maar'6 uur en was heerlijk ontspannen. Ik zat naast twee andere Nederlandse reizigers die al heel veel van de wereld hadden gezien en respectievelijk onderweg waren naar India en Bangladesh. Van hen heb ik veel mooie verhalen gehoord en zo heb ik nog even heerlijk Nederlands kunnen praten ;) Ook was er natuurlijk nog tijd voor wat filmpjes: Drive en Tinker, Tailor, Soldier, Spy, beide geweldig!

In Dubai had ik een layover van 11 uur en na wat gezoek naar de main Terminal en 1,5 uur gewacht te hebben had ik eindelijke en ligstoel bemachtigd. Een hele harde stoelen veel lawaai en omroepen om mijheen zorgden ervoor dat ik maar krap 3 uur heb kunnen slapen. Om 6 uur werd ik heel exotisch gewekt door een geluid afkomstig van een minaret want het was daar tijd voor het ochtend gebed. Ik heb dit maar als mijn cue opgevat om ook in de benen te komen en van mijn gratis douche (mini straaltje en niet echt warm) en wat van mijn meegebrachte ontbijt te genieten. Met nog een flinke kop koffie achter de kiezen ben ik vervolgens naar de gate gegaan want vanaf half 10 zou ik weer aan boord mogen.

De tweede vlucht verliep helaas wat minder prettig. Veel turbulentie en daardoor veel huilende baby's hebben mij fijn uit mijn slaap gehouden gedurende maar liefst 14 uur. Dus maar meer films (door mijn mega jetlag nu ben ik alweer kwijt welke ook alweer :P), spelletjes en muziek luisteren (ze hadden de cd van the Phantom in het systeem staan!).

Om 06.30 plaatselijke tijd was ik in Brisbane waar ik gelukkig maar 45 minuten het vliegtuig uit hoefde. De laatste 2,5 uur vlogen voorbij en om 14.30 was ik dan in NZ! Wat ik zo zag vanuit het vliegtuig is het landschap hier echt schitterend en ik kan niet wachten om dit land verder te verkennen.

Op het vliegveld was de douane vrij streng. Niets mocht het land ingebracht worden en alles werd uitvoerig gecheckt. Ik had, als voorbeeldige reiziger, thuis mijn schoenen met een tandenborstel nog helemaal schoon gemaakt (waar ik nog een complimentje voor kreeg ;)) en ik was met 45 minuten buiten. De shuttlebus naar de stad had ik snel gevonden en die ging gelukkig ook meteen weg, dus dat was wel lekker. In de bus ernaar toe kwam ik al een jongen tegen uit Glasgow die al 3 jaar in NZ woont en af en toe in het hostel waar ik naartoe zou gaan (Verandah's)werkt.
Dankzij hem kon ik lekker snel ingecheckt worden enkon ik nog snel eventjes mijn bed in om wat bij te slapen. Na mijn power-nap ben ik even naar de plaatselijke supermarkt gelopen om wat eten in te slaan. De prijzen vallen hier flink tegen! Om21.00 uur heb ik nog heel huiselijk gekookt en gegeten en om half 11 lag ik alweer op 1 oor.
Nu is het dag 2 en ben ik begonnen met het verkennen van Auckland. Mijn eerste indruk van de stad is dat het, ondanks het schitterende weer (23 graden!), net als elke andere grote stad is en niet zo heel bijzonder. De natuur er om heen daarentegen is prachtig en ik kan niet wachten om donderdag de stad uit te gaan en richting het noorden te trekken!

Nou dit was het eerst wel weer even en mijn 20 minuten gratis internet hier zitten er alweer bijna op. Tot snel allemaal en ik hoop natuurlijk ook wat van jullie belevenissen in NL te horen (sneeuwt het nou echt?!)! Oh en de foto's komen later, want ik kan die hier niet uploaden helaas.

Veel liefs,

Gwen